راز یک شب پاییزی

پارت 7

یک بعدازظهر تابستانی، ا/ت طبق عادت، در باغ سلطنتی قدم می‌زد. گرمای هوا کمی کمتر شده بود و نسیم ملایمی صورتش را نوازش می‌داد. چشمش به تاب قدیمی و بزرگی افتاد که زیر درخت بلوط کهنسالی آویزان بود. مدت‌ها بود که روی آن ننشسته بود. جیمین که همیشه چند قدم عقب‌تر از ا/ت حرکت می‌کرد، متوجه نگاه ا/ت به تاب شد.

ا/ت رفت و روی تاب نشست، اما حتی کلمه‌ای هم به جیمین نگفت. جیمین، بدون هیچ سوالی، آرام به پشت تاب رفت و شروع به هل دادن آن کرد. اول آهسته، بعد کمی تندتر. تاب به آرامی به سمت آسمان می‌رفت و برمی‌گشت. ا/ت چشمانش را بست و اجازه داد باد در موهایش بپیچد. برای اولین بار، احساس آرامش عمیقی به او دست داد، آرامشی که در هیچ کدام از کارهای روزمره‌اش تجربه نکرده بود.

سکوت دلپذیری بینشان حکمفرما بود. صدای جیرجیر تاب و خش‌خش برگ‌های درخت تنها صداهایی بود که شنیده می‌شد. ناگهان ا/ت با چشمانی بسته زمزمه کرد: "اینجا... اینجا حس خوبی دارم."

جیمین بی‌آنکه تاب را متوقف کند، آرام و با صدایی که به سختی شنیده می‌شد، پاسخ داد: "بله، اینجا باد خنک‌تر است."

ا/ت لبخند کوچکی زد. "تو هم این حس رو داری؟"

"من؟" جیمین کمی مکث کرد. "من... همیشه سعی می‌کنم بهترین جا رو برای شما فراهم کنم، شاهدخت. اگر شما حس خوبی دارید، من هم خوشحالم."

"نه، منظورم اینه که تو هم از تاب بازی خوشت میاد؟" ا/ت این بار چشمانش را باز کرد و کمی سرش را چرخاند تا به جیمین نگاه کند.

جیمین هم برای اولین بار لبخندش را پررنگ‌تر کرد. "بله، خیلی وقت است که تاب بازی نکرده‌ام. یاد بچگی‌هایم افتادم."

این اولین بار بود که جیمین درباره خودش حرف می‌زد. ا/ت کنجکاو شد. "بچگی‌هایت چطور بود؟ آیا همه‌اش شبیه به کارهایی بود که الان انجام می‌دهی؟"

جیمین خندید، خنده‌ای که صدای دلنشینی داشت. "نه، شاهدخت. بچگی‌های من پر از دویدن در مزارع، بالا رفتن از درخت‌ها و شنا کردن در رودخانه بود. خیلی فرق داشت با اینجا."

ا/ت لحظه‌ای سکوت کرد. انگار داشت زندگی‌ای را تصور می‌کرد که هیچ‌وقت تجربه‌اش نکرده بود. "چه حس خوبی. دلم می‌خواهد یک روز این کارها را تجربه کنم."

جیمین لبخندی زد. "شاید یک روز، شاهدخت."


ادامه دارد........