امروز از اون روزایی بود که هم فکرم پیش مامان بود و هم درگ

امروز از اون روزایی بود که هم فکرم پیش مامان بود و هم درگیر کار و جلسه‌های بیمارستان بودیم، از صبح جلسه داشتیم تا ساعت 10 و نیم و توی این مدت اصلاً فرصت صبحونه خوردن پیدا نکرده بودیم، دیگه حسابی ضعف کرده بودیم، به همکارم گفتم املت میخوری، گفت از کجا؟ یاد جگرکی کنار بیمارستان افتادم که ایام عید با یکی از همکارام رفته بودیم و همون موقع شماره‌ش رو برای روز مبادا گرفته بودیم، زنگ زدم و بهشون گفتم برامون املت آماده کنن تا بیایم ببریم همکارم گفت چون تو پیداش کردی، باید کارت منو هم ببری، گفتم پس خودم میرم میارم، داشتم آماده میشدم برم که منشی‌ مون، یا همون آبدارچی آقامون که باهاش راحت‌تریم دیگه ، پرسید کجا میری؟ تا وقتی من هستم چرا شما برید؟ خودش زحمت کشید و رفت برامون گرفت و آورد، اتاق ما درست کنار اتاق رئیس قرار داره و فضای کاریمون یه جو خاص و نسبتاً سنگین داره برای همین این اتفاق‌های ساده و محبت‌های کوچیک، وسط اون همه مشغله و جدیت، بیشتر به چشم میان، خلاصه امروز از صبح هم درگیر جلسه و کار بودیم، هم ذهنم پیش مامان بود وبالاخره با یه املت از گرسنگی نجات پیدا کردیم،جاتون سبز 🌱🙏🏻