helf brother part 113
برادر ناتنی پارت ۱۱۳
شب دیر وقت بود.
بعد از اون اتفاق، بعد از اون بغضها و حرفهای نگفته، جونگکوک فقط یه تصمیم داشت:
برسونتش خونه.
امن و آروم.
توی مسیر برگشت، سکوت بینشون مثل پتویی سنگین روی فضا افتاده بود.
نه نگاه، نه کلمهای... فقط صدای ماشین و گاهی صدای نفسهای ا.ت که آرومتر میشد.
جونگکوک بهش نگاه کرد؛ چشماش بسته بود، سرش به شیشهی ماشین تکیه داده بود و خستگی توی صورتش موج میزد.
انگار همهی گریهها و دردها، بالاخره خستهش کرده بودن.
وقتی رسیدن، جونگکوک دور ماشین اومد و در رو براش باز کرد.
آروم خم شد، بدون اینکه بیدارش کنه، ا.ت رو بغل گرفت.
وزنش سبکتر از همیشه به نظر میرسید... یا شاید، دلش سنگینتر شده بود.
آروم قدم برداشت، در خونه رو باز کرد و بیصدا وارد شد. همه خواب بودن.
همونطور بیکلام، بردش به اتاقش.
ا.ت هنوز خواب بود. انگار بعد از مدتها، تونسته بود کمی آرامش بگیره.
آروم گذاشتش روی تخت، پتوی نازکی روش کشید و خواست بره...
اما همون موقع، چشمش به چیزی افتاد.
روی میز کوچیک کنار تخت، شیشهی عطری بود.
نه یه عطر معمولی...
بلکه همون عطری که مدتی پیش گمش کرده بود.
عطری که همیشه خودش میزد، عطری که بویش شده بود بخشی از جونگکوک.
چند ثانیه فقط خیره شد.
بعد با لبخندی تلخ، زیر لب گفت:
ـ «دیوانه... تو هنوزم اونو نگه داشتی؟»
نگاهش رو از عطر گرفت، دوباره به صورت خوابآلود و بیدفاع ا.ت خیره شد.
لبخندش آرومتر شد، یه چیزی توی دلش ذوب شد.
آروم خم شد، دستی به موهای پریشونش کشید و در حالی که از اتاق بیرون میرفت، گفت:
ـ «شب بخیر، کوچولوی دیوونهی من...»
در رو بیصدا بست.
اما دلش... هنوز پیش اون شیشهی عطر، پیش اون چشمای بسته، پیش کسی بود که حتی توی سکوت هم، دلش هنوز برایش میتپید.
شب دیر وقت بود.
بعد از اون اتفاق، بعد از اون بغضها و حرفهای نگفته، جونگکوک فقط یه تصمیم داشت:
برسونتش خونه.
امن و آروم.
توی مسیر برگشت، سکوت بینشون مثل پتویی سنگین روی فضا افتاده بود.
نه نگاه، نه کلمهای... فقط صدای ماشین و گاهی صدای نفسهای ا.ت که آرومتر میشد.
جونگکوک بهش نگاه کرد؛ چشماش بسته بود، سرش به شیشهی ماشین تکیه داده بود و خستگی توی صورتش موج میزد.
انگار همهی گریهها و دردها، بالاخره خستهش کرده بودن.
وقتی رسیدن، جونگکوک دور ماشین اومد و در رو براش باز کرد.
آروم خم شد، بدون اینکه بیدارش کنه، ا.ت رو بغل گرفت.
وزنش سبکتر از همیشه به نظر میرسید... یا شاید، دلش سنگینتر شده بود.
آروم قدم برداشت، در خونه رو باز کرد و بیصدا وارد شد. همه خواب بودن.
همونطور بیکلام، بردش به اتاقش.
ا.ت هنوز خواب بود. انگار بعد از مدتها، تونسته بود کمی آرامش بگیره.
آروم گذاشتش روی تخت، پتوی نازکی روش کشید و خواست بره...
اما همون موقع، چشمش به چیزی افتاد.
روی میز کوچیک کنار تخت، شیشهی عطری بود.
نه یه عطر معمولی...
بلکه همون عطری که مدتی پیش گمش کرده بود.
عطری که همیشه خودش میزد، عطری که بویش شده بود بخشی از جونگکوک.
چند ثانیه فقط خیره شد.
بعد با لبخندی تلخ، زیر لب گفت:
ـ «دیوانه... تو هنوزم اونو نگه داشتی؟»
نگاهش رو از عطر گرفت، دوباره به صورت خوابآلود و بیدفاع ا.ت خیره شد.
لبخندش آرومتر شد، یه چیزی توی دلش ذوب شد.
آروم خم شد، دستی به موهای پریشونش کشید و در حالی که از اتاق بیرون میرفت، گفت:
ـ «شب بخیر، کوچولوی دیوونهی من...»
در رو بیصدا بست.
اما دلش... هنوز پیش اون شیشهی عطر، پیش اون چشمای بسته، پیش کسی بود که حتی توی سکوت هم، دلش هنوز برایش میتپید.
- ۷.۳k
- ۱۵ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط