THE PROMISE WE LEFT BEHIND
THE PROMISE WE LEFT BEHIND
قولی که جا گذاشتیم
P.3 — Twelve Years Later (روایت از زبان ا.ت)
دوازده سال گذشته بود.
حالا بیست‌وپنج سالم بود و بعد از مدت‌ها به همون شهری برگشته بودم که تمام خاطرات بچگیم توش جا مونده بود.
خونه‌ی جدیدمون فاصله‌ی زیادی با محله‌ی قدیمی نداشت، اما هیچ‌وقت جرئت نکرده بودم به اون کوچه برگردم.
تا اینکه امروز...
ا.ت: ببخشید، این کافه خیابون بغلیه؟
سرم رو بالا آوردم. پسری با لباس مشکی و کلاه جلوی در ایستاده بود.
هوسوک: آره، همین خیابونه. اولین کوچه سمت چپ.
ا.ت: ممنونم.
هوسوک: تازه اومدین اینجا؟
ا.ت: از کجا فهمیدین؟
هوسوک: چون من این اطراف بزرگ شدم. معمولاً آدم‌های جدید رو می‌شناسم.
ا.ت: آهان... پس شما اینجا رو خوب می‌شناسین.
هوسوک: تقریباً! البته الان کمتر اینجام.
لبخند کوتاهی زدم و خواستم برم که صدای دوباره‌ش رو شنیدم.
هوسوک: راستی، کافه رو که پیدا کردین، قهوه‌ی آمریکانو رو امتحان کنین. پیشنهاد منه!
ا.ت: حتماً!
وارد کافه شدم.
چند دقیقه بعد، وقتی داشتم منو رو نگاه می‌کردم، همون پسر رو دیدم که پشت میز کنار پنجره نشسته بود.
با دیدنم دست تکون داد.
هوسوک: هی! بالاخره پیداش کردین؟
ا.ت: آره، ولی ظاهراً شما هم اینجایین!
هوسوک: من مشتری ثابت اینجام.
ا.ت: پس پیشنهاد قهوه‌تون رو امتحان می‌کنم.
هوسوک: انتخاب خوبیه!
بعد از سفارش، روی میز نشستم.
گوشی‌ام زنگ خورد.
ا.ت: بله مامان؟
مامان: عزیزم، خونه‌ای؟
ا.ت: نه، اومدم یه کافه نزدیک خونه.
مامان: فقط یادت نره امروز باید وسایلت رو مرتب کنی.
ا.ت: چشم، بعداً میام.
تماس رو قطع کردم.
وقتی سرم رو بالا آوردم، متوجه شدم هوسوک داره با گوشی‌اش چیزی نشون دوستش می‌ده و می‌خنده.
نگاهش کردم.
عجیبه...
لبخندش یه جورایی برام آشنا بود.
اما خب، احتمالاً فقط شباهت بود.
چند دقیقه بعد، موقع بیرون رفتن، دستبند قدیمی‌ام از زیر آستینم مشخص شد.
هوسوک: اوه، چه دستبند جالبی! قدیمیه؟
ا.ت: آره... خیلی قدیمیه.
هوسوک: یادگاریه؟
ا.ت: یه جورایی. از یه نفره که خیلی وقته ندیدمش.
هوسوک: امیدوارم دوباره ببینیش.
ا.ت: منم همین‌طور...
لبخند زدم و از کافه بیرون رفتم.
هوسوک حتی برای یک لحظه هم به ذهنش نرسید که اون دستبند، زمانی بخشی از قولی بوده که خودش داده بود.
من هنوز نمی‌دونستم که دوباره دیدنش، قراره چه اتفاقاتی رو رقم بزنه.......
ادامه دارد............
قولی که جا گذاشتیم
P.3 — Twelve Years Later (روایت از زبان ا.ت)
دوازده سال گذشته بود.
حالا بیست‌وپنج سالم بود و بعد از مدت‌ها به همون شهری برگشته بودم که تمام خاطرات بچگیم توش جا مونده بود.
خونه‌ی جدیدمون فاصله‌ی زیادی با محله‌ی قدیمی نداشت، اما هیچ‌وقت جرئت نکرده بودم به اون کوچه برگردم.
تا اینکه امروز...
ا.ت: ببخشید، این کافه خیابون بغلیه؟
سرم رو بالا آوردم. پسری با لباس مشکی و کلاه جلوی در ایستاده بود.
هوسوک: آره، همین خیابونه. اولین کوچه سمت چپ.
ا.ت: ممنونم.
هوسوک: تازه اومدین اینجا؟
ا.ت: از کجا فهمیدین؟
هوسوک: چون من این اطراف بزرگ شدم. معمولاً آدم‌های جدید رو می‌شناسم.
ا.ت: آهان... پس شما اینجا رو خوب می‌شناسین.
هوسوک: تقریباً! البته الان کمتر اینجام.
لبخند کوتاهی زدم و خواستم برم که صدای دوباره‌ش رو شنیدم.
هوسوک: راستی، کافه رو که پیدا کردین، قهوه‌ی آمریکانو رو امتحان کنین. پیشنهاد منه!
ا.ت: حتماً!
وارد کافه شدم.
چند دقیقه بعد، وقتی داشتم منو رو نگاه می‌کردم، همون پسر رو دیدم که پشت میز کنار پنجره نشسته بود.
با دیدنم دست تکون داد.
هوسوک: هی! بالاخره پیداش کردین؟
ا.ت: آره، ولی ظاهراً شما هم اینجایین!
هوسوک: من مشتری ثابت اینجام.
ا.ت: پس پیشنهاد قهوه‌تون رو امتحان می‌کنم.
هوسوک: انتخاب خوبیه!
بعد از سفارش، روی میز نشستم.
گوشی‌ام زنگ خورد.
ا.ت: بله مامان؟
مامان: عزیزم، خونه‌ای؟
ا.ت: نه، اومدم یه کافه نزدیک خونه.
مامان: فقط یادت نره امروز باید وسایلت رو مرتب کنی.
ا.ت: چشم، بعداً میام.
تماس رو قطع کردم.
وقتی سرم رو بالا آوردم، متوجه شدم هوسوک داره با گوشی‌اش چیزی نشون دوستش می‌ده و می‌خنده.
نگاهش کردم.
عجیبه...
لبخندش یه جورایی برام آشنا بود.
اما خب، احتمالاً فقط شباهت بود.
چند دقیقه بعد، موقع بیرون رفتن، دستبند قدیمی‌ام از زیر آستینم مشخص شد.
هوسوک: اوه، چه دستبند جالبی! قدیمیه؟
ا.ت: آره... خیلی قدیمیه.
هوسوک: یادگاریه؟
ا.ت: یه جورایی. از یه نفره که خیلی وقته ندیدمش.
هوسوک: امیدوارم دوباره ببینیش.
ا.ت: منم همین‌طور...
لبخند زدم و از کافه بیرون رفتم.
هوسوک حتی برای یک لحظه هم به ذهنش نرسید که اون دستبند، زمانی بخشی از قولی بوده که خودش داده بود.
من هنوز نمی‌دونستم که دوباره دیدنش، قراره چه اتفاقاتی رو رقم بزنه.......
ادامه دارد............
- ۱۲۸
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
