Part 20

چند روزی بود که درمانگاه شلوغ‌تر از همیشه شده بود.

آخر شب، بالاخره همه بیماران رفتند.

لیا: بالاخره تموم شد...

روی صندلی نشستم و خسته سرم رو روی میز گذاشتم.

کایل: خسته‌ای؟

لیا: نه، دارم با میز صحبت می‌کنم.

کایل: فهمیدم.

یک فنجان چای جلوی من گذاشت.

لیا: این چیه؟

کایل: چای.

لیا: خودم می‌بینم چایه! برای چیه؟

کایل: چون از صبح چیزی نخوردی.

با تعجب نگاهش کردم.

لیا: تو از کجا فهمیدی؟

کایل: من حواسم به اطرافم هست.

فنجان رو برداشتم.

لیا: ممنون.

کایل فقط سر تکون داد.

اما برای اولین بار، حضورش کنارم باعث آرامش می‌شد.

نه اینکه بخوام قبولش کنم...

هنوز نه.