^فیک جونگکوک^(پارت۲۸)

_____________
وقتی جونگکوک وارد شد با همون حالت همیشگیش بود... انگار یه کم زیادی خودش رو کنترل میکرد و یا شایدم یکم زیادی جمع‌وجور بود. قلبم یه تپش ناخوشایند رو حس کرد.
اولین چیزی که توجهش رو جلب کرد پدرش بود که اونجا ایستاده بود و با یه "سلام پدر" معمولی، که نه گرم بود و نه سرد، فقط عادی، جوابش رو داد. پدرش هم که انگار منتظرش بود، بلند شد و گفت:
"دیر کردی"
که جونگکوک فقط با یه شونه بالا انداختن و "کار داشتم" جوابش رو داد نه توضیحی، نه معذرت‌خواهی، نه حتی تلاشی برای بهتر کردن فضا.
یه جورایی از این بی تفاوتیش یکم دلم گرفت ولی سعی کردم به روی خودم نیارم.
نگاهش رو به من دوخت...یکم آروم‌تر ایستاد.چشم‌هاش از صورتم رد شد روی پیش‌بند زردرنگی که هنوز بسته بودم مکث کرد و بعد ریزتر شد و با لحنی که تندیش معلوم بود پرسید:
"تو غذا درست کردی؟"
نفسم رو حبس کردم.
انگار پشت این سوال،یه سوال دیگه قایم شده بود که جوابش رو از من نمیخواست بلکه از تصمیمم میخواست...انگار داشت میگفت چرا این کار رو کردی وقتی لازم نبود؟
دستمو به پیش‌بندم گره زدم و قبل از اینکه من چیزی بگم پدرش مداخله کرد و گفت:"آره. انگار زحمتش رو کشیده."
وقتی پدرش این رو گفت،یه موج کوچیک حس رضایت تو دلم پیچید ولی سعی کردم سرکوبش کردم.
جونگکوک یه لحظه ساکت شد.بعد نگاهش دوباره برگشت سمتم که حس کردم دلم پیچید و گلوم خشک شد.
این بار مستقیم‌تر و سنگین‌تر پرسید:"چرا؟"
سوالی کوتاه بود، ولی اونقدر ساده نبود که بشه راحت ازش رد شد.
نمیتونستم جلوی پدرش بگم چون تو تماسو روم قطع کردی!
حس کردم نگاه پدرش بین ما جابجا شد و اضطراب وجودم رو گرفت...
انگار داشتم وسط یه امتحان غیرقابل‌تحمل قرار میگرفتم.
همونجا بود که فهمیدم دیگه فقط درباره‌ شام حرف نمیزنیم.اروم جواب دادم:"مهمون داشتیم."
جونگکوک یه قدم اومد جلو...نه با عجله و نه با عصبانیت واضح...بلکه با همون جور نزدیک شدن آرومی که از هر فریادی آدم رو بیشتر عقب میبره.گفت:"لازم نبود خودت انجامش بدی. آدم داریم برای این کارا."

یه چیزی توی لحنش اشنا بود.همون اطمینان همیشگی...همون لحنی که انگار میگفت تو لازم نبود وارد این ماجرا بشی و من همینجوری داشتم زیادی از خودم مایه میذاشتم.
لب‌هام رو روی هم فشار دادم و گفتم:
"میدونم." که با "پس چرا کردی؟" جوابم رو داد. حالا دیگه نگاهش کامل روی من قفل شده بود، انگار اگه یه لحظه چشم برمیداشت، یه چیزی رو از دست میداد.
نمیخواستم جلوی پدرش بحث کنم...نمیخواستم از این صحنه چیز بدی بسازم.این فقط یه شام بود ولی داشت به یه چیز دیگه تبدیل میشد و گوشه‌‌ای از وجودمو خرد میکرد.

یه لحظه به زمین نگاه کردم بعد دوباره سرم رو بالا اوردم و گفتم: "چون خودم خواستم انجامش بدم."
و بعد سکوت برقرار شد.سکوتی که انگار توش هیچکدوممون درست نفس هم نمیکشیدیم.
فک جونگکوک که نقطه ضعفش محسوب میشد، یکم سفت شد و چشم‌هاش یه لحظه تاریک‌تر شد...نه از عصبانیت شدید...بیشتر از یه جور دلخوری که نمیشد راحت به زبون اورد.
توی اون لحظه حس کردم چقدر تنهام.انگار توی یه قایق واژگون شده منتظر بودم موج بعدی من رو با خودش ببره.
پدرش با صدایی آروم ولی محکم گفت:"کمک کردن تو زندگی مشترک، ضعف نیست."
جونگکوک یه کم سرش رو به سمت پدرش چرخوند بعد دوباره نگاهش رو برگردوند سمتم و همون لحظه فهمیدم که مشکل غذا نیست...نه آشپزخونه، نه پدرش...مشکل یه چیز قدیمی‌تر بود، یه چیزی که از قبل بین ما مونده بود و حالا فقط یه بهونه پیدا کرده بود که خودش رو نشون بده. و تنش، درست وسط اون پذیرایی روشن و مرتب، مثل یه نخ نازک ولی محکم، کش اومد.نمیدونستم قراره چی بشه،ولی حس میکردن این نخ نامرئی داره من رو هم به سمت خودش میکشه.
_____________
ادامه دارد...
دیدگاه ها (۱۴)

𝑴𝒀 𝑺𝑨𝑽𝑰𝑶𝑼𝑹P⁵جمعه شب ، سولین دقیقاً سر ساعت هشت زنگ در رو زد....

پارت ۶۵

⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹‌p75نینا سریع سرش رو تکون داد.«امیدوارم ه...

اسم فیک = "محو اقیانوس نگاهت" پارت " 30 ""ویو جئون آنجلینا" ...

Last leaves/رمان جیمین

درخواستی

چشمم از نگاهش فروریخت.سریع به سمت یکی از گل‌های بزرگ و پرزرق...

𝐈 𝐧𝐞𝐞𝐝 𝐲𝐨𝐮 𝐏³بورا یه قدم عقب رفت. نترسیده بود .فقط ....فهمید...

سناریو

"نکنه عاشقش شدم؟"پارت³اون فرد:تو...تو هانایی؟شناختی منو؟هم ص...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط