ابلیس من))

- چرا؟

با عجز نالید و سعی کرد از شر زنجیره‌هایی که به گردن و دست‌هاش بسته شده بود خلاصه بشه. فرشته‌ی کاتب، وسط جمع بقیه‌ی فرشته‌ها به قل و زنجیر بسته شده بود و نمی‌دونست چرا!

- به دلیل داشتن عشق به شیاطین دنیای تاریک باید مجازان خودت رو بپذیری، جیمین...

پسرکِ فرشته، اسمش جیمین بود. فرشته‌های دیگه اسمی نداشتن اما وقتی پسر این اسم رو از زبون یکی از زمینی‌ها شنیده بود، تصمیم گرفت روی خودش هم همین اسم رو بذاره. حتی روی اون شیطانی که عاشقش شده بود هم اسم گذاشته بود... یونگی.
قرار بود به خاطر عشق، نیست بشه؟
فرشته‌ها هیچوقت نمی‌مردن، اونها جسمی نداشتن تا بخواد بعد از مرگ از روحشون جدا شه. در عوض میشد با طلسم‌های مختلف روحشون رو برای همیشه نابود کرد. این نیست شدن بود، مرگ یک فرشته انگار که هیچوقت وجود نداشته.

به سمت چپش و دوردست‌ها نگاه انداخت. همه جا زیبا و چشم نواز بود اما جیمین بهشت رو نمی‌خواست ببینه، اون دنیای تاریک رو می‌خواست. می‌خواست از جهنم ندای خشمگین یونگی رو بشنوه که می‌خواد جلوی مرگش رو بگیره؛ اما هیچ چیز نمی‌شنید. باید هم ناامید می‌بود، پسر اونقدر خودش رو جلوی اون شیطان کوچیک کرده بود که حد نداشت. حتی برای آخرین بار یونگی تهدیدش کرده بود که اگه باز هم توی محدوده‌ی جهنم پیداش بشه کاری می‌کنه که بال‌هاش رو از دست بده.

حالا جیمین اینجا بود. اونقدر به خاطر شیطان از حدش گذشته و گناه کرده بود که بال‌ها و موهای سفیدش به رنگ سیاه در اومده بودن. فرشته‌های دیگه ازش دوری می‌کردن. وقتی خبر سیاه شدن موهای پسر به گوش فرشته‌ی هدایتگر رسید، تصمیم گرفته بود تا این لکه‌ی ننگ رو از روی بهشت محو کنه.

- گناهت رو بپذیر کاتب!

فرشته‌‌ی هدایتگر فریاد زد. اما جیمین با آرامش سری تکون داد. گناهش رو نمی‌پذیرفت، نمی‌خواست بخشیده بشه چون دیگه امیدی به پاکی از دست رفته‌اش نبود. جیمین باز هم به نافرمانی ادامه میداد.
غل و زنجیرهایی که به تنش بسته شده بود پوستش رو می‌سوزوندن. آهی از درد کشید و با لبخند غمگینی گفت:
- نمی‌پذیرم...

- پست نیست شدن رو انتخاب می‌کنی؟

- تبعیدم کنید.

گفت و فرشته‌ی اعظم خنده‌ی وحشتناکی کرد. این جماعتی که دورش رو گرفته بودن همه فرشته بودن، همه پاک بودن اما پاکی اونقدر زیاد شده و سفیدی همه جا رو فرا گرفته بود که فرق چندانی با شیاطین نداشتن. اونها موجودات بدی بودن که کار‌های خوب می‌کردن.

- تبعید؟ وقتی گناهت رو نمی‌پذیری چطور تبعیدت کنم به زمین؟ بال‌های سیاهت رو ببین! راهی جز پذیرفتن گناهت یا نیست شدن نداری.

دوباره مخالفت کرد. می‌تونست خشم آسمان‌ها رو حس کنه. عاشق پسر ابلیس شدن چیز کمی نبود. فرشته‌ی هدایتگر سمتش اومد. می‌تونست از چشم‌هاش ناامید شدنش رو بخونه. فرشته با جادو زیر پاهای پسرک گناهکار طلسم نیستی رو نوشت.
در لحظه کل بدنِ روحانی جیمین شروع به سوختن کرد. دردش بدتر از چیزی بود که فکرش رو می‌کرد. شعله‌های سفید آتش از سینه‌‌ش زبونه می‌کشیدن و پسر فقط داد می‌زد. هنوز می‌تونست چهره‌ی بقیه رو ببینه. هیچ کس براش متاسف نبود. شاید چون عشق برای فرشته‌ها ممنوع بود، شاید چون بقیه مرضی که جیمین بهش دچار شده بود رو درک نمی‌کردن.

نوای زیبای بهشت داشت تبدیل به صدای شیپوری ترسناک می‌شد. انگار داشتن روحش رو از گوش‌هاش نیست می‌کردن. دوباره فریاد بلندی زد و اینبار حتی نتونست روی صورت بقیه تمرکز کنه. چشم‌هاش از سفیدی بهشت تاریک شد و دیگه نتونست چیزی ببینه. همه جا تاریک شد و فرشته برای همیشه محو شد.

شاید این پایانی برای فرشته‌ای بوده به اشتباه به شیطان دل بسته بود. آیا شروعی وجود خواهد داشت؟