#برادر ناتنی من
Part:42
«ویو ات»
جونگکوک رو به بیمارستان بردیم.
الکس همراهم بود.
تمام مسیر گریه میکردم.
ات: الکس... اون زنده میمونه؟
الکس: رئیس خیلی قویه. نگران نباشین.
ولی من نمیتونستم آروم باشم.
وقتی به بیمارستان رسیدیم، جونگکوک رو به اتاق عمل بردن.
روی صندلی نشستم.
دستام میلرزید.
یاد حرفش افتادم.
«من اینجام.»
ولی حالا...
اون کجا بود؟
***
سه ساعت بعد.
دکتر بیرون اومد.
ات: دکتر؟!
دکتر: حالشون پایدار شده. گلوله به ناحیهی حساسی نخورده، اما باید استراحت کنن.
اشکام سرازیر شد.
ات: میتونم ببینمش؟
دکتر: بله، ولی کوتاه.
وارد اتاق شدم.
جونگکوک روی تخت بود.
چشمهاش بسته بود.
کنارش نشستم.
دستشو گرفتم.
ات: احمق...
اشک از چشمم افتاد.
ات: چرا همیشه میخوای همهچیز رو تنهایی تحمل کنی؟
دستش رو فشار دادم.
ات: منم دوستت دارم، جونگکوک.
چند ثانیه سکوت شد.
بعد...
انگشتهاش تکون خوردن.
چشمهاش آروم باز شدن.
کوک: واقعاً؟
باورم نمیشد.
ات: جونگکوک؟!
لبخند کمرنگی زد.
کوک: دوباره بگو.
ات: چی؟
کوک: اینکه دوستم داری.
با گریه خندیدم.
ات: دوستت دارم، احمق!
جونگکوک دستمو گرفت.
کوک: منم دوستت دارم، کوچولو.
«ویو ات»
جونگکوک رو به بیمارستان بردیم.
الکس همراهم بود.
تمام مسیر گریه میکردم.
ات: الکس... اون زنده میمونه؟
الکس: رئیس خیلی قویه. نگران نباشین.
ولی من نمیتونستم آروم باشم.
وقتی به بیمارستان رسیدیم، جونگکوک رو به اتاق عمل بردن.
روی صندلی نشستم.
دستام میلرزید.
یاد حرفش افتادم.
«من اینجام.»
ولی حالا...
اون کجا بود؟
***
سه ساعت بعد.
دکتر بیرون اومد.
ات: دکتر؟!
دکتر: حالشون پایدار شده. گلوله به ناحیهی حساسی نخورده، اما باید استراحت کنن.
اشکام سرازیر شد.
ات: میتونم ببینمش؟
دکتر: بله، ولی کوتاه.
وارد اتاق شدم.
جونگکوک روی تخت بود.
چشمهاش بسته بود.
کنارش نشستم.
دستشو گرفتم.
ات: احمق...
اشک از چشمم افتاد.
ات: چرا همیشه میخوای همهچیز رو تنهایی تحمل کنی؟
دستش رو فشار دادم.
ات: منم دوستت دارم، جونگکوک.
چند ثانیه سکوت شد.
بعد...
انگشتهاش تکون خوردن.
چشمهاش آروم باز شدن.
کوک: واقعاً؟
باورم نمیشد.
ات: جونگکوک؟!
لبخند کمرنگی زد.
کوک: دوباره بگو.
ات: چی؟
کوک: اینکه دوستم داری.
با گریه خندیدم.
ات: دوستت دارم، احمق!
جونگکوک دستمو گرفت.
کوک: منم دوستت دارم، کوچولو.
- ۳۱۱
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط