_فقط خوش‌تیپ؟!
_فقط خوش‌تیپ؟!
-مهربون، خوش‌اخلاق، دوست‌داشتنی...
_ادامه بده، دارم گوش می‌دم!
لیلی خندید.
-و البته خیلی پررو!
جونگکوک دستش رو روی قلبش گذاشت.
_این قسمت آخر واقعاً لازم بود؟
-بله!
جونگکوک خندید و سرش رو روی شونه‌ی اون گذاشت.
چند لحظه هر دو ساکت موندن. صدای پرنده‌ها از بیرون می‌اومد و نور نارنجی غروب اتاق رو پر کرده بود.
لیلی آروم گفت:
-جونگکوک؟
_هوم؟
-دوستت دارم.
جونگکوک سرش رو بلند کرد و به چشم‌هاش نگاه کرد.
_من بیشتر.
-نه، من بیشتر!
_خانومم، تو حتی توی دوست داشتن هم رقابت میکنی؟
لیلی خندید.
-معلومه!
جونگکوک دستش رو بوسید و گفت:
_پس بذار این مسابقه هیچ‌وقت تموم نشه.
لیلی سرش رو روی سینه‌ی اون گذاشت و جونگکوک بازوهاش رو دورش حلقه کرد.
اون روز اتفاق عجیب و بزرگی نیفتاده بود؛ نه مهمونی خاصی، نه سورپرایز بزرگی، نه حتی برنامه‌ای برای بیرون رفتن...
فقط یک صبح آروم، چندتا خنده، کمی شیطنت و دو نفری که خوشبختی رو توی ساده‌ترین لحظه‌های کنار هم بودن پیدا کرده بودن.
جونگکوک موهای لیلی رو نوازش کرد و زیر لب گفت:
_همین‌جا بمون خانوم کوچولوی من... کنار من.
لیلی چشم‌هاش رو بست و لبخند زد.
-من که جایی نمی‌رم...
و جونگکوک همون‌طور که اون رو در آغوش گرفته بود، لبخند زد.
بعضی عشق‌ها برای زیبا بودن، به اتفاقات بزرگ احتیاج ندارن؛ گاهی تمام دنیای آدم، توی آغوش یک نفر خلاصه می‌شه.
پایان این پارت... و یک روز قشنگ دیگه از زندگی لیلی و جونگکوک. 💗
-مهربون، خوش‌اخلاق، دوست‌داشتنی...
_ادامه بده، دارم گوش می‌دم!
لیلی خندید.
-و البته خیلی پررو!
جونگکوک دستش رو روی قلبش گذاشت.
_این قسمت آخر واقعاً لازم بود؟
-بله!
جونگکوک خندید و سرش رو روی شونه‌ی اون گذاشت.
چند لحظه هر دو ساکت موندن. صدای پرنده‌ها از بیرون می‌اومد و نور نارنجی غروب اتاق رو پر کرده بود.
لیلی آروم گفت:
-جونگکوک؟
_هوم؟
-دوستت دارم.
جونگکوک سرش رو بلند کرد و به چشم‌هاش نگاه کرد.
_من بیشتر.
-نه، من بیشتر!
_خانومم، تو حتی توی دوست داشتن هم رقابت میکنی؟
لیلی خندید.
-معلومه!
جونگکوک دستش رو بوسید و گفت:
_پس بذار این مسابقه هیچ‌وقت تموم نشه.
لیلی سرش رو روی سینه‌ی اون گذاشت و جونگکوک بازوهاش رو دورش حلقه کرد.
اون روز اتفاق عجیب و بزرگی نیفتاده بود؛ نه مهمونی خاصی، نه سورپرایز بزرگی، نه حتی برنامه‌ای برای بیرون رفتن...
فقط یک صبح آروم، چندتا خنده، کمی شیطنت و دو نفری که خوشبختی رو توی ساده‌ترین لحظه‌های کنار هم بودن پیدا کرده بودن.
جونگکوک موهای لیلی رو نوازش کرد و زیر لب گفت:
_همین‌جا بمون خانوم کوچولوی من... کنار من.
لیلی چشم‌هاش رو بست و لبخند زد.
-من که جایی نمی‌رم...
و جونگکوک همون‌طور که اون رو در آغوش گرفته بود، لبخند زد.
بعضی عشق‌ها برای زیبا بودن، به اتفاقات بزرگ احتیاج ندارن؛ گاهی تمام دنیای آدم، توی آغوش یک نفر خلاصه می‌شه.
پایان این پارت... و یک روز قشنگ دیگه از زندگی لیلی و جونگکوک. 💗
- ۴۸
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
