Why Did I Fall in Love with You?
Why Did I Fall in Love with You?
P³⁴ | One Month
View: Do-hee
چند ساعت بعد | بیمارستان
دوهی هنوز جلوی اتاق عمل نشسته بود. دستهاش میلرزید و چشمهاش از گریه قرمز شده بود.
بالاخره در اتاق باز شد.
دوهی سریع بلند شد.
+دکتر! حال شوهرم چطوره؟!
دکتر ماسکش رو پایین آورد.
«عمل موفقیتآمیز بود. وضعیت جسمیشون فعلاً پایداره، اما...»
+اما چی؟!
«متأسفانه به دلیل شدت آسیب، فعلاً به هوش نمیان. احتمالاً باید مدتی تحت مراقبت باشن.»
+یعنی... بیدار نمیشه؟
«نمیتونیم زمان دقیقی مشخص کنیم.»
دوهی لبش رو گاز گرفت.
+چقدر باید منتظر بمونم؟
دکتر مکثی کرد.
«ممکنه یک ماه یا حتی بیشتر طول بکشه.»
دوهی دیگه نتونست جلوی اشکهاش رو بگیره.
چند دقیقه بعد...
نامجون و هانا با عجله وارد بیمارستان شدن.
_دوهی!
دوهی با دیدن نامجون خودش رو به آغوشش رسوند.
+نامی... کوک...
نامجون آروم موهاش رو نوازش کرد.
_آروم باش. دکتر چی گفت؟
+گفت حالش خوبه... ولی یه ماه... شاید بیشتر... به هوش نمیاد.
هانا با چشمهای اشکآلود کنارش نشست.
_دوهی، ما اینجاییم. تنها نیستی.
View: Jungkook's Room
دوهی کنار تخت جونگکوک نشسته بود و دستش رو گرفته بود.
+کوک... من هنوز کلی حرف باهات دارم.
اشک روی دست جونگکوک افتاد.
+قرار نبود اینطوری تنهام بذاری...
پیشونیاش رو به دست جونگکوک تکیه داد.
+من منتظرت میمونم... حتی اگه یک ماه طول بکشه... حتی اگه بیشتر...
یک ماه بعد...
هر روز دوهی به بیمارستان میرفت.
هر روز دست جونگکوک رو میگرفت.
و هر روز همون جمله رو تکرار میکرد:
+برگرد خونه، عزیزم...
اما جونگکوک هنوز چشمهاش رو باز نکرده بود.
P³⁴ | One Month
View: Do-hee
چند ساعت بعد | بیمارستان
دوهی هنوز جلوی اتاق عمل نشسته بود. دستهاش میلرزید و چشمهاش از گریه قرمز شده بود.
بالاخره در اتاق باز شد.
دوهی سریع بلند شد.
+دکتر! حال شوهرم چطوره؟!
دکتر ماسکش رو پایین آورد.
«عمل موفقیتآمیز بود. وضعیت جسمیشون فعلاً پایداره، اما...»
+اما چی؟!
«متأسفانه به دلیل شدت آسیب، فعلاً به هوش نمیان. احتمالاً باید مدتی تحت مراقبت باشن.»
+یعنی... بیدار نمیشه؟
«نمیتونیم زمان دقیقی مشخص کنیم.»
دوهی لبش رو گاز گرفت.
+چقدر باید منتظر بمونم؟
دکتر مکثی کرد.
«ممکنه یک ماه یا حتی بیشتر طول بکشه.»
دوهی دیگه نتونست جلوی اشکهاش رو بگیره.
چند دقیقه بعد...
نامجون و هانا با عجله وارد بیمارستان شدن.
_دوهی!
دوهی با دیدن نامجون خودش رو به آغوشش رسوند.
+نامی... کوک...
نامجون آروم موهاش رو نوازش کرد.
_آروم باش. دکتر چی گفت؟
+گفت حالش خوبه... ولی یه ماه... شاید بیشتر... به هوش نمیاد.
هانا با چشمهای اشکآلود کنارش نشست.
_دوهی، ما اینجاییم. تنها نیستی.
View: Jungkook's Room
دوهی کنار تخت جونگکوک نشسته بود و دستش رو گرفته بود.
+کوک... من هنوز کلی حرف باهات دارم.
اشک روی دست جونگکوک افتاد.
+قرار نبود اینطوری تنهام بذاری...
پیشونیاش رو به دست جونگکوک تکیه داد.
+من منتظرت میمونم... حتی اگه یک ماه طول بکشه... حتی اگه بیشتر...
یک ماه بعد...
هر روز دوهی به بیمارستان میرفت.
هر روز دست جونگکوک رو میگرفت.
و هر روز همون جمله رو تکرار میکرد:
+برگرد خونه، عزیزم...
اما جونگکوک هنوز چشمهاش رو باز نکرده بود.
- ۲۸۹
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط