سایه های کلاغ

پارت سوم | مهمانی کلاغ‌های سیاه
آوا چند دقیقه همان‌جا، وسط پیاده‌رو، بی‌حرکت ماند.
باران بند آمده بود، اما انگشتانش هنوز از سرما و اضطراب می‌لرزیدند.
پاکت مشکی را چند بار خواند.
«اگر می‌خواهی زنده بمانی، امشب ساعت ده، به مهمانی عمارت بلک‌وود بیا...»
لبش را میان دندان‌هایش فشرد.
ـ «شوخیه... حتماً شوخیه...»
اما مگر اتفاقات امشب شوخی بودند؟
چند ساعت قبل، زندگی‌اش کاملاً عادی بود.
دانشجو، یک شغل نیمه‌وقت، چند دوست صمیمی...
و حالا؟
مردی که همه او را «رئیس» صدا می‌زدند، ادعا می‌کرد جانش در خطر است.
افراد مسلح دنبالش بودند.
و حالا هم این دعوت عجیب...
دستش را داخل جیب پالتو برد و گوشی‌اش را بیرون آورد.
ده‌ها تماس بی‌پاسخ از دوست صمیمی‌اش، نیلوفر.
دکمه‌ی تماس را زد.
صدای نیلوفر با نگرانی از آن طرف خط پیچید.
ـ «آوا؟! کجایی؟ دیوونه‌م کردی!»
آوا سعی کرد صدایش نلرزد.
ـ «من... خوبم.»
ـ «دروغ نگو. صدات می‌لرزه. اتفاقی افتاده؟»
آوا چشم‌هایش را بست.
اگر حقیقت را می‌گفت، حتی خودش هم باورش نمی‌کرد.
ـ «فقط... یه روز بد بود.»
نیلوفر بعد از چند ثانیه سکوت گفت:
ـ «اتفاقاً زنگ زدم بگم امشب یه مهمونی دعوت شدیم. خیلی لاکچریه. حال و هوات عوض می‌شه. میای؟»
قلب آوا برای لحظه‌ای از تپش ایستاد.
ـ «اسمش... چیه؟»
ـ «عمارت بلک‌وود.»
نفس در سینه‌ی آوا حبس شد.
یعنی این همان مهمانی بود؟
اتفاقی؟
یا کسی همه‌چیز را از قبل برنامه‌ریزی کرده بود؟
...
ساعت نزدیک ده شب بود.
آوا بارها تصمیم گرفت نرود.
حتی تاکسی گرفت تا مستقیم به خانه برگردد.
اما هر بار جمله‌ی روی پاکت در ذهنش تکرار می‌شد.
«اگر می‌خواهی زنده بمانی...»
در نهایت، جلوی عمارت بلک‌وود ایستاد.
ساختمان، بیشتر شبیه یک قصر قدیمی بود تا خانه.
دیوارهای سنگی سیاه.
پنجره‌های بلند.
و صدها شمع که مسیر ورودی را روشن کرده بودند.
بالای در ورودی، مجسمه‌ی عظیم یک کلاغ با بال‌های باز قرار داشت.
آوا بی‌اختیار زیر لب گفت:
ـ «چرا همه‌جا کلاغ...؟»
صدای مردی کنارش آمد.
ـ «چون کلاغ، نماد این خاندان است.»
آوا با وحشت برگشت.
آرمان.
مثل همیشه با کت‌وشلوار مشکی.
دست‌هایش داخل جیب پالتوی بلندش بود.
انگار از قبل می‌دانست او خواهد آمد.
آوا اخم کرد.
ـ «دنبالم کردی؟»
ـ «نه.»
ـ «پس از کجا می‌دونستی میام؟»
آرمان چند لحظه به چشمانش نگاه کرد.
ـ «چون آدمی که برای زنده موندن می‌جنگه، همیشه به آخرین امیدش چنگ می‌زنه.»
آوا از این‌که انگار آرمان ذهنش را می‌خواند، بیشتر عصبانی شد.
ـ «من به تو اعتماد ندارم.»
ـ «لازم هم نیست.»
ـ «پس چرا اینجایی؟»
نگاه آرمان برای اولین بار کمی نرم شد.
ـ «برای اینکه مطمئن بشم امشب زنده از این عمارت بیرون میری.»
قبل از آنکه آوا چیزی بگوید، صدای باز شدن درهای بزرگ عمارت بلند شد.
مهمان‌ها، با لباس‌های مجلل و ماسک‌های مخملی، یکی‌یکی وارد سالن می‌شدند.
زنی با لباس مشکی بلند، ماسکی نقره‌ای به سمت آوا گرفت.
ـ «ورود بدون ماسک ممنوع است.»
آوا ماسک را گرفت و روی صورتش گذاشت.
احساس عجیبی داشت.
انگار با گذاشتن آن ماسک، وارد دنیایی شده بود که دیگر راه بازگشتی از آن نبود.
آرمان فقط یک جمله گفت:
ـ «از کنارم دور نشو.»
آوا بدون اینکه جواب بدهد، وارد سالن شد.
چند قدم بیشتر برنداشته بود که احساس کرد کسی از طبقه‌ی دوم، بی‌وقفه نگاهش می‌کند.
سرش را بالا آورد.
مردی با کت سفید، کنار نرده‌های بالکن ایستاده بود.
چشمان نافذش، حتی از آن فاصله هم روی آوا قفل شده بودند.
او آرام لبخند زد.
لبخندی که نه گرم بود و نه دوستانه...
بلکه شبیه شکارچی‌ای بود که طعمه‌ی مورد علاقه‌اش را پیدا کرده باشد.
مرد زیر لب زمزمه کرد:
ـ «بالاخره پیدات کردم... آوا.»
آوا بی‌اختیار لرزید.
نمی‌دانست چرا...
اما احساس می‌کرد خطر واقعی، نه پشت سرش...
بلکه درست روبه‌رویش ایستاده است.