پارت دهم: رازی که نباید فاش میشد! 🖤
پارت دهم: رازی که نباید فاش میشد! 🖤
نویسنده: ریحانه
ساعت ۷ صبح | عمارت تهیونگ
جیهوپ از صبح زود مشغول بررسی پیام ناشناس بود.
جیهوپ: «این آدم دقیقاً کیه که از ملاقات جونگکوک و یونگی خبر داره؟»
جین: «شاید همون کسی باشه که پرونده خانوادگی رو دستکاری کرده.»
نامجون: «باید قبل از ملاقات پیداش کنیم.»
در همین لحظه جونگکوک با موهای نامرتب وارد سالن شد.
جونگکوک: «صبح بخیررر.»
تهیونگ: «صبح بخیر، خوابآلود.»
جونگکوک: «من خوابآلود نیستم!»
هوسونگ: «پس چرا چشمت نصفهبازه؟»
جونگکوک: «هیونگ!»
همه خندیدند.
ساعت ۱۱ صبح | اتاق فرماندهی
جیهوپ بالاخره چیزی پیدا کرد.
جیهوپ: «تهیونگ! بیا اینجا.»
تهیونگ: «چی شده؟»
جیهوپ: «یونگی قبل از ملاقات با جونگکوک، چند بار با یه شماره ناشناس تماس داشته.»
تهیونگ: «میتونی بفهمی صاحب شماره کیه؟»
جیهوپ: «دارم بررسی میکنم.»
ناگهان تصویر دوربین یک ساختمان روی صفحه ظاهر شد.
جین: «این یونگیه؟»
جیهوپ: «آره... ولی تنها نیست.»
مردی ناشناس کنار یونگی ایستاده بود.
ساعت ۳:۴۵ عصر | کافه پارک مرکزی
جونگکوک همراه تهیونگ و جیهوپ وارد کافه شد.
جونگکوک: «استرس دارم...»
تهیونگ: «دستمو بگیر.»
جونگکوک دست تهیونگ را گرفت.
جیهوپ: «نگران نباش کوکی. منم اینجام.»
چند دقیقه بعد یونگی وارد شد.
یونگی: «سلام.»
جونگکوک با لبخند کوچکی جواب داد.
جونگکوک: «سلام...»
یونگی روبهرویش نشست و چند لحظه نگاهش کرد.
یونگی: «واقعاً شبیه عکس بچگیهامی.»
جونگکوک: «منم عکس تو رو دیدم.»
یونگی لبخند کمرنگی زد.
یونگی: «میتونم یه چیزی بپرسم؟»
جونگکوک: «آره.»
یونگی: «از پدر و مادرمون چی میدونی؟»
جونگکوک سرش را پایین انداخت.
جونگکوک: «تقریباً هیچی...»
یونگی: «پس هر دومون گذشتهمون رو نمیشناسیم.»
ساعت ۴:۳۰ عصر | همان کافه
یونگی یک عکس قدیمی از کیفش بیرون آورد.
یونگی: «این عکس رو همیشه نگه داشتم.»
جونگکوک عکس را گرفت و با دیدنش چشمهایش گرد شد.
جونگکوک: «این... منم؟»
یونگی: «فکر کنم آره.»
جونگکوک: «پس واقعاً ممکنه برادرم باشی...»
یونگی آرام گفت:
یونگی: «من همیشه فکر میکردم یه روز پیدات میکنم.»
جونگکوک از جایش بلند شد و یونگی را بغل کرد.
تهیونگ و جیهوپ با لبخند به آن دو نگاه میکردند.
اما ناگهان گوشی یونگی زنگ خورد.
یونگی با دیدن شماره، لبخندش محو شد.
تهیونگ: «جواب نمیدی؟»
یونگی: «نه... مهم نیست.»
گوشی دوباره زنگ خورد.
این بار یونگی از جایش بلند شد.
یونگی: «باید برم.»
جونگکوک: «ولی هنوز کلی حرف داریم!»
یونگی: «میدونم. دوباره میبینمت.»
یونگی رفت.
جونگکوک با ناراحتی به در نگاه کرد.
تهیونگ: «نگران نباش. دوباره میبینیش.»
ساعت ۵ عصر | ماشین تهیونگ
جیهوپ گوشیاش را بررسی کرد.
یک پیام جدید از همان شماره ناشناس رسیده بود:
«بهتون گفته بودم ملاقات نکنید. حالا دیگه دیر شده.»
و بعد یک عکس...
عکس یونگی و مرد ناشناس!
جیهوپ با تعجب گفت:
جیهوپ: «تهیونگ... باید این عکس رو ببینی.»
تهیونگ: «چی شده؟»
جیهوپ: «فکر کنم یونگی چیزی رو از ما پنهون میکنه.»
نویسنده: ریحانه
ساعت ۷ صبح | عمارت تهیونگ
جیهوپ از صبح زود مشغول بررسی پیام ناشناس بود.
جیهوپ: «این آدم دقیقاً کیه که از ملاقات جونگکوک و یونگی خبر داره؟»
جین: «شاید همون کسی باشه که پرونده خانوادگی رو دستکاری کرده.»
نامجون: «باید قبل از ملاقات پیداش کنیم.»
در همین لحظه جونگکوک با موهای نامرتب وارد سالن شد.
جونگکوک: «صبح بخیررر.»
تهیونگ: «صبح بخیر، خوابآلود.»
جونگکوک: «من خوابآلود نیستم!»
هوسونگ: «پس چرا چشمت نصفهبازه؟»
جونگکوک: «هیونگ!»
همه خندیدند.
ساعت ۱۱ صبح | اتاق فرماندهی
جیهوپ بالاخره چیزی پیدا کرد.
جیهوپ: «تهیونگ! بیا اینجا.»
تهیونگ: «چی شده؟»
جیهوپ: «یونگی قبل از ملاقات با جونگکوک، چند بار با یه شماره ناشناس تماس داشته.»
تهیونگ: «میتونی بفهمی صاحب شماره کیه؟»
جیهوپ: «دارم بررسی میکنم.»
ناگهان تصویر دوربین یک ساختمان روی صفحه ظاهر شد.
جین: «این یونگیه؟»
جیهوپ: «آره... ولی تنها نیست.»
مردی ناشناس کنار یونگی ایستاده بود.
ساعت ۳:۴۵ عصر | کافه پارک مرکزی
جونگکوک همراه تهیونگ و جیهوپ وارد کافه شد.
جونگکوک: «استرس دارم...»
تهیونگ: «دستمو بگیر.»
جونگکوک دست تهیونگ را گرفت.
جیهوپ: «نگران نباش کوکی. منم اینجام.»
چند دقیقه بعد یونگی وارد شد.
یونگی: «سلام.»
جونگکوک با لبخند کوچکی جواب داد.
جونگکوک: «سلام...»
یونگی روبهرویش نشست و چند لحظه نگاهش کرد.
یونگی: «واقعاً شبیه عکس بچگیهامی.»
جونگکوک: «منم عکس تو رو دیدم.»
یونگی لبخند کمرنگی زد.
یونگی: «میتونم یه چیزی بپرسم؟»
جونگکوک: «آره.»
یونگی: «از پدر و مادرمون چی میدونی؟»
جونگکوک سرش را پایین انداخت.
جونگکوک: «تقریباً هیچی...»
یونگی: «پس هر دومون گذشتهمون رو نمیشناسیم.»
ساعت ۴:۳۰ عصر | همان کافه
یونگی یک عکس قدیمی از کیفش بیرون آورد.
یونگی: «این عکس رو همیشه نگه داشتم.»
جونگکوک عکس را گرفت و با دیدنش چشمهایش گرد شد.
جونگکوک: «این... منم؟»
یونگی: «فکر کنم آره.»
جونگکوک: «پس واقعاً ممکنه برادرم باشی...»
یونگی آرام گفت:
یونگی: «من همیشه فکر میکردم یه روز پیدات میکنم.»
جونگکوک از جایش بلند شد و یونگی را بغل کرد.
تهیونگ و جیهوپ با لبخند به آن دو نگاه میکردند.
اما ناگهان گوشی یونگی زنگ خورد.
یونگی با دیدن شماره، لبخندش محو شد.
تهیونگ: «جواب نمیدی؟»
یونگی: «نه... مهم نیست.»
گوشی دوباره زنگ خورد.
این بار یونگی از جایش بلند شد.
یونگی: «باید برم.»
جونگکوک: «ولی هنوز کلی حرف داریم!»
یونگی: «میدونم. دوباره میبینمت.»
یونگی رفت.
جونگکوک با ناراحتی به در نگاه کرد.
تهیونگ: «نگران نباش. دوباره میبینیش.»
ساعت ۵ عصر | ماشین تهیونگ
جیهوپ گوشیاش را بررسی کرد.
یک پیام جدید از همان شماره ناشناس رسیده بود:
«بهتون گفته بودم ملاقات نکنید. حالا دیگه دیر شده.»
و بعد یک عکس...
عکس یونگی و مرد ناشناس!
جیهوپ با تعجب گفت:
جیهوپ: «تهیونگ... باید این عکس رو ببینی.»
تهیونگ: «چی شده؟»
جیهوپ: «فکر کنم یونگی چیزی رو از ما پنهون میکنه.»
- ۱۷۸
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط