#قلب_اهنین:{پارت_⁵}
#قلب_اهنین:{پارت_⁵}
روی تخت نرم و مجلل نشستی، زانوهایت را در آغوش کشیدی و برای اولین بار، با این حقیقت روبه‌رو شدی: تو حالا زندانیِ جذاب‌ترین و خطرناک‌ترین مردهای کره‌زمین شده بودی.
ساعت‌ها از رفتن جین و بقیه‌ی اعضا گذشته بود. هوا کاملاً تاریک شده بود و تنها نور موجود در اتاق، مهتاب کم‌فروغی بود که از پشت پنجره‌های بزرگ روی کفپوش چوبی می‌تابید. سکوت مرگباری عمارت را فرا گرفته بود؛ سکوتی که با زوزه خفیف باد در میان درختان جنگل اطراف آمیخته بود.
روی لبه‌ی تخت نشسته بودی و زانوهایت را در آغوش کشیده بودی. ذهنت پر از سوال و ترس بود. «آیا واقعاً زنده از اینجا بیرون می‌روم؟ یعنی خانواده‌ام دنبا‌لم می‌گردند؟»
ناگهان، صدای کلیک آرامی از سمت قفل در آمد. در با صدای جیرجیر خفیفی باز شد.
سرت را با ترس بالا آوردی. در تاریکی راهرو، قامت بلند و کشیده‌ی کسی نمایان شد که با قدم‌های آرام و بی‌صدا وارد اتاق شد. نیازی به روشن کردن چراغ نبود؛ عطر تلخ و آشنای چرم و ادکلن مردانه‌اش به سرعت فضای اتاق را پر کرد: جونگ‌کوک.
او در را پشت سرش بست، اما قفل نکرد. دست‌هایش را در جیب شلوار کتان مشکی‌اش فرو کرده بود و با چشمانی که در تاریکی برق می‌زد، به تو خیره شد. چند لحظه در سکوت گذشت، تا اینکه با صدای بم و خش‌داری که سکوت اتاق را شکست، گفت: «هنوز بیداری؟ فکر می‌کردم مثل بقیه دخترها تا الان از ترس غش کرده باشی.»
با صدایی که از خشم و اضطراب می‌لرزید، از روی تخت بلند شدی و گفتی: «از من چی می‌خواهید؟! چرا منو اینجا زندانی کردید؟ من نه با مافیا کار دارم، نه چیزی از کارهاتون می‌فهمم! بگذارید برم…»
جونگ‌کوک قدمی به جلو گذاشت. فاصله‌اش با تو هر لحظه کمتر می‌شد. او با خونسردی ترسناکی نگاهت کرد و گفت: «رفتن؟ دختر جون، تو خیلی ساده‌ای. توی دنیای ما، یا با مایی، یا برای همیشه حذف می‌شوی. اما در مورد تو… یک استثنا وجود داره.»
روی صندلی کنار پنجره نشست، پایش را روی پای دیگر انداخت و با نگاهی نافذ به تو خیره شد: «امروز وقتی توی اون سالن تاریک دیدمت، یک چیزی فرق داشت. تو نترسیدی که فرار کنی، بلکه چشم‌هات پر از سوال بود. حالا هم… تا زمانی که بفهمم دوربینت رو به جز اونجا به جای دیگه وصل کردی یا نه، همینجا می‌مونی. زیر نظر خودم.»
خواستی چیزی بگویی و اعتراض کنی، اما نگاه سنگین و مقتدر او مجالی به تو نداد. جونگ‌کوک از جایش بلند شد، به سمت در رفت و قبل از اینکه خارج شود، سرش را چرخاند و زمزمه کرد: «شب بخیر، زندانی کوچولو… امیدوارم خواب‌های خوبی ببینی.»
در بسته شد و تو دوباره در آن سکوت سنگین تنها ماندی
روی تخت نرم و مجلل نشستی، زانوهایت را در آغوش کشیدی و برای اولین بار، با این حقیقت روبه‌رو شدی: تو حالا زندانیِ جذاب‌ترین و خطرناک‌ترین مردهای کره‌زمین شده بودی.
ساعت‌ها از رفتن جین و بقیه‌ی اعضا گذشته بود. هوا کاملاً تاریک شده بود و تنها نور موجود در اتاق، مهتاب کم‌فروغی بود که از پشت پنجره‌های بزرگ روی کفپوش چوبی می‌تابید. سکوت مرگباری عمارت را فرا گرفته بود؛ سکوتی که با زوزه خفیف باد در میان درختان جنگل اطراف آمیخته بود.
روی لبه‌ی تخت نشسته بودی و زانوهایت را در آغوش کشیده بودی. ذهنت پر از سوال و ترس بود. «آیا واقعاً زنده از اینجا بیرون می‌روم؟ یعنی خانواده‌ام دنبا‌لم می‌گردند؟»
ناگهان، صدای کلیک آرامی از سمت قفل در آمد. در با صدای جیرجیر خفیفی باز شد.
سرت را با ترس بالا آوردی. در تاریکی راهرو، قامت بلند و کشیده‌ی کسی نمایان شد که با قدم‌های آرام و بی‌صدا وارد اتاق شد. نیازی به روشن کردن چراغ نبود؛ عطر تلخ و آشنای چرم و ادکلن مردانه‌اش به سرعت فضای اتاق را پر کرد: جونگ‌کوک.
او در را پشت سرش بست، اما قفل نکرد. دست‌هایش را در جیب شلوار کتان مشکی‌اش فرو کرده بود و با چشمانی که در تاریکی برق می‌زد، به تو خیره شد. چند لحظه در سکوت گذشت، تا اینکه با صدای بم و خش‌داری که سکوت اتاق را شکست، گفت: «هنوز بیداری؟ فکر می‌کردم مثل بقیه دخترها تا الان از ترس غش کرده باشی.»
با صدایی که از خشم و اضطراب می‌لرزید، از روی تخت بلند شدی و گفتی: «از من چی می‌خواهید؟! چرا منو اینجا زندانی کردید؟ من نه با مافیا کار دارم، نه چیزی از کارهاتون می‌فهمم! بگذارید برم…»
جونگ‌کوک قدمی به جلو گذاشت. فاصله‌اش با تو هر لحظه کمتر می‌شد. او با خونسردی ترسناکی نگاهت کرد و گفت: «رفتن؟ دختر جون، تو خیلی ساده‌ای. توی دنیای ما، یا با مایی، یا برای همیشه حذف می‌شوی. اما در مورد تو… یک استثنا وجود داره.»
روی صندلی کنار پنجره نشست، پایش را روی پای دیگر انداخت و با نگاهی نافذ به تو خیره شد: «امروز وقتی توی اون سالن تاریک دیدمت، یک چیزی فرق داشت. تو نترسیدی که فرار کنی، بلکه چشم‌هات پر از سوال بود. حالا هم… تا زمانی که بفهمم دوربینت رو به جز اونجا به جای دیگه وصل کردی یا نه، همینجا می‌مونی. زیر نظر خودم.»
خواستی چیزی بگویی و اعتراض کنی، اما نگاه سنگین و مقتدر او مجالی به تو نداد. جونگ‌کوک از جایش بلند شد، به سمت در رفت و قبل از اینکه خارج شود، سرش را چرخاند و زمزمه کرد: «شب بخیر، زندانی کوچولو… امیدوارم خواب‌های خوبی ببینی.»
در بسته شد و تو دوباره در آن سکوت سنگین تنها ماندی
- ۴۸
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
