💜 پارت دوم | حسادت

💜 پارت دوم | حسادت
موسیقی هنوز بلند بود و جمعشان دور همان میز نشسته بودند.
ا/ت کنار تهیونگ نشسته بود و درباره‌ی اتفاقی که چند روز قبل برایش افتاده بود تعریف می‌کرد.
تهیونگ با خنده گفت:
— نه بابا! واقعاً این کارو کردی؟ 😂
ا/ت خندید.
— آره، تازه بدترش اینه که...
هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که جین از آن طرف میز گفت:
— شما دوتا امشب تصمیم گرفتین فقط خودتون با هم حرف بزنین؟
تهیونگ خندید.
— خب ا/ت حرفای جالبی می‌زنه.
جانگکوک که تا آن لحظه ساکت بود، ناگهان گفت:
— خیلی هم جالب نیست.
همه برگشتند سمتش.
جیمین با تعجب گفت:
— چی شده تو؟
جانگکوک شانه بالا انداخت.
— هیچی.
ا/ت نگاهش کرد.
— از وقتی اومدیم یه جوری شدی.
— گفتم چیزی نیست.
تهیونگ که حالا متوجه موضوع شده بود، با شیطنت به جانگکوک نگاه کرد.
— داداش... نکنه ناراحتی که ا/ت با من حرف می‌زنه؟
جانگکوک اخم کرد.
— چرا باید ناراحت باشم؟
تهیونگ خندید.
— من که چیزی نگفتم!
یونگی آرام زیر لب گفت:
— بدتر شد.
نامجون خنده‌اش گرفت.
— منم همینو می‌گم.
ا/ت بلند شد تا کمی از شلوغی فاصله بگیرد.
چند لحظه بعد، صدای قدم‌های جانگکوک را پشت سرش شنید.
— ا/ت.
برگشت.
— بله؟
جانگکوک کمی مکث کرد.
— از دستم ناراحتی؟
ا/ت با تعجب گفت:
— نه، ولی رفتار تو عجیبه.
جانگکوک نگاهش را پایین انداخت.
— شاید چون...
ساکت شد.
— چون چی؟
— چون وقتی تو و تهیونگ این‌قدر صمیمی حرف می‌زنید، نمی‌دونم چرا عصبی می‌شم.
ا/ت چند ثانیه چیزی نگفت.
از داخل سالن صدای خنده‌ی تهیونگ می‌آمد.
جانگکوک دوباره گفت:
— می‌دونم تهیونگ دوستمه و تو هم حق داری باهاش حرف بزنی. نمی‌خوام بهت دستور بدم.
ا/ت آرام گفت:
— پس مشکل چیه؟
جانگکوک لبخند خیلی کوتاهی زد.
— مشکل خودمم که هنوز نمی‌فهمم چرا این‌قدر برام مهم شده.
قبل از اینکه ا/ت جواب بدهد، تهیونگ از دور صدایشان کرد:
— ا/ت! بیا، یه چیزی می‌خوام نشونت بدم!
ا/ت برگشت سمت صدا.
جانگکوک چند لحظه به تهیونگ نگاه کرد و زیر لب گفت:
— باز شروع شد...
ا/ت خنده‌اش گرفت.
— جانگکوک!
— چی؟
— تو واقعاً حسودی می‌کنی.
جانگکوک چیزی نگفت.
فقط با همان قیافه‌ی جدی برگشت سمت میز.
و تهیونگ، که حالا همه‌چیز را فهمیده بود، لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
به نظر می‌رسید امشب قرار نبود جانگکوک به این راحتی از حسادتش خلاص شود...
شما بیاید درخواست بگید مینویسم