پارت دوم -نیکولاس له موئه-
هنوز خودش را پیدا نکرده بود که در با صدای جیرجیر آرامی باز شد...پسری با چشمانی به سرخی یاقوت و خون و موهایی به تاریکی شب...پوستی سپید که در تضاد کامل با موهای ابریشمی اش بود...
آدریانا کوتاه فکر کرد: "این پسر شبیه یه عروسکه!"
پسر تعظیمی کرد و مودبانه گفت :
"بانوی من...من *نیکولاس له موئه* هستم. ۱۴ سالمه و از این به بعد قراره به شما خدمت کنم و از شما محافظت کنم!"
آرام صاف شد و چشمانش را که ته آن لحظه بسته بودند ، باز کرد...ناگهان رو به خدمتکار کنارش- که گویا اسمش لیلیان بود- فریاد زد:
"*خواهر!* مگه نگفتی من قراره به یه بانوی زیبا و همسن خودم خدمت کنم؟!! این که یه بچه ی هفت هشت ساله ست!!"
لیلیان خنده ی ریزی کرد و آرام آنجا را ترک کرد.
چشم های آدریانا ریز شد و آرام با خودش زمزمه کرد: "اشتباه فکر می کردم!"
آدریانا نگاهشو برگردوند:
"اگه دوست نداری خب برو!"
نیکولاس دستشو روی پیشونیش گذاشت :
"ببین شاهدخت...منم علاقه ای به خدمت به شما ندارم اما مجبورم اینجا بمونم! حالا لطف کن باهام کنار بیای منم باهات کنار میام!"
آدریانا انگار از سرش دود بلند شد!
_اخراجت می کنم! نمی خوام بهم خدمت کنی! اصلا ازت متنفرمممم!!
چشمان نیکولاس گشاد شدند و لحظه ای فکر کرد و آن شب های تاریک و گرسنگی و سوز شلاق به ذهنش هجوم آوردند...چشمانش را بست و آرام خم شد:
"بی ادبی من را عفو کنید، سرورم..."
لحظه ای چشم های جوان شاهدخت به چهره ی اندوهگین او متمرکز شد...لب هایش را روی هم فشار داد...حتی آن کودک هم توانست غم را از چهره ی پسر سوا کند...
اگر می دانست این چهارمین زندگی اوست و اگر می دانست که چه سرنوشتی دارد ، بی شک می توانست از مرگ خود پیشگیری کند...اما حیف که مادر او ، توانایی حفظ خاطرات زندگی های قبل را نداشت... او اکنون تنها یک کودک معصوم بود...کودکی با آینده ای پیچیده...
آدریانا کوتاه فکر کرد: "این پسر شبیه یه عروسکه!"
پسر تعظیمی کرد و مودبانه گفت :
"بانوی من...من *نیکولاس له موئه* هستم. ۱۴ سالمه و از این به بعد قراره به شما خدمت کنم و از شما محافظت کنم!"
آرام صاف شد و چشمانش را که ته آن لحظه بسته بودند ، باز کرد...ناگهان رو به خدمتکار کنارش- که گویا اسمش لیلیان بود- فریاد زد:
"*خواهر!* مگه نگفتی من قراره به یه بانوی زیبا و همسن خودم خدمت کنم؟!! این که یه بچه ی هفت هشت ساله ست!!"
لیلیان خنده ی ریزی کرد و آرام آنجا را ترک کرد.
چشم های آدریانا ریز شد و آرام با خودش زمزمه کرد: "اشتباه فکر می کردم!"
آدریانا نگاهشو برگردوند:
"اگه دوست نداری خب برو!"
نیکولاس دستشو روی پیشونیش گذاشت :
"ببین شاهدخت...منم علاقه ای به خدمت به شما ندارم اما مجبورم اینجا بمونم! حالا لطف کن باهام کنار بیای منم باهات کنار میام!"
آدریانا انگار از سرش دود بلند شد!
_اخراجت می کنم! نمی خوام بهم خدمت کنی! اصلا ازت متنفرمممم!!
چشمان نیکولاس گشاد شدند و لحظه ای فکر کرد و آن شب های تاریک و گرسنگی و سوز شلاق به ذهنش هجوم آوردند...چشمانش را بست و آرام خم شد:
"بی ادبی من را عفو کنید، سرورم..."
لحظه ای چشم های جوان شاهدخت به چهره ی اندوهگین او متمرکز شد...لب هایش را روی هم فشار داد...حتی آن کودک هم توانست غم را از چهره ی پسر سوا کند...
اگر می دانست این چهارمین زندگی اوست و اگر می دانست که چه سرنوشتی دارد ، بی شک می توانست از مرگ خود پیشگیری کند...اما حیف که مادر او ، توانایی حفظ خاطرات زندگی های قبل را نداشت... او اکنون تنها یک کودک معصوم بود...کودکی با آینده ای پیچیده...
- ۸.۸k
- ۲۱ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط