رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد
فصل پنجاه و چهارم: ملیسا، صدای منو می‌شنوی؟
صدای آژیر آمبولانس نزدیک‌تر شد.
امدادگران فوراً کنار ملیسا زانو زدند و وضعیتش را بررسی کردند. کایزن چند قدم عقب‌تر ایستاده بود؛ لباس‌های خیسش به تنش چسبیده بودند و چشم‌هایش لحظه‌ای از ملیسا جدا نمی‌شدند.
ـ لطفاً بهش کمک کنید... ـ صدایش گرفته بود.
یکی از امدادگران مشغول کمک‌های اولیه شد و دیگری تجهیزات لازم را آماده کرد.
سوتا دستش را روی شانه‌ی کایزن گذاشت.
ـ کایزن، بیا کمی عقب‌تر. بذار کارشون رو انجام بدن.
کایزن چیزی نگفت.
وقتی امدادگران ملیسا را روی برانکارد گذاشتند، ناگهان به طرفشان رفت.
ـ من هم باهاش میام.
ـ فقط یک نفر می‌تونه همراهش بیاد.
ـ من میام.
این بار صدایش آن‌قدر جدی بود که سوتا هم مخالفتی نکرد.
***
داخل آمبولانس، کایزن کنار برانکارد نشسته بود. امدادگران همچنان مشغول رسیدگی به ملیسا بودند.
کایزن دست ملیسا را گرفت و با صدایی آرام گفت:
ـ ملیسا، صدای منو می‌شنوی؟
پاسخی نیامد.
ـ می‌دونم همیشه وقتی ناراحتی، سعی می‌کنی وانمود کنی حالت خوبه... ولی این دفعه لازم نیست وانمود کنی.
انگشتانش را آرام‌تر دور دست او بست.
ـ فقط بیدار شو.
یکی از امدادگران از او پرسید:
ـ شما از بستگانش هستید؟
کایزن لحظه‌ای مکث کرد.
ـ هم‌کلاسیشم.
بعد از سکوت کوتاهی اضافه کرد:
ـ ولی برام مهمه.
امدادگر نگاه کوتاهی به او انداخت و دوباره مشغول کارش شد.
***
در همین فاصله، مربی با خانواده‌ی ملیسا تماس گرفت.
مادر ملیسا به‌محض شنیدن صدای مربی، نگران پرسید:
ـ بله؟ اتفاقی افتاده؟
ـ متأسفانه هنگام قایق‌سواری، ملیسا داخل آب افتاده. الان با آمبولانس به بیمارستان منتقل می‌شه.
ـ چی؟!
صدای مادرش لرزید.
ـ ملیسا حالش چطوره؟ به هوش اومده؟!
ـ هنوز نمی‌تونم وضعیتش رو با اطمینان بگم. لطفاً هرچه زودتر به بیمارستان بیاید.
تماس که قطع شد، مادر ملیسا با دست‌های لرزان به طرف پدرش رفت.
ـ باید بریم بیمارستان... برای ملیسا اتفاقی افتاده!
آرون که حرف‌هایش را شنیده بود، فوراً بلند شد.
ـ چی شده؟!
مادرش با چشمانی اشک‌آلود گفت:
ـ توی دریاچه افتاده... می‌گن حالش خوب نیست.
رنگ از صورت آرون پرید.
بدون اینکه چیزی بپرسد، کلید ماشین را برداشت.
ـ زود باشید! باید بریم!
پدر ملیسا دست همسرش را گرفت و همراه آرون به سمت خروجی رفت.
این بار هیچ‌کدام به چیز دیگری فکر نمی‌کردند.
فقط ملیسا.
***
آمبولانس به بیمارستان رسید.
ملیسا را فوراً به بخش اورژانس بردند و کایزن پشت در ماند.
چند دقیقه گذشت.
بعد چند دقیقه‌ی دیگر.
او روی صندلی ننشست. کنار در ایستاده بود و به دست‌هایش نگاه می‌کرد؛ دست‌هایی که کمی پیش دست ملیسا را گرفته بودند، اما نتوانسته بودند جلوی آن اتفاق را بگیرند.
صدای قدم‌های تند از انتهای راهرو آمد.
آرون، پدر و مادر ملیسا با عجله به طرفش آمدند.
مادر ملیسا فوراً پرسید:
ـ ملیسا کجاست؟!
کایزن به در بسته‌ی اورژانس نگاه کرد.
ـ بردنش داخل. هنوز چیزی بهم نگفتن.
مادر ملیسا دستش را جلوی دهانش گرفت و اشک از چشم‌هایش سرازیر شد.
آرون به سمت کایزن رفت و بازویش را گرفت.
ـ تو اونجا بودی؟!
کایزن سرش را تکان داد.
ـ بله. من و سوتا پریدیم توی آب. رینا رو هم نجات دادن، اما ملیسا...
صدایش برای لحظه‌ای قطع شد.
آرون دستش را رها کرد.
نگاه کایزن به زمین افتاد.
ـ وقتی بهش رسیدم، دیگه نمی‌تونست نفس بکشه.
مادر ملیسا با شنیدن این جمله به گریه افتاد و پدرش او را در آغوش گرفت.
آرون چند قدم عقب رفت و دستش را روی صورتش کشید. نمی‌توانست باور کند خواهرش که چند ساعت پیش سالم و خندان بود، حالا پشت آن در قرار داشت.
کایزن آهسته گفت:
ـ متأسفم.
آرون سرش را بلند کرد.
ـ چرا عذرخواهی می‌کنی؟ تو که نجاتش دادی...
ـ نتونستم زودتر بهش برسم.
آرون چیزی نگفت.
برای اولین بار، پسر سرد و کم‌حرفی که همیشه در کنار ملیسا می‌دید، جلوی چشمش ایستاده بود و به نظر می‌رسید حتی نمی‌داند با ترس خودش چه‌کار کند.
چند دقیقه بعد، در اورژانس باز شد.
همه هم‌زمان به سمت پزشک برگشتند.
مادر ملیسا جلو رفت.
ـ دکتر... دخترم چطوره؟
پزشک نگاهی به خانواده انداخت.
ـ ما در حال رسیدگی به ایشون هستیم. هنوز برای نتیجه‌گیری زوده، اما تمام تلاش‌مون رو می‌کنیم.
مادر ملیسا دوباره دست همسرش را محکم گرفت.
آرون چشم‌هایش را بست و نفس عمیقی کشید.
و کایزن، بی‌آنکه چیزی بگوید، دوباره به در بسته خیره شد.
زیر لب زمزمه کرد:
ـ ملیسا... خانواده‌ات اینجان.
مکث کرد.
ـ منم هنوز اینجام. پس لطفاً برگرد...
صدای آژیر آمبولانس نزدیک‌تر شد.
امدادگران فوراً کنار ملیسا زانو زدند و وضعیتش را بررسی کردند. کایزن چند قدم عقب‌تر ایستاده بود؛ لباس‌های خیسش به تنش چسبیده بودند و چشم‌هایش لحظه‌ای از ملیسا جدا نمی‌شدند.
ـ لطفاً بهش کمک کنید... ـ صدایش گرفته بود.
یکی از امدادگران مشغول کمک‌های اولیه شد و دیگری تجهیزات لازم را آماده کرد.
سوتا دستش را روی شانه‌ی کایزن گذاشت.
ـ کایزن، بیا کمی عقب‌تر. بذار کارشون رو انجام بدن.
کایزن چیزی نگفت.
وقتی امدادگران ملیسا را روی برانکارد گذاشتند، ناگهان به طرفشان رفت.
ـ من هم باهاش میام.
ـ فقط یک نفر می‌تونه همراهش بیاد.
ـ من میام.
این بار صدایش آن‌قدر جدی بود که سوتا هم مخالفتی نکرد.
***
داخل آمبولانس، کایزن کنار برانکارد نشسته بود. امدادگران همچنان مشغول رسیدگی به ملیسا بودند.
کایزن دست ملیسا را گرفت و با صدایی آرام گفت:
ـ ملیسا، صدای منو می‌شنوی؟
پاسخی نیامد.
ـ می‌دونم همیشه وقتی ناراحتی، سعی می‌کنی وانمود کنی حالت خوبه... ولی این دفعه لازم نیست وانمود کنی.
انگشتانش را آرام‌تر دور دست او بست.
ـ فقط بیدار شو.
یکی از امدادگران از او پرسید:
ـ شما از بستگانش هستید؟
کایزن لحظه‌ای مکث کرد.
ـ هم‌کلاسیشم.
بعد از سکوت کوتاهی اضافه کرد:
ـ ولی برام مهمه.
امدادگر نگاه کوتاهی به او انداخت و دوباره مشغول کارش شد.
***
در همین فاصله، مربی با خانواده‌ی ملیسا تماس گرفت.
مادر ملیسا به‌محض شنیدن صدای مربی، نگران پرسید:
ـ بله؟ اتفاقی افتاده؟
ـ متأسفانه هنگام قایق‌سواری، ملیسا داخل آب افتاده. الان با آمبولانس به بیمارستان منتقل می‌شه.
ـ چی؟!
صدای مادرش لرزید.
ـ ملیسا حالش چطوره؟ به هوش اومده؟!
ـ هنوز نمی‌تونم وضعیتش رو با اطمینان بگم. لطفاً هرچه زودتر به بیمارستان بیاید.
تماس که قطع شد، مادر ملیسا با دست‌های لرزان به طرف پدرش رفت.
ـ باید بریم بیمارستان... برای ملیسا اتفاقی افتاده!
آرون که حرف‌هایش را شنیده بود، فوراً بلند شد.
ـ چی شده؟!
مادرش با چشمانی اشک‌آلود گفت:
ـ توی دریاچه افتاده... می‌گن حالش خوب نیست.
رنگ از صورت آرون پرید.
بدون اینکه چیزی بپرسد، کلید ماشین را برداشت.
ـ زود باشید! باید بریم!
پدر ملیسا دست همسرش را گرفت و همراه آرون به سمت خروجی رفت.
این بار هیچ‌کدام به چیز دیگری فکر نمی‌کردند.
فقط ملیسا.
***
آمبولانس به بیمارستان رسید.
ملیسا را فوراً به بخش اورژانس بردند و کایزن پشت در ماند.
چند دقیقه گذشت.
بعد چند دقیقه‌ی دیگر.
او روی صندلی ننشست. کنار در ایستاده بود و به دست‌هایش نگاه می‌کرد؛ دست‌هایی که کمی پیش دست ملیسا را گرفته بودند، اما نتوانسته بودند جلوی آن اتفاق را بگیرند.
صدای قدم‌های تند از انتهای راهرو آمد.
آرون، پدر و مادر ملیسا با عجله به طرفش آمدند.
مادر ملیسا فوراً پرسید:
ـ ملیسا کجاست؟!
کایزن به در بسته‌ی اورژانس نگاه کرد.
ـ بردنش داخل. هنوز چیزی بهم نگفتن.
مادر ملیسا دستش را جلوی دهانش گرفت و اشک از چشم‌هایش سرازیر شد.
آرون به سمت کایزن رفت و بازویش را گرفت.
ـ تو اونجا بودی؟!
کایزن سرش را تکان داد.
ـ بله. من و سوتا پریدیم توی آب. رینا رو هم نجات دادن، اما ملیسا...
صدایش برای لحظه‌ای قطع شد.
آرون دستش را رها کرد.
نگاه کایزن به زمین افتاد.
ـ وقتی بهش رسیدم، دیگه نمی‌تونست نفس بکشه.
مادر ملیسا با شنیدن این جمله به گریه افتاد و پدرش او را در آغوش گرفت.
آرون چند قدم عقب رفت و دستش را روی صورتش کشید. نمی‌توانست باور کند خواهرش که چند ساعت پیش سالم و خندان بود، حالا پشت آن در قرار داشت.
کایزن آهسته گفت:
ـ متأسفم.
آرون سرش را بلند کرد.
ـ چرا عذرخواهی می‌کنی؟ تو که نجاتش دادی...
ـ نتونستم زودتر بهش برسم.
آرون چیزی نگفت.
برای اولین بار، پسر سرد و کم‌حرفی که همیشه در کنار ملیسا می‌دید، جلوی چشمش ایستاده بود و به نظر می‌رسید حتی نمی‌داند با ترس خودش چه‌کار کند.
چند دقیقه بعد، در اورژانس باز شد.
همه هم‌زمان به سمت پزشک برگشتند.
مادر ملیسا جلو رفت.
ـ دکتر... دخترم چطوره؟
پزشک نگاهی به خانواده انداخت.
ـ ما در حال رسیدگی به ایشون هستیم. هنوز برای نتیجه‌گیری زوده، اما تمام تلاش‌مون رو می‌کنیم.
مادر ملیسا دوباره دست همسرش را محکم گرفت.
آرون چشم‌هایش را بست و نفس عمیقی کشید.
و کایزن، بی‌آنکه چیزی بگوید، دوباره به در بسته خیره شد.
زیر لب زمزمه کرد:
ـ ملیسا... خانواده‌ات اینجان.
مکث کرد.
ـ منم هنوز اینجام. پس لطفاً برگرد...
- ۵۳
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
