helf brother part 15

برادر ناتنی پارت ۱۵



بعد از اون شب، همه‌چیز عجیب‌تر شد. انگار یه مرز نامرئی بین من و جونگکوک بود که هیچ‌کدوم جرأت نمی‌کردیم ازش عبور کنیم. ولی اون… اون هنوز همون پسر مغرور و غیرقابل‌پیش‌بینی بود.

چند روز بعد، مادرم گفت که قراره برای یه سفر کوتاه همراه ناپدریم بره. یعنی من و جونگکوک توی این خونه‌ی بزرگ تنها می‌موندیم. عالی بود!

بعد از رفتن اونا، تصمیم گرفتم بیشتر توی اتاقم بمونم. نمی‌خواستم با جونگکوک روبه‌رو بشم. ولی انگار اون برنامه‌ی دیگه‌ای داشت.

شب، وقتی داشتم از آشپزخونه آب می‌گرفتم، یه‌دفعه متوجه شدم یه نفر پشت سرمه.

"نترس، منم."

برگشتم و با جونگکوک مواجه شدم.

چشمامو ریز کردم. "چرا مثل روح‌ها حرکت می‌کنی؟"

لبخند کجی زد. "شاید چون دوس دارم ببینم کی تا مرز دیوونه شدن پیش می‌ره."

چپ‌چپ نگاهش کردم و خواستم رد شم، ولی درست وقتی که از کنارش گذشتم، مچ دستمو گرفت.

"چرا ازم فرار می‌کنی؟"

نفسم توی سینه حبس شد. نگاهش عمیق بود، جدی… و شاید یه‌ذره بازیگوش.

"فرار نمی‌کنم." سعی کردم محکم باشم.

ولی اون یه قدم نزدیک‌تر شد. "دروغ می‌گی."

گلوم خشک شد. "ولم کن، جونگکوک."

یه لحظه نگاهش روی لبام سر خورد، بعد دوباره توی چشام زل زد. یه لحظه حس کردم قراره یه اتفاقی بیفته، یه اتفاقی که نباید…

اما…

اون ناگهان لبخند زد و مچمو رها کرد.

"فقط داشتم شوخی می‌کردم، پرنسس."

پلک زدم. "چی؟"

با یه پوزخند از کنارم رد شد و رفت.

من همون‌جا موندم، با قلبی که تندتر از حد معمول می‌زد و ذهنی که پر از سوال بود.

"این پسر داره باهام بازی می‌کنه… ولی چرا من دارم وارد این بازی می‌شم؟"