عشقی جاودانه
روزی که تهیونگ تصمیم گرفت عشقش را فاش کند، پادشاه خشمگین شد.
— «با دختر جنگل؟ با کسی که از قبیلهی تبعیدیهاست؟!»
تهیونگ نترسید، اما ا/ت ترسید. از آن روز ناپدید شد. به درون اعماق جنگل پناه برد. تهیونگ هر روز دنبالش گشت، ماهها گذشت. جنگل سرد شد، و تنهایی تهیونگ نیز.
تا آن شب بارانی... که زخمی، بیجان، میان باتلاق افتاد، و ا/ت او را یافت. دلش تاب نیاورد. او را به کلبهاش برد و با گیاهان شفا داد.
— «چرا برگشتی؟ من باعث تبعیدت میشم.»
— «اگه بدون تو شاه بشم، اون سلطنت نفرینشدهست.»
تهیونگ پس از بهبودی، با قلبی پر از تصمیم، به قصر بازگشت. اما این بار نه برای اطاعت، بلکه برای تغییر.
او با حمایت بخشی از مردم که دلخسته از ظلم بودند، سخنرانی کرد. از عشقی گفت که از مرزها عبور کرده، از دختری که دل شاهزاده را نرم کرد، از جنگلی که خانهی صلح بود نه دشمنی.
پادشاه سالخورده، با چشمی پر اشک و نگاهی پر شکست، سکوت کرد.
و پس از چند هفته، از سلطنت کناره گرفت. تاج را به پسرش سپرد، و تهیونگ، نخستین فرمانش را چنین گفت:
— «از امروز، مرز میان قصر و جنگل برداشتهست. و بانوی من، کسیست که قلب مرا یافت، در آنسوی درختان.»
در بزرگترین جشن پادشاهی، ا/ت با لباس سفید و تاجی از گلهای وحشی، در کنار تهیونگ ایستاد. مردم برایشان دست زدند، اما آنها فقط یکدیگر را نگاه کردند.
و سالها بعد، وقتی بچهها در حیاط قصر میدویدند و درختان در باد میرقصیدند، قصهی آن عشق زمزمه میشد؛
قصهی شاهزادهای که جنگل را برای عشق پیمود، و دختری که طبیعت را به قلب سلطنت آورد.
پایانی خوش، اما جاودانه...
— «با دختر جنگل؟ با کسی که از قبیلهی تبعیدیهاست؟!»
تهیونگ نترسید، اما ا/ت ترسید. از آن روز ناپدید شد. به درون اعماق جنگل پناه برد. تهیونگ هر روز دنبالش گشت، ماهها گذشت. جنگل سرد شد، و تنهایی تهیونگ نیز.
تا آن شب بارانی... که زخمی، بیجان، میان باتلاق افتاد، و ا/ت او را یافت. دلش تاب نیاورد. او را به کلبهاش برد و با گیاهان شفا داد.
— «چرا برگشتی؟ من باعث تبعیدت میشم.»
— «اگه بدون تو شاه بشم، اون سلطنت نفرینشدهست.»
تهیونگ پس از بهبودی، با قلبی پر از تصمیم، به قصر بازگشت. اما این بار نه برای اطاعت، بلکه برای تغییر.
او با حمایت بخشی از مردم که دلخسته از ظلم بودند، سخنرانی کرد. از عشقی گفت که از مرزها عبور کرده، از دختری که دل شاهزاده را نرم کرد، از جنگلی که خانهی صلح بود نه دشمنی.
پادشاه سالخورده، با چشمی پر اشک و نگاهی پر شکست، سکوت کرد.
و پس از چند هفته، از سلطنت کناره گرفت. تاج را به پسرش سپرد، و تهیونگ، نخستین فرمانش را چنین گفت:
— «از امروز، مرز میان قصر و جنگل برداشتهست. و بانوی من، کسیست که قلب مرا یافت، در آنسوی درختان.»
در بزرگترین جشن پادشاهی، ا/ت با لباس سفید و تاجی از گلهای وحشی، در کنار تهیونگ ایستاد. مردم برایشان دست زدند، اما آنها فقط یکدیگر را نگاه کردند.
و سالها بعد، وقتی بچهها در حیاط قصر میدویدند و درختان در باد میرقصیدند، قصهی آن عشق زمزمه میشد؛
قصهی شاهزادهای که جنگل را برای عشق پیمود، و دختری که طبیعت را به قلب سلطنت آورد.
پایانی خوش، اما جاودانه...
- ۷.۸k
- ۱۰ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط