.

.
.
.
سکوت می کنی و با نگاه می گویی
که حرفهای پیاپی به سینه ات داری

تو و نگاه تو را من چه خوب می فهمم

که شب به انتظار سپیده همیشه بیداری

تو معجزه ی صد نگاه پر مهری

چرا زتخم نگاهت گلی نمی کاری

شرر به موج نگاهت همیشه می گوید:
. " چه وقت موج نگاه تو می شود جاری؟"
.
تو موج می شوی و می روی به دریاها

تو ابر می شوی و بی بهانه می باری

اگر به یک اشاره ی چشمت هزار غنچه شکفت

دگر تو باغ دلت را به غیر مسپاری!

هزار درد نهفته درون تو خاموش

تو بر هزار غمم می کنی پرستاری

سکوت معجزه گر، ای نگاه پر اعجاز

نگاه مهر تو باقیست  تا ابد... آری!!! .
.