𝖕𝖆𝖗𝖙۲۸
𝖕𝖆𝖗𝖙۲۸
شب قبل از عروسی، مارال از اتاقش بیرون رفت. راهروها خلوت بود. سربازهای گشت، مثل همیشه، در مسیرهای اصلی می‌چرخیدند. مارال از پله‌های خدمتکارها پایین رفت. از در پشتی. به سمت گلخونه دوید.
جیمین آنجا بود.
پشت گلخونه، به دیوار تکیه داده بود. لباسش خاکی بود. موهایش بلوندتر از همیشه به نظر می‌رسید. ریش کوتاهی زده بود. وقتی مارال را دید، از دیوار جدا شد. «اومدی.»
مارال جلو رفت. «تو... تو برگشتی؟»
«مخفیانه.» جیمین گفت. دستش را بالا آورد. انگشتانش سرد بود. گونه‌ی مارال را لمس کرد. «برای شب عروسی. نمی‌تونم بذارم با اون ازدواج کنی.»
مارال به چشمانش نگاه کرد. «جیمین... سوهو پدرم رو برگردوند.»
جیمین مکث کرد. دستش را پایین آورد. «چی؟»
«گفت نمی‌خواد من تنها باشم. دیروز پدرم رو دیدم.» مارال صدایش لرزید. «نمی‌دونم چی داره اتفاق می‌افته. سوهو داره عوض می‌شه.»
جیمین نفس عمیقی کشید. «مارال، سوهو همیشه بازی می‌کنه. این هم یه بازیه. می‌خواد تو رو نرم کنه.» دستش را دور بازوی مارال حلقه کرد. «امشب با من بیا. از سلستیا بریم. با هم.»
مارال به چشمانش نگاه کرد. پر از امید. پر از ترس.
«من...»
صدای قدم‌هایی از پشت دیوار آمد. جیمین مارال را کشید پشت بوته‌ها. هر دو نفسشان را حبس کردند. سرباز از کنار دیوار گذشت. فانوس در دستش بود.
وقتی رفت، جیمین زمزمه کرد: «امشب. ساعت دو. همون در پشتی. اگه نیای...» مکث کرد. «...من می‌فهمم. ولی حداقل به خاطر من فکر کن.»
مارال سرش را تکان داد. جیمین پیشانی‌اش را به پیشانی‌اش چسباند. «دوستت دارم، مارال. از همون روز اول.»
و در تاریکی محو شد.
مارال به سمت قصر برگشت. قلبش سنگین بود. وقتی به اتاقش رسید، در باز بود. سوهو روی صندلی کنار پنجره نشسته بود. در تاریکی. دستانش روی سینه‌اش قفل بود.
«کجا بودی؟»
مارال یخ کرد.
سوهو از صندلی بلند شد. آرام. به سمتش آمد. «جواب بده.»
«هیچ‌جا.»
سوهو ایستاد. جلویش. نگاهش کرد. طولانی. بعد، آهسته گفت: «من توی باغ یه سرباز داشتم. گفت یه سایه دید. پشت گلخونه.» مکث کرد. «جیمین برگشته، مگه نه؟»
مارال آب دهانش را قورت داد.
سوهو لبخند زد. تلخ. «پس جیمین برگشته. و تو...» دستش را بالا آورد. گونه‌ی مارال را لمس کرد. «...تو داری بهش فکر میکنی.»
مارال نفسش را حبس کرد.
سوهو دستش را پایین آورد. «می‌دونی چرا پدرت رو برگردوندم؟»
مارال نگاهش کرد.
«چون می‌خواستم ببینی من هم می‌تونم مهربون باشم. ولی تو...» به چشمانش نگاه کرد. «...تو فقط به جیمین فکر میکنی.»
از اتاق بیرون رفت.
👑💛
خدایی فکر میکردم محفل پر شه چرا کس نیست
مگه واسه عمم گذاشتم
شرط
لایک ۱۳
کامنت ۱۵
بازنشر ۸
شب قبل از عروسی، مارال از اتاقش بیرون رفت. راهروها خلوت بود. سربازهای گشت، مثل همیشه، در مسیرهای اصلی می‌چرخیدند. مارال از پله‌های خدمتکارها پایین رفت. از در پشتی. به سمت گلخونه دوید.
جیمین آنجا بود.
پشت گلخونه، به دیوار تکیه داده بود. لباسش خاکی بود. موهایش بلوندتر از همیشه به نظر می‌رسید. ریش کوتاهی زده بود. وقتی مارال را دید، از دیوار جدا شد. «اومدی.»
مارال جلو رفت. «تو... تو برگشتی؟»
«مخفیانه.» جیمین گفت. دستش را بالا آورد. انگشتانش سرد بود. گونه‌ی مارال را لمس کرد. «برای شب عروسی. نمی‌تونم بذارم با اون ازدواج کنی.»
مارال به چشمانش نگاه کرد. «جیمین... سوهو پدرم رو برگردوند.»
جیمین مکث کرد. دستش را پایین آورد. «چی؟»
«گفت نمی‌خواد من تنها باشم. دیروز پدرم رو دیدم.» مارال صدایش لرزید. «نمی‌دونم چی داره اتفاق می‌افته. سوهو داره عوض می‌شه.»
جیمین نفس عمیقی کشید. «مارال، سوهو همیشه بازی می‌کنه. این هم یه بازیه. می‌خواد تو رو نرم کنه.» دستش را دور بازوی مارال حلقه کرد. «امشب با من بیا. از سلستیا بریم. با هم.»
مارال به چشمانش نگاه کرد. پر از امید. پر از ترس.
«من...»
صدای قدم‌هایی از پشت دیوار آمد. جیمین مارال را کشید پشت بوته‌ها. هر دو نفسشان را حبس کردند. سرباز از کنار دیوار گذشت. فانوس در دستش بود.
وقتی رفت، جیمین زمزمه کرد: «امشب. ساعت دو. همون در پشتی. اگه نیای...» مکث کرد. «...من می‌فهمم. ولی حداقل به خاطر من فکر کن.»
مارال سرش را تکان داد. جیمین پیشانی‌اش را به پیشانی‌اش چسباند. «دوستت دارم، مارال. از همون روز اول.»
و در تاریکی محو شد.
مارال به سمت قصر برگشت. قلبش سنگین بود. وقتی به اتاقش رسید، در باز بود. سوهو روی صندلی کنار پنجره نشسته بود. در تاریکی. دستانش روی سینه‌اش قفل بود.
«کجا بودی؟»
مارال یخ کرد.
سوهو از صندلی بلند شد. آرام. به سمتش آمد. «جواب بده.»
«هیچ‌جا.»
سوهو ایستاد. جلویش. نگاهش کرد. طولانی. بعد، آهسته گفت: «من توی باغ یه سرباز داشتم. گفت یه سایه دید. پشت گلخونه.» مکث کرد. «جیمین برگشته، مگه نه؟»
مارال آب دهانش را قورت داد.
سوهو لبخند زد. تلخ. «پس جیمین برگشته. و تو...» دستش را بالا آورد. گونه‌ی مارال را لمس کرد. «...تو داری بهش فکر میکنی.»
مارال نفسش را حبس کرد.
سوهو دستش را پایین آورد. «می‌دونی چرا پدرت رو برگردوندم؟»
مارال نگاهش کرد.
«چون می‌خواستم ببینی من هم می‌تونم مهربون باشم. ولی تو...» به چشمانش نگاه کرد. «...تو فقط به جیمین فکر میکنی.»
از اتاق بیرون رفت.
👑💛
خدایی فکر میکردم محفل پر شه چرا کس نیست
مگه واسه عمم گذاشتم
شرط
لایک ۱۳
کامنت ۱۵
بازنشر ۸
- ۹۶
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
