.

.
حرفی بزن ستاره ی دنباله دار من
گاهی بپرس از من و از کار و بار من
نزدیک تر بیا بچش از دست پخت خود
با اشک ها یکی شده شام و نهار من
حرف از من و تو نیست که از ما فراتر است
این نُت نوشته های پر از زار زارِ من
از دور تر بگو و به من هدیه ای بده
پیوسته می روند همه از کنار من
حتی اگر برای گُذَر لحظه ای بزن
یک سر به ایستگاه پُر از انتظار من
خوابم گرفته این دم آخر، بگو کسی
کاری دگر نداشته باشد به کار من