رمان نگاه اول در تاریکی پارت 16
عنوان فصل: گلهای سمی در باغ اژدها
مکان: عمارت کیم در منطقه «میناتو» توکیو – دو هفته بعد از ورود آرمیتا.
🟢 بخش اول: قفس طلایی (دیدگاه آرمیتا)
دو هفته بود که در این زندان لوکس نفس میکشیدم. عمارت ته-یونگ شبیه کاخ بود: باغ ژاپنی با حوضچه ماهیهای کوی، اتاقهایی با دیوارهای شیشهای رو به خلیج توکیو، و خدمتکارانی که مثل سایه حرکت میکردند.
ته-یونگ هر روز صبح برایم گل فرستاده بود. نه رز قرمز معمولی. گلهای کاملیا سفید. در فرهنگ ژاپنی، کاملیا نماد تحسین عمیق و... مرگ باشکوه است. پیامش واضح بود: من تو را میپرستم، حتی اگر این پرستش تو را بکشد.
هر شب شام با او میخوردم. هر شب سعی میکرد مرا بشکند. نه با خشونت، بلکه با صمیمیت. داستانهایی از کودکیاش تعریف میکرد. از پدرش که معتاد بود. از مادری که ترکش کرد. از اولین مردی که کشت. صدایش وقتی از تنهایی حرف میزد، لرزش واقعی داشت.
خطرناکترین سلاح ته-یونگ، صداقتش بود.
اما من هم بیکار ننشسته بودم. هر شب، وقتی او خواب بود یا در جلساتش غرق شده بود، من نقشه عمارت را حفظ میکردم. سیستم امنیتی را بررسی میکردم. و مهمتر از همه... دنبال فلش مموری اصلی میگشتم. آن مدارکی که پدرم سالها پیش جمع کرده بود و ته-یونگ فکر میکرد نابود شدهاند.
یک شب، وقتی در کتابخانه عمارت دنبال سرنخ میگشتم، صدای پا شنیدم. سریع پشت قفسه کتاب پنهان شدم.
دختری وارد شد. شاید بیست ساله. موهای کوتاه سیاه، لباس ساده مشکی، و چشمانی که... چشمانی که دقیقاً رنگ چشمان ته-یونگ بودند. عسلی. اما برخلاف برادرش، در چشمان او ترس موج میزد.
او مستقیماً به سمت قفسهای رفت که من پشتش پنهان شده بودم. انگار میدانست من آنجام.
«میدانم اینجایی،» زمزمه کرد. «دوربینها را ده دقیقه غیرفعال کردم. وقت زیادی نداریم.»
قلبم تند زد. «تو کی هستی؟»
«اسمم یونا است. خواهر کوچک ته-یونگ.» مکث کرد. «و من میخواهم به تو کمک کنم تا برادرم را نابود کنی»
پایان پارت ۱۶
شرط برای پارت بعد ۳۵ لایک ۳۳ کامنت
مکان: عمارت کیم در منطقه «میناتو» توکیو – دو هفته بعد از ورود آرمیتا.
🟢 بخش اول: قفس طلایی (دیدگاه آرمیتا)
دو هفته بود که در این زندان لوکس نفس میکشیدم. عمارت ته-یونگ شبیه کاخ بود: باغ ژاپنی با حوضچه ماهیهای کوی، اتاقهایی با دیوارهای شیشهای رو به خلیج توکیو، و خدمتکارانی که مثل سایه حرکت میکردند.
ته-یونگ هر روز صبح برایم گل فرستاده بود. نه رز قرمز معمولی. گلهای کاملیا سفید. در فرهنگ ژاپنی، کاملیا نماد تحسین عمیق و... مرگ باشکوه است. پیامش واضح بود: من تو را میپرستم، حتی اگر این پرستش تو را بکشد.
هر شب شام با او میخوردم. هر شب سعی میکرد مرا بشکند. نه با خشونت، بلکه با صمیمیت. داستانهایی از کودکیاش تعریف میکرد. از پدرش که معتاد بود. از مادری که ترکش کرد. از اولین مردی که کشت. صدایش وقتی از تنهایی حرف میزد، لرزش واقعی داشت.
خطرناکترین سلاح ته-یونگ، صداقتش بود.
اما من هم بیکار ننشسته بودم. هر شب، وقتی او خواب بود یا در جلساتش غرق شده بود، من نقشه عمارت را حفظ میکردم. سیستم امنیتی را بررسی میکردم. و مهمتر از همه... دنبال فلش مموری اصلی میگشتم. آن مدارکی که پدرم سالها پیش جمع کرده بود و ته-یونگ فکر میکرد نابود شدهاند.
یک شب، وقتی در کتابخانه عمارت دنبال سرنخ میگشتم، صدای پا شنیدم. سریع پشت قفسه کتاب پنهان شدم.
دختری وارد شد. شاید بیست ساله. موهای کوتاه سیاه، لباس ساده مشکی، و چشمانی که... چشمانی که دقیقاً رنگ چشمان ته-یونگ بودند. عسلی. اما برخلاف برادرش، در چشمان او ترس موج میزد.
او مستقیماً به سمت قفسهای رفت که من پشتش پنهان شده بودم. انگار میدانست من آنجام.
«میدانم اینجایی،» زمزمه کرد. «دوربینها را ده دقیقه غیرفعال کردم. وقت زیادی نداریم.»
قلبم تند زد. «تو کی هستی؟»
«اسمم یونا است. خواهر کوچک ته-یونگ.» مکث کرد. «و من میخواهم به تو کمک کنم تا برادرم را نابود کنی»
پایان پارت ۱۶
شرط برای پارت بعد ۳۵ لایک ۳۳ کامنت
- ۳۹.۱k
- ۰۵ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۶۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط