𫰵𱐵𱐵𱠵𝑴𝒂𝒔𝒌
𫰵𱐵𱐵𱠵𝑴𝒂𝒔𝒌
Season Two | ᴘᴀʀᴛ ⁸
ᴘᴀʀᴛ ⁸ | تماس اشتباهی
اون هنوز نمیدونست جاناتان دقیقاً چه نقشهای توی سرش داره؛ اما یک چیز رو خوب میدونست.
اگه دشمنها بفهمن مانلی چه جایگاهی توی زندگی اون داره، دیگه هیچچیز مثل قبل نخواهد بود.
ساعت ۶ عصر ـ خونهی تهیونگ
مانلی روی مبل نشسته بود و منتظر بود پاستایی رو که درست کرده بود، برای شام آماده بشه. تهیونگ هنوز برنگشته بود، تصمیم گرفت حواسش رو با تماشای فیلم پرت کنه.
صدای زنگ گوشی تهیونگ که روی میز جا مونده بود، باعث شد نگاهش رو از تلویزیون بگیره.
تماس از شمارهای ناشناس بود.
مانلی گوشی رو برداشت تا به تهیونگ خبر بده، اما تماس قطع شد. چند ثانیه بعد، پیام جدیدی روی صفحه ظاهر شد.
«رئیس، تا وقتی دستور ندین، هیچ اقدامی انجام نمیشه.»
مانلی چند بار پیام رو خوند.
رئیس؟
اول فکر کرد شاید مربوط به کار گروهشون باشه. تهیونگ مسئولیتهای زیادی داشت و طبیعتاً آدمهای مختلفی باهاش کار میکردن. بااینحال، لحن پیام عجیب بود؛ انگار فرستنده منتظر اجازهی تهیونگ برای انجام کاری مهم بود.
مانلی گوشی رو همونجا گذاشت.
با خودش گفت: «به من چه؟ گوشی شخصیشه، نباید فضولی کنم.»
( مامانای ما بودن گوشی رو سوراخ میکردن)
اما ذهنش دیگه آروم نمیشد.
---
ساعت ۷:۲۰ ـ ورودی خونه
صدای باز شدن در اومد و تهیونگ وارد شد.
تهیونگ: «مانلی؟ کجایی عزیزم؟»
مانلی از آشپزخونه جواب داد:
مانلی: «اینجام. شام تقریباً آمادهست.»
تهیونگ وارد آشپزخونه شد، از پشت بغلش کرد و گردنش رو بوسید.
که باعث شد تن مانلی مور مور بشه.
تهیونگ: «وای که چقدر دلم برای خونه تنگ شده بود.»
مانلی لبخند زد و برگشت تا صورتش رو ببینه.
مانلی: «خونه یا من؟»
تهیونگ: «هر دو، ولی تو بیشتر.»
مانلی خندید و دستش رو روی شونهی اون گذاشت.
مانلی: «راستی، گوشیت زنگ خورد. یه شمارهی ناشناس بود. جواب ندادم.»
تهیونگ برای لحظهای مکث کرد.
تهیونگ: «پیامی هم اومد؟»
سؤالش اونقدر سریع بود که مانلی تعجب کرد.
مانلی: «آره، یه پیام بود. فقط دیدم نوشته بود رئیس، تا وقتی دستور ندین، هیچ اقدامی انجام نمیشه.»
تهیونگ دستهاش رو از دور مانلی باز کرد و گوشی رو از روی میز برداشت.
تهیونگ: «احتمالاً یکی از کارمندهاست. گاهی پیامهاشون رو اشتباه میفرستن.»
مانلی به صورتش نگاه کرد.
مانلی: «کارمندهای کمپانی بهت میگن رئیس؟»
تهیونگ گوشی رو توی جیبش گذاشت.
تهیونگ: «بعضیها عادت دارن رسمی حرف بزنن.»
جوابش ممکن بود منطقی باشه، اما مانلی احساس میکرد تهیونگ خیلی زود خواسته موضوع رو تموم کنه.
چند لحظه سکوت کرد و بعد بشقابها رو روی میز گذاشت.
مانلی: «باشه. بیا شام بخوریم، قبل از اینکه پاستاها خمیر بشن.»
تهیونگ دوباره لبخند زد و صندلی رو براش عقب کشید.
تهیونگ: «چشم، خانوم من.»
شام رو مثل همیشه کنار هم خوردن و دربارهی اتفاقهای روزشون حرف زدن. تهیونگ حتی بعد از شام، مانلی رو روی مبل کنار خودش نشوند و باهم شب رو گذروندن.
اما وقتی مانلی سرش رو روی شونهی اون گذاشت، برخلاف همیشه بهراحتی آروم نشد.
برای اولین بار، به این فکر افتاد که شاید تمام مشغلههای تهیونگ به شرکت و موسیقی مربوط نباشن.
و چیزی که بیشتر از همه میترسوندش، این بود که خودش هم نمیدونست دقیقاً باید دربارهی چی سؤال کنه.
#فیکشن #فیکشن_بی_تی_اس #فیک #بنگتن #جونگکوک #بی_تی_اس #تهیونگ #نامجون #جین #جیهوپ #شوگا #جیمین #سناریو #رمان
Season Two | ᴘᴀʀᴛ ⁸
ᴘᴀʀᴛ ⁸ | تماس اشتباهی
اون هنوز نمیدونست جاناتان دقیقاً چه نقشهای توی سرش داره؛ اما یک چیز رو خوب میدونست.
اگه دشمنها بفهمن مانلی چه جایگاهی توی زندگی اون داره، دیگه هیچچیز مثل قبل نخواهد بود.
ساعت ۶ عصر ـ خونهی تهیونگ
مانلی روی مبل نشسته بود و منتظر بود پاستایی رو که درست کرده بود، برای شام آماده بشه. تهیونگ هنوز برنگشته بود، تصمیم گرفت حواسش رو با تماشای فیلم پرت کنه.
صدای زنگ گوشی تهیونگ که روی میز جا مونده بود، باعث شد نگاهش رو از تلویزیون بگیره.
تماس از شمارهای ناشناس بود.
مانلی گوشی رو برداشت تا به تهیونگ خبر بده، اما تماس قطع شد. چند ثانیه بعد، پیام جدیدی روی صفحه ظاهر شد.
«رئیس، تا وقتی دستور ندین، هیچ اقدامی انجام نمیشه.»
مانلی چند بار پیام رو خوند.
رئیس؟
اول فکر کرد شاید مربوط به کار گروهشون باشه. تهیونگ مسئولیتهای زیادی داشت و طبیعتاً آدمهای مختلفی باهاش کار میکردن. بااینحال، لحن پیام عجیب بود؛ انگار فرستنده منتظر اجازهی تهیونگ برای انجام کاری مهم بود.
مانلی گوشی رو همونجا گذاشت.
با خودش گفت: «به من چه؟ گوشی شخصیشه، نباید فضولی کنم.»
( مامانای ما بودن گوشی رو سوراخ میکردن)
اما ذهنش دیگه آروم نمیشد.
---
ساعت ۷:۲۰ ـ ورودی خونه
صدای باز شدن در اومد و تهیونگ وارد شد.
تهیونگ: «مانلی؟ کجایی عزیزم؟»
مانلی از آشپزخونه جواب داد:
مانلی: «اینجام. شام تقریباً آمادهست.»
تهیونگ وارد آشپزخونه شد، از پشت بغلش کرد و گردنش رو بوسید.
که باعث شد تن مانلی مور مور بشه.
تهیونگ: «وای که چقدر دلم برای خونه تنگ شده بود.»
مانلی لبخند زد و برگشت تا صورتش رو ببینه.
مانلی: «خونه یا من؟»
تهیونگ: «هر دو، ولی تو بیشتر.»
مانلی خندید و دستش رو روی شونهی اون گذاشت.
مانلی: «راستی، گوشیت زنگ خورد. یه شمارهی ناشناس بود. جواب ندادم.»
تهیونگ برای لحظهای مکث کرد.
تهیونگ: «پیامی هم اومد؟»
سؤالش اونقدر سریع بود که مانلی تعجب کرد.
مانلی: «آره، یه پیام بود. فقط دیدم نوشته بود رئیس، تا وقتی دستور ندین، هیچ اقدامی انجام نمیشه.»
تهیونگ دستهاش رو از دور مانلی باز کرد و گوشی رو از روی میز برداشت.
تهیونگ: «احتمالاً یکی از کارمندهاست. گاهی پیامهاشون رو اشتباه میفرستن.»
مانلی به صورتش نگاه کرد.
مانلی: «کارمندهای کمپانی بهت میگن رئیس؟»
تهیونگ گوشی رو توی جیبش گذاشت.
تهیونگ: «بعضیها عادت دارن رسمی حرف بزنن.»
جوابش ممکن بود منطقی باشه، اما مانلی احساس میکرد تهیونگ خیلی زود خواسته موضوع رو تموم کنه.
چند لحظه سکوت کرد و بعد بشقابها رو روی میز گذاشت.
مانلی: «باشه. بیا شام بخوریم، قبل از اینکه پاستاها خمیر بشن.»
تهیونگ دوباره لبخند زد و صندلی رو براش عقب کشید.
تهیونگ: «چشم، خانوم من.»
شام رو مثل همیشه کنار هم خوردن و دربارهی اتفاقهای روزشون حرف زدن. تهیونگ حتی بعد از شام، مانلی رو روی مبل کنار خودش نشوند و باهم شب رو گذروندن.
اما وقتی مانلی سرش رو روی شونهی اون گذاشت، برخلاف همیشه بهراحتی آروم نشد.
برای اولین بار، به این فکر افتاد که شاید تمام مشغلههای تهیونگ به شرکت و موسیقی مربوط نباشن.
و چیزی که بیشتر از همه میترسوندش، این بود که خودش هم نمیدونست دقیقاً باید دربارهی چی سؤال کنه.
#فیکشن #فیکشن_بی_تی_اس #فیک #بنگتن #جونگکوک #بی_تی_اس #تهیونگ #نامجون #جین #جیهوپ #شوگا #جیمین #سناریو #رمان
- ۱۱۳
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط