P63
P63
20:00شب دفتر جونگ کوک
جونگ‌کوک پشت میز بزرگش نشسته بود. چند پرونده‌ی باز جلوی دستش قرار داشت و تعداد زیادی پوشه هم گوشه‌ی میز روی هم تلنبار شده بودن.
چند دقیقه‌ای می‌شد که به یک صفحه خیره مونده بود، بدون اینکه حتی یک خط از اطلاعاتش رو درست بخونه.
انگشت‌هاش رو روی پیشونیش گذاشت و چشم‌هاش رو بست.
صدای جی‌یون هنوز توی ذهنش بود.
«به خودت سخت نگیر. لازم نیست همه‌چیز رو از همون روز اول درست انجام بدی.»
اما انگار مغزش حرف دیگه‌ای داشت.
هر پرونده‌ای که باز می‌کرد، چند سؤال تازه جلوش سبز می‌شد. بعضی گزارش‌ها ناقص بودن، بعضی اعداد با هم جور درنمی‌اومدن و بعضی از تصمیم‌های پدرش هنوز براش قابل درک نبودن.
کلافه‌کننده بود.
نگاهی به ساعت انداخت و دوباره به پرونده‌ی روبه‌روش برگشت.
درست همون لحظه صدای اعلان گوشیش بلند شد.
جونگ‌کوک که انگار دنبال بهانه‌ای برای فاصله گرفتن از اون همه کاغذ بود. سریع سرش رو بالا اورد، گوشی رو از کنار برداشت و صفحه رو باز کرد.
پیام از گروه پنج‌نفره‌ی خودشون بود.
سوک‌مین: ساعت ۱۱، کلاب همیشگی. همه بیاین، خبر خوبی براتون دارم.
جونگ‌کوک چند ثانیه به پیام خیره موند.
بعد گوشی رو کمی پایین آورد و نگاهی به پرونده‌های روی میز انداخت.
انگار که امروز جایی نمیتونست بره.
انگشتش رو روی صفحه‌ی کیبورد برد تا جواب بده:
«من نمی‌تونم بیام، کار دارم.»
اما قبل از اینکه پیام رو بفرسته، اعلان دیگه‌ای روی صفحه ظاهر شد.
سوک‌مین: در مورد اون پیام ناشناس چند ماه پیشه!
انگشت جونگ‌کوک روی صفحه متوقف شد، نگاهش از روی پیام قبلی به پیام جدید برگشت.
چند ماه پیش...؟
برای چند لحظه صدای محیط انگار ازش فاصله گرفت، پیامه یادش اومد، تصویر حموم دوباره توی ذهنش زنده شد؛ اون فضای ساکت، وان پر از خون و احساسی که اون شب بعد دیدن پیام از طرف یک فرد ناشناس و اون حرف اخرش «بازی شروع شده» رهاش نکرده بود.
لب‌هاش رو به هم فشار داد، گوشی رو پایین آورد و به پشتی صندلی تکیه داد، اون پیام ناشناس هنوز هم براش یک سؤال بی‌جواب بود. چند بار سعی کرده بود بفهمه فرستنده‌اش کیه، اما هر بار به بن‌بست رسیده بود، حالا سوک‌مین می‌گفت خبر خوبی درباره‌ی همون موضوع داره؟
جونگ‌کوک دوباره به گوشی نگاه کرد. این بار حتی به جواب دادن هم فکر نکرد، صفحه رو خاموش کرد و گوشی رو روی میز گذاشت، نگاهش بین گوشی و پرونده‌های روبه‌روش جابه‌جا شد، چند ثانیه بعد، نفسش رو بیرون داد و پرونده رو بست، ظاهراً امروز قرار نبود طبق برنامه پیش بره، بالاخره باید می‌رفت...
شرط ها، چون بعد مدتها برگشتم فعلا شرطا کمن
لایک ها ۵۰
کامنت ۶۰
20:00شب دفتر جونگ کوک
جونگ‌کوک پشت میز بزرگش نشسته بود. چند پرونده‌ی باز جلوی دستش قرار داشت و تعداد زیادی پوشه هم گوشه‌ی میز روی هم تلنبار شده بودن.
چند دقیقه‌ای می‌شد که به یک صفحه خیره مونده بود، بدون اینکه حتی یک خط از اطلاعاتش رو درست بخونه.
انگشت‌هاش رو روی پیشونیش گذاشت و چشم‌هاش رو بست.
صدای جی‌یون هنوز توی ذهنش بود.
«به خودت سخت نگیر. لازم نیست همه‌چیز رو از همون روز اول درست انجام بدی.»
اما انگار مغزش حرف دیگه‌ای داشت.
هر پرونده‌ای که باز می‌کرد، چند سؤال تازه جلوش سبز می‌شد. بعضی گزارش‌ها ناقص بودن، بعضی اعداد با هم جور درنمی‌اومدن و بعضی از تصمیم‌های پدرش هنوز براش قابل درک نبودن.
کلافه‌کننده بود.
نگاهی به ساعت انداخت و دوباره به پرونده‌ی روبه‌روش برگشت.
درست همون لحظه صدای اعلان گوشیش بلند شد.
جونگ‌کوک که انگار دنبال بهانه‌ای برای فاصله گرفتن از اون همه کاغذ بود. سریع سرش رو بالا اورد، گوشی رو از کنار برداشت و صفحه رو باز کرد.
پیام از گروه پنج‌نفره‌ی خودشون بود.
سوک‌مین: ساعت ۱۱، کلاب همیشگی. همه بیاین، خبر خوبی براتون دارم.
جونگ‌کوک چند ثانیه به پیام خیره موند.
بعد گوشی رو کمی پایین آورد و نگاهی به پرونده‌های روی میز انداخت.
انگار که امروز جایی نمیتونست بره.
انگشتش رو روی صفحه‌ی کیبورد برد تا جواب بده:
«من نمی‌تونم بیام، کار دارم.»
اما قبل از اینکه پیام رو بفرسته، اعلان دیگه‌ای روی صفحه ظاهر شد.
سوک‌مین: در مورد اون پیام ناشناس چند ماه پیشه!
انگشت جونگ‌کوک روی صفحه متوقف شد، نگاهش از روی پیام قبلی به پیام جدید برگشت.
چند ماه پیش...؟
برای چند لحظه صدای محیط انگار ازش فاصله گرفت، پیامه یادش اومد، تصویر حموم دوباره توی ذهنش زنده شد؛ اون فضای ساکت، وان پر از خون و احساسی که اون شب بعد دیدن پیام از طرف یک فرد ناشناس و اون حرف اخرش «بازی شروع شده» رهاش نکرده بود.
لب‌هاش رو به هم فشار داد، گوشی رو پایین آورد و به پشتی صندلی تکیه داد، اون پیام ناشناس هنوز هم براش یک سؤال بی‌جواب بود. چند بار سعی کرده بود بفهمه فرستنده‌اش کیه، اما هر بار به بن‌بست رسیده بود، حالا سوک‌مین می‌گفت خبر خوبی درباره‌ی همون موضوع داره؟
جونگ‌کوک دوباره به گوشی نگاه کرد. این بار حتی به جواب دادن هم فکر نکرد، صفحه رو خاموش کرد و گوشی رو روی میز گذاشت، نگاهش بین گوشی و پرونده‌های روبه‌روش جابه‌جا شد، چند ثانیه بعد، نفسش رو بیرون داد و پرونده رو بست، ظاهراً امروز قرار نبود طبق برنامه پیش بره، بالاخره باید می‌رفت...
شرط ها، چون بعد مدتها برگشتم فعلا شرطا کمن
لایک ها ۵۰
کامنت ۶۰
- ۵۸۹
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
