پارت چهار لایک و کامنت یادت نره
ساعت سه بامداد بود که جونگکوک به آپارتمان برگشت. کتش خونین بود—نه خون خودش، خون یکی از خائنان که امشب توی انبار جنوبی تسویه شده بود. تتوهای بازویش با لکههای قرمز پوشیده شده بود و چشمانش هنوز از خشم سردی که شب را پر کرده بود، میسوخت.
وارد شد. چراغه ای سالن نیمهروشن بود. انتظار داشت آت خوابیده باشد، ولی دید روی مبل نشسته، با یک کتاب در دست. پاهایش را جمع کرده بود و موهای مشکی اش روی شانه های لختش ریخته بود. یه هودی بزرگ پوشیده بود—همان هودی مشکی که مال خود جونگکوک بود و بدون اجازه برداشته بود.
جونگکوک ایستاد. برای لحظهای خشمش کنار رفت.
«چرا بیداری؟» صدایش هنوز سرد بود، ولی خسته تر از همیشه.
آت کتاب را بست و بلند شد. بدون اینکه حرفی بزند، به سمتش آمد. جونگکوک عقب نکشید، ولی عضلاتش منقبض شد—عادت همیشگی وقتی کسی بهش نزدیک میشد.
آت جلویش ایستاد. نگاهش به خون روی کتش دوخته شد، بعد به تتوهای بازویش که زیر نور مهتاب میدرخشیدند. انگشتش را دراز کرد و بدون اجازه، نوک تتوی اژدها را لمس کرد—جایی که دم اژدها به مچش میرسید.
جونگکوک نفسش حبس شد. هیچکس تا حالا تتوهایش را لمس نکرده بود. نه از روی ترس، نه از روی احترام. ولی آت این کار را کرد، مثل اینکه داشت یک اثر هنری را ورق میزد.
«داغه،» گفت آت آرام. «تتوت هنوز گرمه از خون.»
جونگکوک دستش را گرفت—نه محکم، نه تهدیدآمیز. فقط نگه ش داشت. صدایش گرفته شد: «آت، اگه میدونستی امروز چیکار کردم، اینطور بهم نزدیک نمیشدی.»
آت نگاهش کرد، بیترس. «میدونم چیکار کردی. هیون بهم گفت.»
«و بازم اینجایی؟»
آت دستش را از چنگش بیرون کشید، ولی عقب نرفت. جلوتر آمد و پیشانی اش را به سینهی خونین جونگکوک گذاشت. صدای قلبش را شنید—تند، نامنظم، چیزی که هیچکس تا حالا نشنیده بود.
«اگه میرفتم،» گفت آت با لحنی آرام ولی محکم، «کی میومد بهت یادآوری کنه که هنوز آدمی؟»
جونگکوک برای اولین بار در ساله ا، احساس کرد چیزی در سینهاش میشکند. نه دیوار، نه یخ—چیز نرمتری. دستهای تتودارش را بلند کرد و با احتیاط، انگار آت از شیشه بود، او را در آغوش گرفت.
تتوی خنجر روی ساعدش، درست کنار صورت آت، زیر نور مهتاب درخشید. ولی این بار، خنجر تهدید نبود. فقط یک خاطره بود.
«آت،» گفت با صدایی که به سختی از گلویش بیرون میآمد. «اگه یه روز بهت آسیب بزنم، خودم رو میکشم.»
آت صورتش را بلند کرد و با لبخند کوچکی گفت: «نمیذارم.»
جونگکوک برای اولین بار، واقعاً لبخند زد. نه لبخند سرد و مافیایی، نه لبخند کج و تحقیرآمیز. یه لبخند خسته، انسانی، که تتوهایش را برای چند ثانیه فراموش کرد.
و در آن شب، برای اولین بار، جونگکوک بدون کابوس خوابید—با آت در آغوش، و اژدهای روی بازویش آرام گرفته بود.
وارد شد. چراغه ای سالن نیمهروشن بود. انتظار داشت آت خوابیده باشد، ولی دید روی مبل نشسته، با یک کتاب در دست. پاهایش را جمع کرده بود و موهای مشکی اش روی شانه های لختش ریخته بود. یه هودی بزرگ پوشیده بود—همان هودی مشکی که مال خود جونگکوک بود و بدون اجازه برداشته بود.
جونگکوک ایستاد. برای لحظهای خشمش کنار رفت.
«چرا بیداری؟» صدایش هنوز سرد بود، ولی خسته تر از همیشه.
آت کتاب را بست و بلند شد. بدون اینکه حرفی بزند، به سمتش آمد. جونگکوک عقب نکشید، ولی عضلاتش منقبض شد—عادت همیشگی وقتی کسی بهش نزدیک میشد.
آت جلویش ایستاد. نگاهش به خون روی کتش دوخته شد، بعد به تتوهای بازویش که زیر نور مهتاب میدرخشیدند. انگشتش را دراز کرد و بدون اجازه، نوک تتوی اژدها را لمس کرد—جایی که دم اژدها به مچش میرسید.
جونگکوک نفسش حبس شد. هیچکس تا حالا تتوهایش را لمس نکرده بود. نه از روی ترس، نه از روی احترام. ولی آت این کار را کرد، مثل اینکه داشت یک اثر هنری را ورق میزد.
«داغه،» گفت آت آرام. «تتوت هنوز گرمه از خون.»
جونگکوک دستش را گرفت—نه محکم، نه تهدیدآمیز. فقط نگه ش داشت. صدایش گرفته شد: «آت، اگه میدونستی امروز چیکار کردم، اینطور بهم نزدیک نمیشدی.»
آت نگاهش کرد، بیترس. «میدونم چیکار کردی. هیون بهم گفت.»
«و بازم اینجایی؟»
آت دستش را از چنگش بیرون کشید، ولی عقب نرفت. جلوتر آمد و پیشانی اش را به سینهی خونین جونگکوک گذاشت. صدای قلبش را شنید—تند، نامنظم، چیزی که هیچکس تا حالا نشنیده بود.
«اگه میرفتم،» گفت آت با لحنی آرام ولی محکم، «کی میومد بهت یادآوری کنه که هنوز آدمی؟»
جونگکوک برای اولین بار در ساله ا، احساس کرد چیزی در سینهاش میشکند. نه دیوار، نه یخ—چیز نرمتری. دستهای تتودارش را بلند کرد و با احتیاط، انگار آت از شیشه بود، او را در آغوش گرفت.
تتوی خنجر روی ساعدش، درست کنار صورت آت، زیر نور مهتاب درخشید. ولی این بار، خنجر تهدید نبود. فقط یک خاطره بود.
«آت،» گفت با صدایی که به سختی از گلویش بیرون میآمد. «اگه یه روز بهت آسیب بزنم، خودم رو میکشم.»
آت صورتش را بلند کرد و با لبخند کوچکی گفت: «نمیذارم.»
جونگکوک برای اولین بار، واقعاً لبخند زد. نه لبخند سرد و مافیایی، نه لبخند کج و تحقیرآمیز. یه لبخند خسته، انسانی، که تتوهایش را برای چند ثانیه فراموش کرد.
و در آن شب، برای اولین بار، جونگکوک بدون کابوس خوابید—با آت در آغوش، و اژدهای روی بازویش آرام گرفته بود.
- ۶.۴k
- ۱۷ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط