داستان عنکبوت منزوی پارت پنجم

شبی، موجودی زیر بوته نشست و چیزی را شعله‌ور کرد. دود خاصش به تارهایم چسبید و بوی تندش در تار و پود خانه‌ام پیچید. او چیزی زیر لب زمزمه می‌کرد، شاید شعری، شاید وردی، نمیدانم. بعد ناگهان سرش را بالا آورد و مرا دید. چشم‌هایش از آن چشم‌های معمولی نبود، درخشان و بی‌رحمانه، مثل گرگی که ماه را زل زده باشد. 
و گفت: " زندگی ارزشی ندارد و تو هم روزی خواهی مرد، عنکبوت."
من چیزی نگفتم. عنکبوت‌ها حرف نمی‌زنند. اما در ذهنم پاسخ دادم: "من همیشه می‌دانستم." 
فصل‌ها عوض شدند و برگ‌های بوته زرد شدند. من دیگر تارهای تازه نمی‌بافتم. فقط در گوشه‌ای از شبکه‌ی کهنه‌ام چمباتمه زده بودم و منتظر بودم. می‌دانستم که وقتِ رفتن نزدیک است. 
صبح آخرین روز، باد تندی وزیدن گرفت. تارهایم یکی پس از دیگری پاره شدند، مثل نخ‌های زندگی که از هم گسسته باشند. من مقاومت نکردم زیرا وقت رفتن نزدیک است و به خود گفتم بگذار لاقل مرگم بی‌هدف نباشد اما چه چیزی مرگ را هدفدار میکند؟ ایده‌ای ندارم، نمیدانم...
سقوط کردم. 
پیش از آنکه تاریکی همه‌چیز را بگیرد، آخرین چیزی که دیدم، سایه‌ی همان موجود بود این‌بار خم شده بر فرازم، با همان چشم‌های درخشان. شاید خندید. شاید گریست. اما من دیگر نبودم که بفهمم. 
تنها چیزی که باقی ماند، تارهای پاره‌ی من بود که باد آن‌ها را با خود برد، شاید به جایی دور، شاید به خانه‌ی عنکبوتی دیگر...
باد مرا با خود برد، اما نه به فراموشی...
دیدگاه ها (۰)

پدرم نیست ...

می‌گویند «او رفته است»؛ کلمه‌ها را طوری ادا می‌کنند که انگار...

آدم‌ها فکر می‌کنند رفتن، نقطه‌ی پایانِ یک رابطه است؛ اما حقی...

بعضی رفتن‌ها شبیه رفتن نیست؛ شبیه خاموش‌شدن چراغی‌ست که نورش...

اسم : عشقی گمشده در تاریکی جنگل پارت ۱۸ (از زبان راوی)(هشدار...

پارت ۹

چند پارتی بازی ممنوع

**پارت ۳۹ (مراسمِ بدرقه‌ی امپراتورِ سیاه)**هوای سئول سنگین و...

✦ اولین گناه ✦فصل نوزدهم: صبحی که برنگشت---لب‌هایش.روی لب‌ها...

اگر برای تو تن‌پوشی بودم، لااقل در سرمای پاییز در راه به کار...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط