‎بعضی وقتا ما آدمها را میکشیم.ارام آرام و بی صدا.

‎بعضی وقتا ما آدمها را میکشیم.ارام آرام و بی صدا.
‎وقتی احساس دوست داشتنی بودن و با ارزش بودن را از کسی بگیریم، ان فرد به سمت نابود کردن تمام احساسات خوبش قدم برمیدارد.
‎احساس ارزش کسی را که بگیریم، آن شخص کم کم به خودش شک میکند، بعد از مدتی خودش را دوست نخواهد داشت و دیگر به خودش رحم نمیکند و محو میشود در شک و سرزنش درونی.
‎حسِ با ارزش بودن، حس عجیبی است و عجیب تر از آن زمانی است که ناهشیارانه، با کینه ای که معلوم نیست از کجا آمده و خشمی قدیمی این کار را با عزیزترین آدمهای زندگیمان انجام میدهیم.
‎گاهی در رابطهایمان زمانی که کاملا نقطه ضعف های طرف دستمان آمده، شروع به کشتنش میکنیم.
‎هر چه بی ارزش ترش کنیم، او به ما وابسته تر میشود، به خودش بیشتر شک میکند و استقلال و حس خوب رها بودنش کمتر میشود.
اگر انسان وارگونه اجازه میدهید آدمها دوستتان داشته باشند بدون نگرانی از کشته شدن، آدم بزرگی هستید.کشتن و کشته شدن فقط به اسلحه و تفنگ نیست، ارزش را که بگیرید از انسان بودن دور میشوید.باید مطمئن شد که ادمها هنوز در رابطه با ما احساس باارزش بودن میکنند، باید مطمئن شد که خودشان هم از درون ارزششان را حس میکنند.رها و آزاد استقلال را نفس میکشند. ما را دوست دارند بدون ترس، بدون کنترل، بدون داشتن ذره ای احساس طرد شدگی.
‎ارزش را چک کنیم.کشتن آدمها بسیار ساده تر از آن است که فکر میکنیم!