فیک ازت متنفرم

جونگکوک به سمت ات رفت
ـ ات حالت خوبه؟!
و همین که دستای ات رو تو دستاش گرفت خیسی چیزی رو روی دستاش حس کرد وقتی دستاشو نگاه کرد کف هر دوتا دستاش خونی بود با ترس سرشو بالا آورد ولی ات همین جوری بهش خیره شده بود

بدون حرفی
بدن حرکتی

به زور حرفاشو به زبون می‌آورد
ـ ا‌‌..ات دستاش چرا خونین ؟؟؟

ولی این است بود که بی حس به
جونگکوک زل زده بود
این که چیزی نیست من بدتر
از اینا رو پشت سر گذاشتم

و همین که چند قدم از کنار جونگکوک
جلو تر رفت سیاهی همه جا رو گرفت
ولی قبل از اینکه به زمین بخوره
جونگکوک سریع گرفتش
چند ضربه به صورتش زد ولی
ات بی هوش شده بود
سریع براید بغلش کرد و
سوار ماشین کرد و خواست
که به سمت بیمارستان بره
ولی صدای ضعیفی گفت:


لطفاً... فقط منو... ببر....خونه
ـ اما تو خوب نیست باید دستت
پانسمان شه
خواهش میکنم فقط منو ببر خونه
جونگکوک نفس عمیقی کشید
ـ باشه


»»»››»»»»»»»
.
.
.
ات روی تخت به خواب
فرو رفته بود و جونگکوک
موقع پانسمان دستای
دختر زخمای عمیقی و قدیمی
رو دید به خودش لعنت فرستاد
که چرا کنار دوستاش نموند
چه اتفاقی برای ات و دوستاش
افتاد ، پدرو مادر ات و پدر و مادری
هاری چه جوری مردن
ات اون شب تو بار چیکار میکرد
تمام ذهنش پر شده بود همین سوالات
همین جوری که به دخترک نگاه
میکرد غرق صورت ات بود
این دختر واقعا پرستیدنی بود
قلبش برای لحظه ای لرزید