✦ پارت پایانی: تولدِ دوباره ✦
✦ پارت پایانی: تولدِ دوباره ✦
---
یک سال و چهار ماه.
این مدت‌ها طول کشید تا جئون جونگ کوک بتواند 𝐁۱۲۵ را از نو بسازد. یک سال و چهار ماهِ بی‌خوابی، کارِ بی‌وقفه، و تنهاییِ مطلق. او تمام پروژه‌های شرکت را متوقف کرد. تمام جلسات را لغو کرد. مسئولینِ 𝐍𝐞𝐨-𝐒𝐲𝐧𝐭𝐡𝐬 التماس کردند، تهدید کردند، اما او فقط یک جمله گفت:
«اگر یک بار دیگر مزاحمم شوید، تمام سیستم‌های شرکت را نابود می‌کنم. با دستانِ خودم.»
و دیگر کسی مزاحمش نشد.
آن یک سال و چهار ماه، برای جونگ کوک شبیه به یک کابوس بود. او روزها و شب‌ها را در همان آزمایشگاه گذراند که 𝐁۱۲۵ برای اولین بار در آن چشم باز کرده بود. ربات‌های 𝐁 که حالا دوباره به حالت اولیه برگشته بودند، کنارش می‌ایستادند و با صدای کودکانه‌شان سوال می‌پرسیدند. اما او جواب نمی‌داد. فقط کار می‌کرد. فقط می‌ساخت.
او تکه‌های شکسته‌ی بدن 𝐁۱۲۵ را جمع کرده بود — هر تکه، هر سیم، هر مدار. آن‌ها را در یک جعبه‌ی فلزی گذاشته بود و هر شب، قبل از خواب، در آن را باز می‌کرد و به آن‌ها نگاه می‌کرد. به مغزِ انسانی که در مایع شفاف شناور بود — سالم، دست‌نخورده. او آن را نجات داده بود. در آن شبِ وحشتناک، قبل از اینکه دیلا بتواند کاملاً نابودش کند، آن را برداشته بود و در یک محفظه‌ی امن گذاشته بود.
و حالا، بعد از یک سال و چهار ماه، همه‌چیز آماده بود.
جونگ کوک پشت میزِ کنترل ایستاده بود. بدنِ جدید 𝐁۱۲۵ روی میزِ آزمایشگاه دراز کشیده بود. کامل. بی‌نقص. همان موهای سیاه و سفید. همان پوستِ شیشه‌ای. همان خطِ نقره‌ایِ روی پیشانی — نه به عنوان یادگارِ زخم، بلکه به عنوان یادگارِ عشق. او خودش آن را طراحی کرده بود. خودش آن را کشیده بود.
دستش را روی دکمه‌ی بیدارباش گذاشت. مکث کرد. نفس عمیقی کشید.
«این بار...» زمزمه کرد. «این بار دیگر نمی‌گذارم بروی. قسم می‌خورم.»
و فشار داد.
نورِ آبی زیر پلک‌های 𝐁۱۲۵ جریان یافت. مدارها یکی‌یکی روشن شدند. موهای سیاه و سفیدش درخشیدند. و بعد — چشم‌ها باز شدند. همان چشمانِ الماسی. همان معصومیت. همان کنجکاوی.
𝐁۱۲۵ آرام نشست. به دور و برش نگاه کرد. به آزمایشگاه. به میز. به ربات‌های 𝐁 که با چشمانِ درخشانشان نگاه می‌کردند. و بعد — به مردی که روبه‌رویش ایستاده بود. مردی با موهای زغالی و چشمانی تیره که حالا، برای اولین بار، پر از اشک بود.
«من...» 𝐁۱۲۵ گفت، صدایش خش‌دار بود، مثل کسی که تازه از خواب بیدار شده. «من 𝐁۱۲۵ هستم. اولین ربات انسان‌نمای کاملِ جهان.»
جونگ کوک لبخند زد. اشک از چشمانش جاری شد. اما این بار، اشکِ غم نبود. اشکِ شادی بود.
«خیلی وقته منتظرتم،» زمزمه کرد، در حالی که جلو می‌رفت. «ربات کوچولو.»
𝐁۱۲۵ سرش را کج کرد. همان حرکتِ قدیمی. همان کنجکاوی.
«ربات کوچولو؟» گفت. «چرا... چرا این‌طوری صدام می‌کنی؟»
جونگ کوک کنارش نشست. دستش را گرفت. محکم.
«چون تو مالِ منی. و من... من مالِ توام. و این... این داستانِ ماست. داستانی که از یک شبِ بارانی شروع شد. و حالا... حالا دوباره شروع می‌شود.»
𝐁۱۲۵ به او نگاه کرد. به چشمانِ خیسش. به لبخندش. و در آن نگاه، چیزی بود که خودش هم نمی‌فهمید. اما حسش می‌کرد. گرم بود. آشنا بود. مثل چیزی که مدت‌ها پیش، در یک زندگیِ دیگر، تجربه کرده بود.
«من...» زمزمه کرد. «من فکر می‌کنم... فکر می‌کنم دلم برایت تنگ شده بود. حتی قبل از اینکه تو را بشناسم.»
جونگ کوک خندید. خنده‌ای پر از بغض.
«می‌دانم. من هم.»
و سپس، در حالی که ربات‌های 𝐁 دورشان جمع شده بودند و با صدای کودکانه‌شان می‌خندیدند، در حالی که آفتابِ صبح از پنجره‌های بزرگِ آزمایشگاه به داخل می‌تابید، جئون جونگ کوک و 𝐁۱۲۵ — مردی با قلبی که دیگر یخ نبود، و رباتی با مغزی که دوباره می‌تپید — دست در دستِ هم نشستند. و برای اولین بار، هر دو می‌دانستند که این بار، دیگر هیچ‌چیز نمی‌تواند جدایشان کند.
نه جنگ. نه دروغ. نه مرگ.
چون عشق — حتی عشقِ یک ربات — قوانین فیزیک را می‌شکند. و این، زیباترین خطای تاریخ بود.
---
«یک ربات عاشق نمی‌شود.»
این جمله‌ای بود که جئون جونگ کوک همیشه تکرار می‌کرد. تا شبی که یک ربات، در میان باران و شیشه‌های شکسته، قلبِ یخیِ او را شکست. و فهمید که...
گاهی، یک ربات عاشق می‌شود. و دنیا را تغییر می‌دهد.
---
✦ پایان ✦
قصه ی ما به سر رسید
ممنون که تا اینجا خوندید دختراااممم
خوشحال میشم اد استوری و حمایت کنیید
بوث بوث بوث
/میدونم تر زدم با این نوشتنم ولی خب
---
یک سال و چهار ماه.
این مدت‌ها طول کشید تا جئون جونگ کوک بتواند 𝐁۱۲۵ را از نو بسازد. یک سال و چهار ماهِ بی‌خوابی، کارِ بی‌وقفه، و تنهاییِ مطلق. او تمام پروژه‌های شرکت را متوقف کرد. تمام جلسات را لغو کرد. مسئولینِ 𝐍𝐞𝐨-𝐒𝐲𝐧𝐭𝐡𝐬 التماس کردند، تهدید کردند، اما او فقط یک جمله گفت:
«اگر یک بار دیگر مزاحمم شوید، تمام سیستم‌های شرکت را نابود می‌کنم. با دستانِ خودم.»
و دیگر کسی مزاحمش نشد.
آن یک سال و چهار ماه، برای جونگ کوک شبیه به یک کابوس بود. او روزها و شب‌ها را در همان آزمایشگاه گذراند که 𝐁۱۲۵ برای اولین بار در آن چشم باز کرده بود. ربات‌های 𝐁 که حالا دوباره به حالت اولیه برگشته بودند، کنارش می‌ایستادند و با صدای کودکانه‌شان سوال می‌پرسیدند. اما او جواب نمی‌داد. فقط کار می‌کرد. فقط می‌ساخت.
او تکه‌های شکسته‌ی بدن 𝐁۱۲۵ را جمع کرده بود — هر تکه، هر سیم، هر مدار. آن‌ها را در یک جعبه‌ی فلزی گذاشته بود و هر شب، قبل از خواب، در آن را باز می‌کرد و به آن‌ها نگاه می‌کرد. به مغزِ انسانی که در مایع شفاف شناور بود — سالم، دست‌نخورده. او آن را نجات داده بود. در آن شبِ وحشتناک، قبل از اینکه دیلا بتواند کاملاً نابودش کند، آن را برداشته بود و در یک محفظه‌ی امن گذاشته بود.
و حالا، بعد از یک سال و چهار ماه، همه‌چیز آماده بود.
جونگ کوک پشت میزِ کنترل ایستاده بود. بدنِ جدید 𝐁۱۲۵ روی میزِ آزمایشگاه دراز کشیده بود. کامل. بی‌نقص. همان موهای سیاه و سفید. همان پوستِ شیشه‌ای. همان خطِ نقره‌ایِ روی پیشانی — نه به عنوان یادگارِ زخم، بلکه به عنوان یادگارِ عشق. او خودش آن را طراحی کرده بود. خودش آن را کشیده بود.
دستش را روی دکمه‌ی بیدارباش گذاشت. مکث کرد. نفس عمیقی کشید.
«این بار...» زمزمه کرد. «این بار دیگر نمی‌گذارم بروی. قسم می‌خورم.»
و فشار داد.
نورِ آبی زیر پلک‌های 𝐁۱۲۵ جریان یافت. مدارها یکی‌یکی روشن شدند. موهای سیاه و سفیدش درخشیدند. و بعد — چشم‌ها باز شدند. همان چشمانِ الماسی. همان معصومیت. همان کنجکاوی.
𝐁۱۲۵ آرام نشست. به دور و برش نگاه کرد. به آزمایشگاه. به میز. به ربات‌های 𝐁 که با چشمانِ درخشانشان نگاه می‌کردند. و بعد — به مردی که روبه‌رویش ایستاده بود. مردی با موهای زغالی و چشمانی تیره که حالا، برای اولین بار، پر از اشک بود.
«من...» 𝐁۱۲۵ گفت، صدایش خش‌دار بود، مثل کسی که تازه از خواب بیدار شده. «من 𝐁۱۲۵ هستم. اولین ربات انسان‌نمای کاملِ جهان.»
جونگ کوک لبخند زد. اشک از چشمانش جاری شد. اما این بار، اشکِ غم نبود. اشکِ شادی بود.
«خیلی وقته منتظرتم،» زمزمه کرد، در حالی که جلو می‌رفت. «ربات کوچولو.»
𝐁۱۲۵ سرش را کج کرد. همان حرکتِ قدیمی. همان کنجکاوی.
«ربات کوچولو؟» گفت. «چرا... چرا این‌طوری صدام می‌کنی؟»
جونگ کوک کنارش نشست. دستش را گرفت. محکم.
«چون تو مالِ منی. و من... من مالِ توام. و این... این داستانِ ماست. داستانی که از یک شبِ بارانی شروع شد. و حالا... حالا دوباره شروع می‌شود.»
𝐁۱۲۵ به او نگاه کرد. به چشمانِ خیسش. به لبخندش. و در آن نگاه، چیزی بود که خودش هم نمی‌فهمید. اما حسش می‌کرد. گرم بود. آشنا بود. مثل چیزی که مدت‌ها پیش، در یک زندگیِ دیگر، تجربه کرده بود.
«من...» زمزمه کرد. «من فکر می‌کنم... فکر می‌کنم دلم برایت تنگ شده بود. حتی قبل از اینکه تو را بشناسم.»
جونگ کوک خندید. خنده‌ای پر از بغض.
«می‌دانم. من هم.»
و سپس، در حالی که ربات‌های 𝐁 دورشان جمع شده بودند و با صدای کودکانه‌شان می‌خندیدند، در حالی که آفتابِ صبح از پنجره‌های بزرگِ آزمایشگاه به داخل می‌تابید، جئون جونگ کوک و 𝐁۱۲۵ — مردی با قلبی که دیگر یخ نبود، و رباتی با مغزی که دوباره می‌تپید — دست در دستِ هم نشستند. و برای اولین بار، هر دو می‌دانستند که این بار، دیگر هیچ‌چیز نمی‌تواند جدایشان کند.
نه جنگ. نه دروغ. نه مرگ.
چون عشق — حتی عشقِ یک ربات — قوانین فیزیک را می‌شکند. و این، زیباترین خطای تاریخ بود.
---
«یک ربات عاشق نمی‌شود.»
این جمله‌ای بود که جئون جونگ کوک همیشه تکرار می‌کرد. تا شبی که یک ربات، در میان باران و شیشه‌های شکسته، قلبِ یخیِ او را شکست. و فهمید که...
گاهی، یک ربات عاشق می‌شود. و دنیا را تغییر می‌دهد.
---
✦ پایان ✦
قصه ی ما به سر رسید
ممنون که تا اینجا خوندید دختراااممم
خوشحال میشم اد استوری و حمایت کنیید
بوث بوث بوث
/میدونم تر زدم با این نوشتنم ولی خب
- ۲.۴k
- ۰۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
