when silence became a scream p14

نیمه‌شب، وقتی عمارت در سکوتِ سنگینِ شب فرو رفته بود، کتابخانه‌ی بزرگِ خانه با نورِ ضعیفِ چراغِ مطالعه روشن بود. لینو بی‌صدا وارد شد و دید بنگچان پشتِ میزِ بزرگ، با کلافگی به نقطه‌ای خیره شده است.لینو بدون مقدمه گفت: «اون کبودی‌ها… اونا تصادفی نبودن، چان.»
بنگچان سرش را بلند کرد. چشمانش پر از سردرگمی بود. «منم دیدمشون. پهلوهاش… گردنش… اون اصلاً شبیه کسی نیست که پولِ باباش رو خرجِ جراحی کرده باشه. اون شبیه کسیه که…»لینو حرفش را کامل کرد: «شبیه کسیه که جوپ داره شکنجش میکنه؟»بنگچان دستش را لای موهایش کشید. «اون با همه خشنه، ولی این دیگه از حد گذشته. یونا هیچ‌چیز نمی‌گه. حتی یه کلمه هم در موردِ اون زخما حرف نزده. می‌خواد همه‌مون فکر کنیم یه دخترِ لوسِ پولداره تا… تا شاید ما کاری نداشته باشیم؟»
لینو به صندلی تکیه داد. «چرا باید این کارو بکنه؟ چرا باید بذاره هیترا نابودش کنن و ما هم ازش متنفر باشیم؟»بنگچان آهی کشید که نشان از خستگیِ روحیِ عمیقش داشت. «نمی‌دونم. ولی دیگه نمی‌تونم نادیده‌اش بگیرم. یونا یه رازی داره که داره از تو نابودش می‌کنه. من قراره بفهمم چه خبره، حتی اگه مجبور شم خودم شخصاً با جوپ دربیفتم.»لینو سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد. «منم هستم. اگه اون واقعاً داره سپرِ بلایِ ما می‌شه، وقتشه که این بازیِ کثیف رو تموم کنیم.»سکوتِ سنگینِ سالنِ نشیمن، تنها با صدایِ تیک‌تاکِ ساعتِ دیواری شکسته می‌شد.یکی از افراد قابل اعتماد مینهو پرونده یونا را برایشان پیدا کرده بود اعضا، پس از خواندنِ آن پرونده‌ی بی‌رحمانه، مثلِ مجسمه‌هایی سنگی روی مبل‌ها نشسته بودند. حقیقت، مانندِ زهری آرام در رگ‌هایشان جاری شده بود. آن‌ها که فکر می‌کردند با دختری روبه‌رو هستند که با پول و زیبایی جایگاهش را خریده، حالا می‌دیدند که با روحی تنها و بی‌‌پناه روبرو هستند که از همان بدو تولد، جهان را به شکلی دشمن با او برخورد کرده است. بنگچان، در حالی که هنوز نگاهش به صفحه‌ی بازِ پرونده بود، زیر لب زمزمه کرد: «پس اون همه غرور… اون همه سردی… همش برای این بود که ما نبینیم چقدر تنهاست؟»

در همین لحظه، صدایِ باز شدنِ درِ ورودی آمد. یونا برگشته بود.
یونا با قدم‌هایی آرام اما محکم وارد شد. او طبق معمول، هودیِ گشاد و کلاهِ لبه‌دارش را به سر داشت تا سایه‌ی موهای بلند و مشکی‌اش، صورتش را بپوشاند. او متوجه شد که همه در سالن هستند، اما با همان چهره‌ی بی‌روح و بی‌احساسِ همیشگی، تنها سری به هم تکان داد.
«هنوز بیدارید؟»