TOW BROKEN THINGS
P8
_
کالیستا با حیرت به جای خالی تهیونگ خیره شد. بوی خاک مرطوب و چمنِ صبحگاهی در هوای اطرافش پیچیده بود، اما گرمای دست او هنوز روی بازویش حس می‌شد. قلبش داشت مثل گنجشکی توی قفس سینه می‌کوبید؛ نه به خاطر دویدن، بلکه به خاطر نزدیکی ناگهانی و غیرمنتظره‌ی تهیونگ.
هانا و هیلا که چند قدم عقب‌تر بودند، بالاخره به او رسیدند. هانا با نفس‌نفس پرسید: «چیشد؟ دیدم نزدیک بود بیفتی.»
هیلا چشمکی زد و با اشاره به سمت تهیونگ که حالا داشت به خط پایان نزدیک می‌شد، گفت: «انگار قهرمانِ ما به موقع رسید.»
کالیستا فقط تکان سر داد. در ذهنش، آن جمله تکرار می‌شد: "مراقب باش وسط دویدن خوابت نبره، چشم‌سبز."
او به وضوح به یاد آورد که تهیونگ چطور با آن لحن آرام و کمی طعنه‌آمیز این را گفته بود. این بار، حسی متفاوت در او موج می‌زد. نه فقط کنجکاوی، بلکه چیزی شبیه به... جرقه. تهیونگ، پسر جدی و بی‌تفاوت مدرسه، نه تنها حواسش به او بود، بلکه حالا با یک لقب خاص او را صدا کرده بود و یک بار هم نجاتش داده بود.
بعد از اتمام مسابقه، وقتی همه در حال جمع شدن بودند، تهیونگ با همان آرامش خاص خودش از کنار کالیستا رد شد. بدون اینکه حتی سرش را برگرداند، خیلی آهسته و زیر لب گفت: «بهتره بیشتر تمرین کنی.»
کالیستا این جمله را نشنیده گرفت. یا شاید بهتر بود بگوییم نخواست بشنود. این جمله عادی بود.
اما چیزی که در لحن تهیونگ بود، اصلاً عادی نبود.
انگار که یک حرفِ رمزی بود.
کالیستا ناگهان تصمیمی گرفت. باید این موضوع را کشف می‌کرد. او با سرعت از هانا و هیلا جدا شد و دنبال تهیونگ رفت. تهیونگ به سمت رختکن می‌رفت. کالیستا چند قدم تندتر برداشت و خودش را به او رساند. «هی!»
تهیونگ ایستاد و آرام برگشت. نگاهش کمی متعجب بود.
مثل اینکه انتظار نداشت کسی او را صدا کند. «بله؟»
کالیستا که حالا رو در روی او ایستاده بود، تازه متوجه شد که چقدر نزدیکند. او بلندتر و ورزیده‌تر از آن چیزی بود که از دور به نظر می‌رسید. بوی ملایم عطر مردانه با بوی چمن در هم آمیخته بود. چشم‌هایش، در نزدیکی، حتی نافذتر از قبل بودند. کالیستا کمی به زبان افتاد. «تو... تو همون پسری هستی که...»
تهیونگ یک ابرویش را بالا انداخت. «همون پسری که چی؟»
کالیستا نفس عمیقی کشید. «همون پسری که برگه‌هامو جمع کرد. همون پسری که دیروز تو دفترم یه چیزی گذاشت.»
تهیونگ برای اولین بار، لبخند کوچکی زد. لبخندی که فقط گوشه‌ی لبش را بالا برد و هیچ‌وقت به چشم‌هایش نرسید. «خب. ظاهراً تو حافظه‌ی خوبی داری.»
کالیستا دلش می‌خواست بپرسد چرا این کار را کرده. اما چیزی جلوی زبانش را گرفت. تهیونگ آرام سرش را خم کرد. صدایش کمی پایین‌تر از قبل آمد. «و هنوز همون دختر خواب‌آلودی هستی که شکلات دوست داره.»
این جمله، مانند یک جادو عمل کرد. کالیستا حس کرد صورتش سرخ می‌شود. او چطور می‌دانست؟ چطور آن‌قدر دقیق می‌دید؟ تهیونگ به چشم‌های گرد شده‌ی کالیستا نگاه کرد. «چشم‌های سبز نادرن، نه؟»
این جمله، دیگر طعنه نبود. حس کنجکاوی داشت. حس توجه. یک لحظه، فقط یک لحظه، کالیستا حس کرد تمام این دیوار سردی که تهیونگ دور خودش کشیده، ترک برداشته است. تهیونگ دوباره همان لبخند نامحسوس را زد. «فقط حواست باشه، کسی نفهمه.»
و بعد، بدون هیچ حرف دیگری، به سمت رختکن رفت و کالیستا را همان‌جا، با قلب تپنده و سوال‌های بی‌پاسخ، تنها گذاشت.
_
کالیستا با حیرت به جای خالی تهیونگ خیره شد. بوی خاک مرطوب و چمنِ صبحگاهی در هوای اطرافش پیچیده بود، اما گرمای دست او هنوز روی بازویش حس می‌شد. قلبش داشت مثل گنجشکی توی قفس سینه می‌کوبید؛ نه به خاطر دویدن، بلکه به خاطر نزدیکی ناگهانی و غیرمنتظره‌ی تهیونگ.
هانا و هیلا که چند قدم عقب‌تر بودند، بالاخره به او رسیدند. هانا با نفس‌نفس پرسید: «چیشد؟ دیدم نزدیک بود بیفتی.»
هیلا چشمکی زد و با اشاره به سمت تهیونگ که حالا داشت به خط پایان نزدیک می‌شد، گفت: «انگار قهرمانِ ما به موقع رسید.»
کالیستا فقط تکان سر داد. در ذهنش، آن جمله تکرار می‌شد: "مراقب باش وسط دویدن خوابت نبره، چشم‌سبز."
او به وضوح به یاد آورد که تهیونگ چطور با آن لحن آرام و کمی طعنه‌آمیز این را گفته بود. این بار، حسی متفاوت در او موج می‌زد. نه فقط کنجکاوی، بلکه چیزی شبیه به... جرقه. تهیونگ، پسر جدی و بی‌تفاوت مدرسه، نه تنها حواسش به او بود، بلکه حالا با یک لقب خاص او را صدا کرده بود و یک بار هم نجاتش داده بود.
بعد از اتمام مسابقه، وقتی همه در حال جمع شدن بودند، تهیونگ با همان آرامش خاص خودش از کنار کالیستا رد شد. بدون اینکه حتی سرش را برگرداند، خیلی آهسته و زیر لب گفت: «بهتره بیشتر تمرین کنی.»
کالیستا این جمله را نشنیده گرفت. یا شاید بهتر بود بگوییم نخواست بشنود. این جمله عادی بود.
اما چیزی که در لحن تهیونگ بود، اصلاً عادی نبود.
انگار که یک حرفِ رمزی بود.
کالیستا ناگهان تصمیمی گرفت. باید این موضوع را کشف می‌کرد. او با سرعت از هانا و هیلا جدا شد و دنبال تهیونگ رفت. تهیونگ به سمت رختکن می‌رفت. کالیستا چند قدم تندتر برداشت و خودش را به او رساند. «هی!»
تهیونگ ایستاد و آرام برگشت. نگاهش کمی متعجب بود.
مثل اینکه انتظار نداشت کسی او را صدا کند. «بله؟»
کالیستا که حالا رو در روی او ایستاده بود، تازه متوجه شد که چقدر نزدیکند. او بلندتر و ورزیده‌تر از آن چیزی بود که از دور به نظر می‌رسید. بوی ملایم عطر مردانه با بوی چمن در هم آمیخته بود. چشم‌هایش، در نزدیکی، حتی نافذتر از قبل بودند. کالیستا کمی به زبان افتاد. «تو... تو همون پسری هستی که...»
تهیونگ یک ابرویش را بالا انداخت. «همون پسری که چی؟»
کالیستا نفس عمیقی کشید. «همون پسری که برگه‌هامو جمع کرد. همون پسری که دیروز تو دفترم یه چیزی گذاشت.»
تهیونگ برای اولین بار، لبخند کوچکی زد. لبخندی که فقط گوشه‌ی لبش را بالا برد و هیچ‌وقت به چشم‌هایش نرسید. «خب. ظاهراً تو حافظه‌ی خوبی داری.»
کالیستا دلش می‌خواست بپرسد چرا این کار را کرده. اما چیزی جلوی زبانش را گرفت. تهیونگ آرام سرش را خم کرد. صدایش کمی پایین‌تر از قبل آمد. «و هنوز همون دختر خواب‌آلودی هستی که شکلات دوست داره.»
این جمله، مانند یک جادو عمل کرد. کالیستا حس کرد صورتش سرخ می‌شود. او چطور می‌دانست؟ چطور آن‌قدر دقیق می‌دید؟ تهیونگ به چشم‌های گرد شده‌ی کالیستا نگاه کرد. «چشم‌های سبز نادرن، نه؟»
این جمله، دیگر طعنه نبود. حس کنجکاوی داشت. حس توجه. یک لحظه، فقط یک لحظه، کالیستا حس کرد تمام این دیوار سردی که تهیونگ دور خودش کشیده، ترک برداشته است. تهیونگ دوباره همان لبخند نامحسوس را زد. «فقط حواست باشه، کسی نفهمه.»
و بعد، بدون هیچ حرف دیگری، به سمت رختکن رفت و کالیستا را همان‌جا، با قلب تپنده و سوال‌های بی‌پاسخ، تنها گذاشت.
- ۲.۳k
- ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
