و با تو از شب های سرد بی کسی می گویم

و با تو از شب های سرد بی کسی می گویم
از التهاب اشک، از عبور سنگین لحظه ها و سکوت مرگ آور حسرت،
در این صحرای بی پایان، به روی ماسه های سرنوشت خویش می بارم
نه نای رفتن دارم، نه تاب ماندن
آرام و سنگین قدم بر می دارم، به کدامین سو، نمی دانم
سر به سوی آسمان می کنم،
معبودا! از این همه گذشتن خسته ام،
پناهم ده امشب، که از خویشتن گسسته ام،
به راه خود ادامه می دهم، چشمانم به دور دست ها خیره مانده،
گام هایم، آرام و آرام تر می شوند، دیگر سرما تمام وجودم را گرفته
نفس هایم به شماره افتاده و دیگر توان ایستادن ندارم،
هوای پریدن به سرم زده،
ندایی در من نجوا می کند،
باور کن فردا خواهد آمد.
منبع:راز و نیاز
دیدگاه ها (۱)

با تو از شب هاےسرد بے کسے مےگویماز التهاب اشک، از عبور سنگین...

آرام تر با واژه هایم روبه رو شوتو التهاب دفترم را می شناسی"ا...

(۲)#ادامه#دلنوشتهدر سحری غم‌انگیز از رمضان، با صدای زنگ گوشی...

آرام جانم🦋💞🦋دستهایم، چقدر به دو طرفِ صورتت می آیند وقتی عاشق...

دلبر جان نمیدانم با بغض های پنهانِ دلم چه کنم . گویی لحظه ها...

ᴘᴀʀᴛ17

بهانه ات را می گیرم :( گاهی دلم بی بهانه برایت می گیرد ، نم...

«عاشق بارانی من»در را باز کردم. باد سردی با ملایمت گونه‌هایم...

داستان کوتاه در انتظارش/ الهه پورعلی

یه داستان کوتاهِ جنایی بخونیم؟!_کارِ ناتمام_فقط چند دقیقه دی...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط