اسلاید بعد استایل هانا

𝓈𝓂𝒾ℓℯ

Part"32"

تقریبا ظهر بود هانا و تهیونگ نهارشون رو خوردند

پرش زمانی بعد از کار های خونه🏡🫧

‌☆ویو هانا☆

بعد انجام کارها رفتم توی حیاط و سرگرم پیشی کوچولو شدم ....

هانا : خب اسمتو چی بزاریم ....عامممم برفی خوبه چون تو سفید یه خالی ( کسایی که نمیدونن سفید یه خال ینی کامل گربه سفید هست و سیاه و سفید نیست یا رنگ دیگه)

خلاصه انقد بازی کردیم که خوابم برد

‌☆ویو ته☆

امروز کاری نداشتم
تصمیم گرفتم سری به هانا بزنم
رفتم توی حیاط دیدم دوتاشون توی بغل هم به خواب عمیقی رفتند

ته: هانا....هانا....هییی...هانااا


هانا : بله...وای ببخشید آقای کیم تهیونگ حواسم نشد

ته: می‌خوام برم بیرون همراهم باید بیای

هانا : بله

ته: تا بیست دقیقه دیگه دم در باش ، لباس توی کمدت هست همون هارو بپوش

‌☆ویوهانا ☆

چییی بیست دقیقه!!

سریع رفتم یه حموم فوری گرفتم بعدش موهامو خشک کردم حالت دادم یه سارافون قهوه ای کم رنگ پوشیدم و یه کت کوتاه هم قهوه ای تیره پوشیدم
کفش هامم پوشیدم
یه آرایش ملیح مردم و رفتم دم در
ته دم در بود وایی چه خوشتیپههه

ته: بریم؟

هانا: بله


سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم
یادم حرفت تهیونگ امد
لباس های توی کمد.....ینی مال کیه ؟
ماریا ؟ ...نه نه فک نکنم ....نووچ

ته: این لباس‌ها مال شخص خاصی نیست...صرفا جهت اینکه مهمون میاد مثل تو همینجوری گذاشتم توی کمد

هانا : از...از کجا فهمیدی من توی فکر این بودم؟

ته پوزخند زد و به من نگاه کرد

توی شهر یکم دور زدیم و نگاه کردیم اطراف رو

ساعت ..:۱۸ تمام بود

هوا آبی تیره بود و ابری

تهیونگ یهو توقف کرد

ته: پیاده شو

پیاده شدیم که با دریا مواجه شدم
وای ....دریا!!

کفش هامو در آوردم و به سمت ساحل دویدم
آب سرد به پاهام خورد
و نسیم باعث میشد موهام به حالت رقص در بیاد
نفس عمیقی کشیدم ، تهیونگ کنارم ایستاد
دیدم کفش هام رو دست گرفته

هانا : وای من ...معذرت می‌خوام ...بده به من ...مرسی

ته: دریا قشنگه مگه نه؟

هانا : آره خیلی دریای بینهایت ....صدای موج هاا

توی شن ها نشستیم هوا یکم سرد شد

که بدنم یخورده لرزید

ته کتش رو بیرون آورد و روی من انداخت

هانا : خودتون چی؟

ته: خوبه راحتم

چشم هامو بستم و نفسم رو بیرون دادم
با صدای تلفن تهیونگ چشم هامو باز کردم

ته: الو...بله ماریا ...چی شده؟ ...من پس فردا صبح حرکت میکنم....آره ...فعلا

ته یهو عصبی شد باز، خب یکم ترسیدم ازش
اما چیکار کنم من آدم دلسوزی هستم و برام مهم نیست اون رئیسمه یا هرچیزی
هرچی باشه یه روزی مثل برادرم بود

بلند شدم و ایستادم ، تهیونگ سوالی و در عین حال عصبی نگاهم کرد

هانا: دستتو بده به من !

ته: چرا ( عصبی)


ادامه دارد.....🌈♥️

بچه ها من حس میکنم رمان دیگه حمایت نمیشه و کامنت و لایک کافی نداره برای همین مجبورم شرط بزارم و یه پارتش کنم فعلانی

شرط برای پارت بعدی ۲۰ لایک و ۲۰ کامنت اگه حمایت بشه بیشتر پارت هم بیشتر میزارم