پارت پانزدهم -حقیقت-
طبقه ی اول برج ، که حالا از جنازه ها و گرد و خاک پاک شده بود ، محل صحبت نیکولاس و آتاناسیا انتخاب شده بود.
پشت یک میز چوبی نشسته بودند.
"چرا باید بهت اعتماد کنم؟ اصلا چی می خوای؟"
آتاناسیا با همان لحن آروم خود پاسخ داد: "باید به هم نوع خودت اعتماد بکنی نیکولاس..."
"منظورت چیه؟!"
"منظورم واضح و روشنه. می دونی...من قرن ها زندگی کردم... و حالا همه چیِ این قضیه رو می دونم...من فرزند برگزیده هستم...من برگزیده ی الهه ی مرگ و الهه ی زندگی هستم...به لطف الهه ی زندگی ، قرن هاست که زنده هستم و فقط با قدرت الهه ی مرگ می میرم..."
چشمان نیکولاس تنگ شدند:"اینا دیگه چین؟ بهشون اعتقاد داری؟"
"به گذشته ای که داشتی اعتقاد داری؟ اگه بهت بگم همش تقصیر همین الهه هاست ، بهشون اعتقاد پیدا می کنی؟!"
"منظورت چیه؟"
"می خوای بدونی چرا فروخته شدی؟ چرا والدینت رهات کردن؟"
سکوت در اتاق حکمفرما شد.
"هر قرن ، یه کودک برگزیده ی الهه ی مرگ می شه. اون کودک به عبارتی کالبد انسانی الهه ی مرگ انتخاب می شه تا اگه اتفاقی بین انسان ها افتاد ، الهه ی مرگ وارد این کالبد بشه و در این اتفاق دخالت کنه. روزی که تو به دنیا اومدی ، مادرت چیزی غیرانسانی دید...چیزی مثل الهه ی مرگ ... الهه ای که روی سر نوزاد تازه متولد شده دست کشید و نوازشش کرد و آروم زمزمه کرد*این فرزند من است*... مادرت دیوانه شد. خانواده ات تو رو نحس تلقی کردن و به قیمت بالا توی بازار فروختن...حالا فهمیدی چرا تا حالا این طور زندگی کردی؟!"
آتاناسیا که حالا موفق شده بود ، مانع رو به رویش را از کار بیندازد ، آرام برخاست...
نیک با شتاب بلند شد.
"یعنی...یعنی..."
"یعنی تو فقط یه بچه ی برگزیده و شاید حتی...*نحس* هستی."
زانوهایش سست شدند و روی زمین سخت افتاد. آتاناسیا بی توجه به حال او ، از پله ها بالا رفت تا به نزد شاهدخت برود.
نیک در خلوت خود ، سرش را روی زمین گذاشت و برای اولین بار پس از مدت ها ، اجازه داد اشک هایش فرو بریزند...هق هق کرد و فریاد کشید...نمی توانست باور کند که این همه سختی تنها به خاطر خودخواهی یک الهه ی مغرور بود!
تا نیمه های شب ، خبری از نیکولاس نبود... نه در مزرعه کار کرده بود و نه به برج بازگشته بود...در میان درختان انبوه جنگل های سرسبز روستا پرسه می زد...گاهی دراز می کشید و به دست های سفید و رنگ پریده اش نگاه می کرد...از خودش ، از وجودش و از درونش متنفر بود...
شب از نیمه گذشته بود .پیش از ملاقات با شاهدخت، وارد اتاق خویش شد...شیشه ی شربت آبلیمو را از طاقچه برداشت و تا انتها نوشید! شیشه را یک گوشه پرتاب کرد و روی تخت ساده اش ، ولو شد...
صدای شکستن شیشه ها در اتاق طنین انداخت و توجه آدریانا را از اتاق دیگر به خود جلب کرد... وارد آن اتاق کوچک و ساده شد...با دیدن لباس های پاره و زخم های نیک ، تند و سریع جلو آمد و دست نیک را گرفت:
"از صبح کجا بودی، نیک؟ هممون رو نگران کردی! چرا به این وضع افتادی؟!"
آرام دستش را بیرون کشید و ساق دستش را کلافه بر روی چشمانش نهاد.
"توی راه خونه زمین خوردم"
"دروغگوی خوبی نیستی! حالا هر چی...ولش کن...پاشو پاشو می خوام یه میزی بهت بگم!"
نیک آرام به حالت نشسته در آمد. آدریانا هم کنار او نشست:
"امروز یه دختر خیلییی خوشگل اومد به ملاقاتم. گفت می تونه بی گناهی منو ثابت کنه و کمکم کنه به قصر برگردم! عالی نیست؟ اسم دختر، آتاناسیا بود!"
نیک آه کلافه ای کشید...
"که این طور..."
آرام بلند شد و مقابل شاهدخت زانو زد...دست های ظریفش را در دست های خود گرفت و آرام فشرد:
"شاهدخت...نمی شه برنگردیم قصر؟ این جا همه چی بهتره...دیگه من برده نیستم...رابطمون رابطه ی ارباب و برده نیست...نمی شه برنگردیم؟!"
اولین بار بود که آدریانا او را این قدر آسیب پذیر و درمانده می دید...اما نمی توانست موافقت کند:
"نمی شه ، نیک...من...نمی تونم مقاممو از دست بدم...من..."
نیک سرش را پایین انداخت. موهایش چهره اش را پوشاند...او درک می کرد...بی شک درک می کرد... شاهدخت مانند او نبود. مانند او یک برده ی درمانده و نحس نبود.
آرام بر تخت نشست. آدریانا زخم های نیک را پانسمان کرد و دیگر ، سکوت حاکم شد.
پشت یک میز چوبی نشسته بودند.
"چرا باید بهت اعتماد کنم؟ اصلا چی می خوای؟"
آتاناسیا با همان لحن آروم خود پاسخ داد: "باید به هم نوع خودت اعتماد بکنی نیکولاس..."
"منظورت چیه؟!"
"منظورم واضح و روشنه. می دونی...من قرن ها زندگی کردم... و حالا همه چیِ این قضیه رو می دونم...من فرزند برگزیده هستم...من برگزیده ی الهه ی مرگ و الهه ی زندگی هستم...به لطف الهه ی زندگی ، قرن هاست که زنده هستم و فقط با قدرت الهه ی مرگ می میرم..."
چشمان نیکولاس تنگ شدند:"اینا دیگه چین؟ بهشون اعتقاد داری؟"
"به گذشته ای که داشتی اعتقاد داری؟ اگه بهت بگم همش تقصیر همین الهه هاست ، بهشون اعتقاد پیدا می کنی؟!"
"منظورت چیه؟"
"می خوای بدونی چرا فروخته شدی؟ چرا والدینت رهات کردن؟"
سکوت در اتاق حکمفرما شد.
"هر قرن ، یه کودک برگزیده ی الهه ی مرگ می شه. اون کودک به عبارتی کالبد انسانی الهه ی مرگ انتخاب می شه تا اگه اتفاقی بین انسان ها افتاد ، الهه ی مرگ وارد این کالبد بشه و در این اتفاق دخالت کنه. روزی که تو به دنیا اومدی ، مادرت چیزی غیرانسانی دید...چیزی مثل الهه ی مرگ ... الهه ای که روی سر نوزاد تازه متولد شده دست کشید و نوازشش کرد و آروم زمزمه کرد*این فرزند من است*... مادرت دیوانه شد. خانواده ات تو رو نحس تلقی کردن و به قیمت بالا توی بازار فروختن...حالا فهمیدی چرا تا حالا این طور زندگی کردی؟!"
آتاناسیا که حالا موفق شده بود ، مانع رو به رویش را از کار بیندازد ، آرام برخاست...
نیک با شتاب بلند شد.
"یعنی...یعنی..."
"یعنی تو فقط یه بچه ی برگزیده و شاید حتی...*نحس* هستی."
زانوهایش سست شدند و روی زمین سخت افتاد. آتاناسیا بی توجه به حال او ، از پله ها بالا رفت تا به نزد شاهدخت برود.
نیک در خلوت خود ، سرش را روی زمین گذاشت و برای اولین بار پس از مدت ها ، اجازه داد اشک هایش فرو بریزند...هق هق کرد و فریاد کشید...نمی توانست باور کند که این همه سختی تنها به خاطر خودخواهی یک الهه ی مغرور بود!
تا نیمه های شب ، خبری از نیکولاس نبود... نه در مزرعه کار کرده بود و نه به برج بازگشته بود...در میان درختان انبوه جنگل های سرسبز روستا پرسه می زد...گاهی دراز می کشید و به دست های سفید و رنگ پریده اش نگاه می کرد...از خودش ، از وجودش و از درونش متنفر بود...
شب از نیمه گذشته بود .پیش از ملاقات با شاهدخت، وارد اتاق خویش شد...شیشه ی شربت آبلیمو را از طاقچه برداشت و تا انتها نوشید! شیشه را یک گوشه پرتاب کرد و روی تخت ساده اش ، ولو شد...
صدای شکستن شیشه ها در اتاق طنین انداخت و توجه آدریانا را از اتاق دیگر به خود جلب کرد... وارد آن اتاق کوچک و ساده شد...با دیدن لباس های پاره و زخم های نیک ، تند و سریع جلو آمد و دست نیک را گرفت:
"از صبح کجا بودی، نیک؟ هممون رو نگران کردی! چرا به این وضع افتادی؟!"
آرام دستش را بیرون کشید و ساق دستش را کلافه بر روی چشمانش نهاد.
"توی راه خونه زمین خوردم"
"دروغگوی خوبی نیستی! حالا هر چی...ولش کن...پاشو پاشو می خوام یه میزی بهت بگم!"
نیک آرام به حالت نشسته در آمد. آدریانا هم کنار او نشست:
"امروز یه دختر خیلییی خوشگل اومد به ملاقاتم. گفت می تونه بی گناهی منو ثابت کنه و کمکم کنه به قصر برگردم! عالی نیست؟ اسم دختر، آتاناسیا بود!"
نیک آه کلافه ای کشید...
"که این طور..."
آرام بلند شد و مقابل شاهدخت زانو زد...دست های ظریفش را در دست های خود گرفت و آرام فشرد:
"شاهدخت...نمی شه برنگردیم قصر؟ این جا همه چی بهتره...دیگه من برده نیستم...رابطمون رابطه ی ارباب و برده نیست...نمی شه برنگردیم؟!"
اولین بار بود که آدریانا او را این قدر آسیب پذیر و درمانده می دید...اما نمی توانست موافقت کند:
"نمی شه ، نیک...من...نمی تونم مقاممو از دست بدم...من..."
نیک سرش را پایین انداخت. موهایش چهره اش را پوشاند...او درک می کرد...بی شک درک می کرد... شاهدخت مانند او نبود. مانند او یک برده ی درمانده و نحس نبود.
آرام بر تخت نشست. آدریانا زخم های نیک را پانسمان کرد و دیگر ، سکوت حاکم شد.
- ۱۴.۵k
- ۰۸ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط