نکته : خواندن این سناریوی بدون لایک و کامنت حرام است

پارت ۱۹

بچه ها من پارت ۱۸ رو مجدد ویرایش کردم چک کنید حتما آخر پارت

(کمی خم می‌شود تا هم‌قد کلارا بشود. توی چشم‌هایش نگاه می‌کند.)

· "آره. داشتم نگاهت می‌کردم. از ترسیدنت لذت می‌بردم. و دقیقاً هم دیدم که داشتی گریه می‌کردی."

(کلارا صورتش قرمز می‌شود. از خجالت؟ از عصبانیت؟ هر دو.)

· "تو... تو نگاه می‌کردی؟!"

· "آره."

· "و فقط نگاه کردی؟!"

· "به کسی که می‌گفت 'به من ربطی نداری' و 'نباید بیای توی بخش شمالی'، باید وقتی دیدمش کار خاصی می‌کردم؟"

(کلارا دهانش باز می‌ماند. حرف خودش را می‌زند به صورتش.)

· "اون... اون موقع فرق می‌کرد!"

· "چی فرق کرد؟ مکان؟ ساعت؟ اون‌ها که عوض می‌شن. مهم آدم‌ها هستن. و آدم‌ها هنوز همون آدم‌ها هستن."

(سکوت. کلارا نمی‌داند چه بگوید. جیمز دارد حرف‌های خودش را پس می‌دهد. از چند ساعت پیش. از توی باغ.)

· "چرا... چرا همیشه اینقدر..."

· "اینقدر چی؟"

· "اعصاب خردکن؟"

(جیمز لبخند نمی‌زند. ولی یه نرمی توی چشم‌هایش هست.)

· "چون تو خیلی راحت عصبانی می‌شی. دوست دارم ببینمت."

(کلارا چند ثانیه نگاهش می‌کند. اخم کرده. واقعاً این آدم... بعد یهو یادش می‌آید.)

· "سرنا!"

· "می‌دونم."

· "می‌دونی؟!"

· "آره. اومدم باهات حرف بزنم. درباره‌ش."

(کلارا جلو می‌آید. نزدیک جیمز. آنقدر نزدیک که اگر کسی نگاه کند، فکر می‌کند دارند دعوا می‌کنند.)

· "چی می‌دونی؟ کجاست؟ سالم‌ه؟ بهش صدمه زدن؟"

· "یک سوال جواب بده، بعد می‌گم."

· "چی؟"

(جیمز دوباره کمی خم می‌شود. صورتش به صورت کلارا نزدیک است. آنقدر نزدیک که کلارا می‌تواند نفس‌اش را حس کند. سرد. مثل خودش.)

· "چرا اومدی دنبال من؟"

(کلمه "من" را با یه لحن عجیبی می‌گوید. انگار دارد مسخره می‌کند. انگار دارد امتحانش می‌کند.)

(کلارا یه لحظه جا می‌خورد. چند ثانیه طول می‌کشد تا جواب بدهد.)

· "کی گفته من خواستم بیام دنبال تو؟! من داشتم می‌رفتم پیش ملکه!"

· "آره. خب برو. اون طرف."

(دستش را به سمتی کاملاً مخالف نشان می‌دهد. سمتی که اصلاً به اتاق ملکه نمی‌رسد.)

(کلارا نگاه می‌کند. سمتش اشتباه بوده. یعنی... جیمز می‌داند داشته می‌آمده سمت کتابخونه. سمت جایی که فکر می‌کرد جیمز آنجاست.)

· "من... من داشتم می‌رفتم... لازم نیست تو بگی کجا!"

· "آره. معلومه. داشتی می‌رفتی پیش ملکه. با صورت خیس. با دستای لرزان. با قلب تند تند."

(کلارا مشت‌هایش را گره می‌کند. تا الان هیچکس اینقدر تحقیرش نکرده بود. هیچکس اینقدر خوارش نکرده بود که جلوش بایستد و بگوید "دیدمت که گریه می‌کردی".)

(اما راست می‌گوید. او آمده بود پیش جیمز. نمی‌خواست بیاید. مجبور بود.)

(نفس عمیقی می‌کشد. شانه‌هایش را صاف می‌کند. صورتش را بالا می‌گیرد. چشم توی چشم جیمز.)

· "باشه. آره. اومدم پیش تو."

(جیمز ابرو بالا می‌اندازد. منتظر است.)

· "اومدم پیش تو چون تو تنها کسی هستی که می‌تونه کمک کنه. چون تو ولیعهدی. چون مادرت به حرف تو گوش می‌ده."

(مکث می‌کند. کلمات را توی دهانش می‌چرخاند. کلماتی که ازش متنفر است.)

· "خواهش... می‌کنم. ندیمه‌م رو نجات بده."

(آخرین کلمه را که می‌گوید، صدایش کمی می‌شکند. ولی گریه نمی‌کند. جلوی جیمز گریه نمی‌کند.)

(سکوت. باد می‌وزد. شکوفه‌های مهتاب می‌ریزند. جیمز به کلارا نگاه می‌کند. به چشم‌های قرمز شده‌اش. به دست‌هایی که میلرزند و سعی می‌کند جلوی لرزششان را بگیرد.)

(چند ثانیه می‌گذرد. جیمز هیچ نمی‌گوید. فقط نگاه می‌کند.)

(کلارا طاقت نمی‌آورد. سرش را پایین می‌اندازد.)

· "می‌دونم... می‌دونم حق ندارم ازت چیزی بخوام. می‌دونم دیشب گفتم دیگه نمی‌بینمت. می‌دونم الان اومدم جلوت التماس می‌کنم. می‌دونم... می‌دونم چقدر مسخره‌ست."

(مکث. صدایش گرفته.)

· "ولی سرنا... سرنا تنها کسیه که توی این قصر دوستم داره. نه به خاطر این که پرنسسم. به خاطر خودم. منو بغل می‌کنه. برام غذا می‌آره. برام شطرنج می‌اره که باهاش بازی کنم. وقتی ملکه منو تحقیر می‌کنه، بعداً میاد می‌گه 'به حرفش گوش نده تو قشنگ‌ترین پرنسس دنیایی'."

(اشک توی چشم‌هایش جمع می‌شود. ولی نمی‌ریزد.)

· "اگه سرنا نباشه... من توی این قصر هیچکس رو ندارم."

(سکوت. جیمز هنوز حرف نمی‌زند.)

(کلارا سرش را بلند می‌کند. چشم توی چشم جیمز. با نگاهی که نه التماس دارد، نه غرور. فقط یه سؤال خالی.)

· "خب... چی می‌خوای؟ حتماً یه چیزی می‌خوای. همه یه چیزی می‌خوان."

(جیمز چند ثانیه نگاهش می‌کند. بعد آرام، خیلی آرام می‌گوید)

· "چهار تا."