سلام..اومدم با ادامه موضوع پارت قبلی.
سلام قشنگ ها
موضوع:تو یه دختر شاد و مهربونی اما یه روز سر هیچ کلاسی نمیری و توی اتاق ات میمونی و گریه میکنی.
.
**هری پاتر**
صدای خشدار و آروم هری از پشت در اتاق اومد. "آناهیتا؟ خوبی؟ صدای گریهات رو شنیدم. کسی مزاحمت شده؟"
وقتی جوابی نشنید، کمی نگران شد. در اتاق رو به آرومی باز کرد و سرش رو داخل کرد. اولش با دیدن تو که روی زمین نشسته بودی و گریه میکردی، جا خورد. چهرهاش درهم رفت. سریع اومد تو و کنار تو نشست.
"آناهیتا، چی شده؟ چرا اینجوری؟" با دستش سعی کرد اشکهات رو پاک کنه. "من اینجام. هرچی که هست، با من بگو."
تو به سختی تونستی زمزمه کنی: "نمیدونم، هری. فقط... یهو دلم گرفت."
هری نگاهی به دستت انداخت که میلرزید. "این فقط یه روز بد نیست. تو همیشه قوی هستی. چی تو دلته که اینقدر اذیتت میکنه؟"
با چشمهای اشکآلود بهش نگاه کردی. "من... عاشق یکی شدم."
هری که انگار انتظارش رو داشت، با یه نگاه متعجب اما مهربون گفت: "عاشق شدی؟ کیه؟ کسی که اذیتت کرده؟"
تو سرت رو به آرومی تکون دادی. "نه، کسی اذیتم نکرده. فقط... میترسم. میترسم که من رو قبول نکنه. یا من رو طرد کنه."
هری با تعجب پرسید: "چرا فکر میکنی طردت میکنه؟ تو آناهیتایی! همه دوستت دارن."
با یه صدای بغضدار گفتی: "چون... چون خود تویی."
هری چند لحظه ساکت شد. چشماش گرد شد. "من؟ داری میگی منو دوست داری؟"
تو با سر تایید کردی و دوباره شروع کردی به گریه کردن. "آره. ولی میترسم. میترسم که اینو بفهمی و... و دیگه با من دوست نباشی. یا من رو پس بزنی."
هری دستت رو گرفت. دستش گرم بود و باعث شد لرزش دستت کمتر بشه. "آناهیتا، این غیرممکنه. یعنی... یعنی من باید تو رو پس بزنم؟ تو بهترین دوست منی. تو همیشه اونجایی که من بهت احتیاج دارم. وقتی باهات حرف میزنم، حس میکنم که واقعاً یکی هست که میفهمه."
اشک از چشمهاش هم داشت میریخت. "منم... منم فکر میکنم که تو یه جورایی... یه حس خاصی داری. وقتی باهات حرف میزنم، حس میکنم که همه چیز رو میتونم بهت بگم. منم... منم ازت خوشم میاد. خیلی هم خوشم میاد. شاید... شاید این همون حسی باشه که تو داری."
گونههات سرخ شد. "یعنی... یعنی تو هم من رو دوست داری؟"
هری سرش رو به سینهات گذاشت. "نمیدونم اسمش چیه، ولی آره. دوست دارم. خیلی زیاد."
تونستی لبخند بزنی. "پس... من رو رد نمیکنی؟"
هری سرش رو بلند کرد و به چشمات نگاه کرد.
"محاله که آناهیتا رو رد کنم. تو نور منی، آناهیتا. حالا بیا پاشو. گریه بسه. با هم میریم یه کاری میکنیم که حالت خوب شه. شاید یه سر به هاگرید بزنیم؟ اون همیشه از دیدن ما خوشحال میشه."
حضور گرم هری، حس تنهایی رو ازت دور کرد و یه حس امیدواری بهت داد..پایان.هری داخل یک پارت تموم شد،خدانگهدار!!
موضوع:تو یه دختر شاد و مهربونی اما یه روز سر هیچ کلاسی نمیری و توی اتاق ات میمونی و گریه میکنی.
.
**هری پاتر**
صدای خشدار و آروم هری از پشت در اتاق اومد. "آناهیتا؟ خوبی؟ صدای گریهات رو شنیدم. کسی مزاحمت شده؟"
وقتی جوابی نشنید، کمی نگران شد. در اتاق رو به آرومی باز کرد و سرش رو داخل کرد. اولش با دیدن تو که روی زمین نشسته بودی و گریه میکردی، جا خورد. چهرهاش درهم رفت. سریع اومد تو و کنار تو نشست.
"آناهیتا، چی شده؟ چرا اینجوری؟" با دستش سعی کرد اشکهات رو پاک کنه. "من اینجام. هرچی که هست، با من بگو."
تو به سختی تونستی زمزمه کنی: "نمیدونم، هری. فقط... یهو دلم گرفت."
هری نگاهی به دستت انداخت که میلرزید. "این فقط یه روز بد نیست. تو همیشه قوی هستی. چی تو دلته که اینقدر اذیتت میکنه؟"
با چشمهای اشکآلود بهش نگاه کردی. "من... عاشق یکی شدم."
هری که انگار انتظارش رو داشت، با یه نگاه متعجب اما مهربون گفت: "عاشق شدی؟ کیه؟ کسی که اذیتت کرده؟"
تو سرت رو به آرومی تکون دادی. "نه، کسی اذیتم نکرده. فقط... میترسم. میترسم که من رو قبول نکنه. یا من رو طرد کنه."
هری با تعجب پرسید: "چرا فکر میکنی طردت میکنه؟ تو آناهیتایی! همه دوستت دارن."
با یه صدای بغضدار گفتی: "چون... چون خود تویی."
هری چند لحظه ساکت شد. چشماش گرد شد. "من؟ داری میگی منو دوست داری؟"
تو با سر تایید کردی و دوباره شروع کردی به گریه کردن. "آره. ولی میترسم. میترسم که اینو بفهمی و... و دیگه با من دوست نباشی. یا من رو پس بزنی."
هری دستت رو گرفت. دستش گرم بود و باعث شد لرزش دستت کمتر بشه. "آناهیتا، این غیرممکنه. یعنی... یعنی من باید تو رو پس بزنم؟ تو بهترین دوست منی. تو همیشه اونجایی که من بهت احتیاج دارم. وقتی باهات حرف میزنم، حس میکنم که واقعاً یکی هست که میفهمه."
اشک از چشمهاش هم داشت میریخت. "منم... منم فکر میکنم که تو یه جورایی... یه حس خاصی داری. وقتی باهات حرف میزنم، حس میکنم که همه چیز رو میتونم بهت بگم. منم... منم ازت خوشم میاد. خیلی هم خوشم میاد. شاید... شاید این همون حسی باشه که تو داری."
گونههات سرخ شد. "یعنی... یعنی تو هم من رو دوست داری؟"
هری سرش رو به سینهات گذاشت. "نمیدونم اسمش چیه، ولی آره. دوست دارم. خیلی زیاد."
تونستی لبخند بزنی. "پس... من رو رد نمیکنی؟"
هری سرش رو بلند کرد و به چشمات نگاه کرد.
"محاله که آناهیتا رو رد کنم. تو نور منی، آناهیتا. حالا بیا پاشو. گریه بسه. با هم میریم یه کاری میکنیم که حالت خوب شه. شاید یه سر به هاگرید بزنیم؟ اون همیشه از دیدن ما خوشحال میشه."
حضور گرم هری، حس تنهایی رو ازت دور کرد و یه حس امیدواری بهت داد..پایان.هری داخل یک پارت تموم شد،خدانگهدار!!
- ۶.۱k
- ۳۱ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط