قلب پر از عشق پنهان پارت۵^
بکی هنوز با تعجب به دامیان نگاه میکرد.
بکی: «وایسا ببینم... تو واقعاً همین الان از آنیا دفاع کردی؟»
آنیا هم چشمهای گرد شدهاش را به دامیان دوخته بود.
آنیا: «دامیان... از آنیا دفاع کرد...؟»
دامیان همون لحظه انگار تازه فهمیده بود چند نفر دارن زل میزنن بهش. صورتش کمی سرخ شد و سریع اخم کرد.
دامیان: «هوی! چرت و پرت نگین! فکر کردین من واقعاً طرف این فندق رو گرفتم؟»
بکی ابرو بالا انداخت: «خب چیزی که دیدیم دقیقاً همین بود.»
دامیان: «فقط... فقط نخواستم اینجا جلوی همه ضایع بشم! اگه میخواستی اونجوری جیغ و داد کنی، لابد میخواستی کل مدرسه فکر کنن من با یه بچه که حتی نمیتونه رو صندلی بشینه، دوست هستم!»
آنیا: «دو... دوست...؟!»
دامیان: «هوی! به اون کلمه گیر نده! منظورم اینه که اگه کسی کنار من باشه، نباید اینقدر دستوپاچلفتی رفتار کنه!»
بکی لبخند شیطنتآمیزی زد.
بکی: «آها، یعنی حواست بوده آنیا کنار توئه؟»
دامیان: «بکی، ساکت شو! تو زیادی حرف میزنی!»
آنیا که هنوز کمی گیج بود، گونههاش رو باد کرد.
آنیا: «فندق دستوپاچلفتی نیست! فقط یه کم ترسیده بود!»
دامیان با حالت کلافه بهش نگاه کرد، اما این بار مثل همیشه تندی نکرد. فقط نگاهش را از او دزدید.
دامیان: «همین دیگه... ترسیدی. ولی بازم سوار شدی...»
آنیا چند لحظه ساکت موند. بکی با دقت به هر دوتاشون نگاه میکرد و سعی داشت نخنده.
در همین لحظه، سلینا که هنوز از حرفهای دامیان ناراحت بود، با دلخوری گفت:
سلینا: «من هنوزم نمیفهمم چرا باید برای همچین کسی وقت تلف کرد.»
دامیان فوراً نگاهش را سمت او برگرداند. این بار لحنش سردتر شد.
دامیان: «منم نمیفهمم چرا تو هنوز ولش نکردی.»
سلینا: «چی؟!»
دامیان: «گفتم بس کن. لازم نیست هر پنج دقیقه یکی رو مسخره کنی که خودت بهتر دیده بشی.»
سلینا برای لحظهای ساکت شد. آنیا با تعجب به دامیان نگاه کرد و بکی زیر لب گفت:
بکی: «اوه... این دیگه خیلی واضح بود.»
دامیان: «واضح چی بود؟! دارم میگم اعصابم رو خرد نکنین!»
بعد با حرص دستش را توی جیبش کرد و از کنارشان رد شد، اما قبل از اینکه دور شود، خیلی کوتاه برگشت و به آنیا نگاه کرد.
دامیان: «هوی، فندق. اگه هنوز حالت بده، برو یه کم آب بخور. دوباره لازم نیست وسط جمع غش کنی.»
آنیا پلک زد.
آنیا: «...باشه.»
بکی با لبخند آرومی گفت:
بکی: «چقدر مهربون.»
دامیان از دور داد زد:
دامیان: «اصلاً هم مهربون نیستم!»
آنیا ناخودآگاه لبخند خیلی کوچیکی زد، اما سلینا با ناراحتی لبش را گاز گرفت و نگاهش بین آنیا و دامیان موند.
الان آخرین هم میدم
بکی: «وایسا ببینم... تو واقعاً همین الان از آنیا دفاع کردی؟»
آنیا هم چشمهای گرد شدهاش را به دامیان دوخته بود.
آنیا: «دامیان... از آنیا دفاع کرد...؟»
دامیان همون لحظه انگار تازه فهمیده بود چند نفر دارن زل میزنن بهش. صورتش کمی سرخ شد و سریع اخم کرد.
دامیان: «هوی! چرت و پرت نگین! فکر کردین من واقعاً طرف این فندق رو گرفتم؟»
بکی ابرو بالا انداخت: «خب چیزی که دیدیم دقیقاً همین بود.»
دامیان: «فقط... فقط نخواستم اینجا جلوی همه ضایع بشم! اگه میخواستی اونجوری جیغ و داد کنی، لابد میخواستی کل مدرسه فکر کنن من با یه بچه که حتی نمیتونه رو صندلی بشینه، دوست هستم!»
آنیا: «دو... دوست...؟!»
دامیان: «هوی! به اون کلمه گیر نده! منظورم اینه که اگه کسی کنار من باشه، نباید اینقدر دستوپاچلفتی رفتار کنه!»
بکی لبخند شیطنتآمیزی زد.
بکی: «آها، یعنی حواست بوده آنیا کنار توئه؟»
دامیان: «بکی، ساکت شو! تو زیادی حرف میزنی!»
آنیا که هنوز کمی گیج بود، گونههاش رو باد کرد.
آنیا: «فندق دستوپاچلفتی نیست! فقط یه کم ترسیده بود!»
دامیان با حالت کلافه بهش نگاه کرد، اما این بار مثل همیشه تندی نکرد. فقط نگاهش را از او دزدید.
دامیان: «همین دیگه... ترسیدی. ولی بازم سوار شدی...»
آنیا چند لحظه ساکت موند. بکی با دقت به هر دوتاشون نگاه میکرد و سعی داشت نخنده.
در همین لحظه، سلینا که هنوز از حرفهای دامیان ناراحت بود، با دلخوری گفت:
سلینا: «من هنوزم نمیفهمم چرا باید برای همچین کسی وقت تلف کرد.»
دامیان فوراً نگاهش را سمت او برگرداند. این بار لحنش سردتر شد.
دامیان: «منم نمیفهمم چرا تو هنوز ولش نکردی.»
سلینا: «چی؟!»
دامیان: «گفتم بس کن. لازم نیست هر پنج دقیقه یکی رو مسخره کنی که خودت بهتر دیده بشی.»
سلینا برای لحظهای ساکت شد. آنیا با تعجب به دامیان نگاه کرد و بکی زیر لب گفت:
بکی: «اوه... این دیگه خیلی واضح بود.»
دامیان: «واضح چی بود؟! دارم میگم اعصابم رو خرد نکنین!»
بعد با حرص دستش را توی جیبش کرد و از کنارشان رد شد، اما قبل از اینکه دور شود، خیلی کوتاه برگشت و به آنیا نگاه کرد.
دامیان: «هوی، فندق. اگه هنوز حالت بده، برو یه کم آب بخور. دوباره لازم نیست وسط جمع غش کنی.»
آنیا پلک زد.
آنیا: «...باشه.»
بکی با لبخند آرومی گفت:
بکی: «چقدر مهربون.»
دامیان از دور داد زد:
دامیان: «اصلاً هم مهربون نیستم!»
آنیا ناخودآگاه لبخند خیلی کوچیکی زد، اما سلینا با ناراحتی لبش را گاز گرفت و نگاهش بین آنیا و دامیان موند.
الان آخرین هم میدم
- ۱۹.۶k
- ۰۶ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط