استاد ریاضیات

پارت 7🎀🩷
بعد از آن برخورد عجیب و غریب

، نفسم به سختی به جای اولش برگشت.

هنوز هم سرم گیج می‌رفت و صورتم داغون بود.

استاد امیر با همان آرامش همیشگی‌اش، دستش را به

سمتم دراز کرد تا مطمئن شود تعادلم را حفظ کرده‌ام.

-حالت خوبه مریم؟

صدایش هنوز هم در گوشم بود، اما این بار با لحنی که

کمی نگرانی در آن موج می‌زد.

سرم را به آرامی تکان دادم.

-بله استاد، ممنونم. فقط... یه لحظه جا خوردم.

سعی کردم لبخندی بزنم،

اما مطمئن نبودم موفق شده باشم.

استاد لبخند کم‌رنگی زد و دستش را عقب کشید.

-خوبه. مراقب باش. کتابخانه که می‌ری، مسیر خلوت‌تره، ولی خب... اتفاق پیش‌بینی نشده هم ممکنه بیفته.خیلیمراقبخودت باشه دختر نمونه کلاس

نگاهش برای لحظه‌ای روی صورتم ثابت ماند، انگار که

می‌خواست چیزی را در من بخواند. و درست گفت من در کلاس زرنگترنم

همان موقع، صدای پای محمد از پشت سرم آمد.

-مریم؟ کجایی؟

با شنیدن صدای محمد، انگار که از خوابی عمیق بیدار شدم. یعنی داشت دنبالم میومد

سریع به سمتش برگشتم.

-اینجام محمد! داشتم می‌رفتم کتابخانه. تو اینجا چکار میکنی

با دیدن من کنار استاد امیر، محمد هم ایستاد و با تعجب نگاهمان کرد.

-سلام استاد.

-سلام محمد جان.

استاد با همان لبخند همیشگی‌اش پاسخ داد.

-مریم جان داشت می‌رفت کتابخانه، من هم داشتم از اینجا رد می‌شدم.

یک لحظه سکوت ناخوشایند بین ما حاکم شد.

انگار همه چیز در یک چشم به هم زدن اتفاق افتاده بود و

حالا همه داشتیم سعی می‌کردیم عادی رفتار کنیم.

-خب، من دیگه مزاحم نمی‌شم.

استاد امیر با گفتن این جمله، به سمت دیگری رفت و در

راهرو ناپدید شد.

من و محمد به هم نگاه کردیم.
خب نگفتیچکارمیکنیاینجا؟محمد گفت

نفس عمیقی کشید. و یه لبخندی بزد

-هیچی. فقط داشتمراه میرفتم تور دیدم

ولی درونم می‌دانستم که این برخورد ساده نبود

-درست

آن لحظه، آن نگاه، آن سکوت... همه چیز حس عجیبی

داشت که هنوز هم نمی‌توانستم درست توصیفش کنم.

انگار پرده‌ای از روی خیلی چیزها کنار رفته بود و من حالا

چیزهایی را می‌دیدم که قبلاً متوجهشان نبودم
یه چیز تغییر دادم در همون اساس که تغیر دادام ادامه بده