★میتونی‌جی‌صدام‌کنی...!؛-

با ایستادن قطار و باز شدن درب ها، قدمی برداشت و وارد شد. نگاهی به اطراف انداخت، شلوغ بود؛ درست مثل هر دوشنبه دیگری. دلش می‌خواست از روز های دوشنبه که مجبور بود در این شلوغی و مشقت به محل کارش می‌رود و برمی‌گردد متنفر باشد اما نمیتوانست. انگار می‌دانست پشت آنهمه دود و آلودگی آسمان ستاره هایی هستند که به یکدیگر چشمک می‌زنند و در زیبایی میسوزند. آن ستاره ای که روز و شب درباره‌اش فکر میکرد همان کسی بود که باعث درخشش کم روز های دوشنبه اش میشد. کسی که شاید حتی نمی‌دانست این دختر از دور نگاهش می‌کند و در خیالاتش برایش دست می‌زند. البته که پیدا کردن فردی در این شلوغی به سختی پیدا کردن سوزن در انبار کاه بود، چه برسد به اینکه بخواهد حالت چهره فرد را بخواند و برق زدن چشمانش را ببیند. به زبان ساده‌تر، دختر از دور کسی را تحسین میکرد که از وجودش بی‌خبر است. با خود فکر میکرد امکان ندارد روزی باشد که بتواند با آن پسر از نزدیک سخن بگوید و او را دوستانه تشویق کند. انتظاری هم نداشت، می‌دانست که فقط از تنهایی و روز های تکراری‌اش خسته شده است و به دنبال نوری برای روشن کردن خود و زندگی‌اش است. پس شاید، این نگاه ها و احساست را فقط سرگرمی و آتش جوانی بر باد رفته‌اش میدید.
با ایستادن قطار در ایستگاه پنسیلوانیا، دختر به همراه انبوهی از جمعیت از قطار خارج شدند. این ایستگاه نسبتا شلوغ بود، با اینکه نمیتوانست بگوید به اندازه ساعات آینده شلوغ است، اما اینطور بود.
در گوشه ای از ایستگاه ایستاد و به قسمتی از ریل های فلزی خیره شد. صدای قطار کم کم دور و دورتر میشد و تعداد زیادی جمعیت روی سکو هم به سمت خروجی ها حرکت می‌کردند.
بعد از گذشت حدودا ۳۰ ثانیه، سکو خالی بود. سکوتی آرامش بخش همراه با همان موسیقی ای که هر دوشنبه بخاطرش صبر میکرد و به سرعت از ایستگاه خارج نمی‌شد. اهمیتی نداشت چند دقیقه آنجا می‌ایستد، اهمیتی نداشت که ممکن است چند دقیقه دیرتر کافه‌اش را باز کند، و اهمیتی نداشت که او متوجه حضورش نشود. اینکه گیتار زدن آن پسرک زیبا و با استعداد را تماشا کند حتی به او امان نمی‌داد متوجه گذر زمان شود یا به اما و اگر ها فکر کند، چه برسد به اینکه بخواهد تصمیم به رفتن بگیرد.
چند قدم جلو رفت، کفش هایش پرسروصدا بودند. نگاهی به موهای پسر انداخت، انگار آفریده شده بودند برای نوازش کردن؛ آن خط فک زیبا و تمیزش.... انگار میتوانست حتی شیشه را ببرد.
آنقدر غرق در افکارش بود حتی متوجه نشد چقدر به پسر نزدیک شده است.
پسر لحظه ای درنگ کرد و دستانش را حرکت نداد، نگاهی به دخترک روبه‌رویش انداخت.
_ گیتار زدن رو دوست دارین؟
ریشه افکارش پاره شد. حالا فهمیده بود چقدر نزدیک شده و حواس پسر را پرت کرده است.
_ ب-ببخشید؟
_ بنظر میاد خیلی غرق صدای گیتار شده بودین، از گیتار خوشتون میاد؟
_ از تو خوشم میاد
_......
_اسمت چیه؟
_چرا میخوای بدونی؟
بی درنگ حرفی را زد که حتی فکرش را نمی‌کرد روزی بتواند به زبان بیاورد، سوالی را پرسید که هفته ها ذهنش را درگیر کرده بود. اما پسر از آنچه که فکر میکرد سرسخت‌تر بود.
لحظه ای بیخیال همه چیز شد و حتی به سوال پسر اهمیتی نداد. بدون مکثی در جمله اش لب زد:
_ ازت خوشم میاد، از گیتار هم خوشم میاد، و این آهنگ.... عاشقشم! برای همینه که فکر میکنم ترکیب این سه تا عالی میشه، پسری که با گیتار داره آهنگ مورد علاقه‌ام رو مینوازه!
پسر نیشخندی زد و بلند شد. گیتارش را در هاردکیس مشکی رنگش قرار داد و به سمت دختر برگشت.
_ جونگسونگ
_ب-بله؟
_اسمم، پارک جونگسونگ. دوستام بهم میگن جی، پس توهم میتونی جی صدام کنی. یه کافه داری، درسته؟ فردا اونجا میبینمت،...؟
_نابی..یو نابی!
_ خوشبختم، یو نابی!
کنار گوش دختر زمزمه کرد، لبخندی زد و به آرامی از دختر دور شد.
لحظه ای ایستاد و زیر لب زمزمه کرد:
_ نابی.... پس اسم اون پروانه خوش خنده ای که هر دوشنبه با لبخند بهم خیره میشد اینه....!
دوباره چند قدم برداشت و کاملا از دید دختر ناپدید شد....؛-


[The end]