مرد بی رحم
### پارت هفتم: تماشایِ سایهیِ مهتاب
جونگکوک با ظرافتِ عجیبی مرا روی تخت گذاشت. هیچ کلمهای نگفت؛ فقط نگاهی گذرا و سنگین به من انداخت و بعد، بدون اینکه حتی لحظهای مکث کند، اتاق را ترک کرد. صدایِ بسته شدنِ در، ضربهای بود که دوباره سکوتِ عمارت را به قلبم برگرداند.
هنوز از اثرِ ویسکی سرگیجه داشتم. هوای اتاق برایم سنگین بود؛ انگار دیوارهایِ این اتاقِ مجلل، داشتند روحم را میفشردند. بیاختیار از جایم بلند شدم. پاهایم کمی سست بود، اما میلِ شدید به تنفسِ هوای تازه، مرا به سمتِ بالکنِ بزرگِ اتاقم کشاند.
پردهها را کنار زدم. هوای خنکِ شب، مثل یک سیلی به صورتم خورد و کمی از مستیام را پراند. به بیرون نگاه کردم و ناگهان نفسم در سینه حبس شد.
درست در بالکنِ کناری، جونگکوک ایستاده بود.
نورِ نقرهایِ ماه، روی صورتِ سنگی و بینقصش میتابید و سایههایی عمیق زیرِ چشمانش ایجاد کرده بود. سیگاری بینِ انگشتانش بود، اما روشن نبود؛ انگار فقط نیاز داشت چیزی را در دست بگیرد. نگاهش به ماه بود، اما چشمانش... چشمانش انگار به جایی خیلی دورتر، به چیزی که من نمیتوانستم ببینم، خیره شده بود.
آروم و بیصدا، پشتِ ستونِ سنگیِ بالکن پناه گرفتم. قلبم با شدتی میزد که مطمئن بودم از آن فاصله هم شنیده میشود. او در آن لحظه شبیه به آن مردِ خطرناکی که ساعتی پیش دستورِ اخراجِ همه را میداد، نبود. شبیه به مردی بود که بارِ سنگینِ یک امپراتوریِ تاریک را روی شانههایش حمل میکند.
با خودم فکر کردم: *«تو کی هستی؟ پشتِ این ابهت و این نگاهِ سرد، چه چیزی پنهان کردی؟»*
او ناگهان سرش را چرخاند. نفس در سینهام حبس شد. انگار میخواست به سمتِ سایهای که من در آن پنهان شده بودم نگاه کند. تمامِ وجودم یخ زد.
به نظرت جونگ کوک اگه بفهمه که لیها در حال نگاه کردن اوست چه اتفاقی میفته؟
جونگکوک با ظرافتِ عجیبی مرا روی تخت گذاشت. هیچ کلمهای نگفت؛ فقط نگاهی گذرا و سنگین به من انداخت و بعد، بدون اینکه حتی لحظهای مکث کند، اتاق را ترک کرد. صدایِ بسته شدنِ در، ضربهای بود که دوباره سکوتِ عمارت را به قلبم برگرداند.
هنوز از اثرِ ویسکی سرگیجه داشتم. هوای اتاق برایم سنگین بود؛ انگار دیوارهایِ این اتاقِ مجلل، داشتند روحم را میفشردند. بیاختیار از جایم بلند شدم. پاهایم کمی سست بود، اما میلِ شدید به تنفسِ هوای تازه، مرا به سمتِ بالکنِ بزرگِ اتاقم کشاند.
پردهها را کنار زدم. هوای خنکِ شب، مثل یک سیلی به صورتم خورد و کمی از مستیام را پراند. به بیرون نگاه کردم و ناگهان نفسم در سینه حبس شد.
درست در بالکنِ کناری، جونگکوک ایستاده بود.
نورِ نقرهایِ ماه، روی صورتِ سنگی و بینقصش میتابید و سایههایی عمیق زیرِ چشمانش ایجاد کرده بود. سیگاری بینِ انگشتانش بود، اما روشن نبود؛ انگار فقط نیاز داشت چیزی را در دست بگیرد. نگاهش به ماه بود، اما چشمانش... چشمانش انگار به جایی خیلی دورتر، به چیزی که من نمیتوانستم ببینم، خیره شده بود.
آروم و بیصدا، پشتِ ستونِ سنگیِ بالکن پناه گرفتم. قلبم با شدتی میزد که مطمئن بودم از آن فاصله هم شنیده میشود. او در آن لحظه شبیه به آن مردِ خطرناکی که ساعتی پیش دستورِ اخراجِ همه را میداد، نبود. شبیه به مردی بود که بارِ سنگینِ یک امپراتوریِ تاریک را روی شانههایش حمل میکند.
با خودم فکر کردم: *«تو کی هستی؟ پشتِ این ابهت و این نگاهِ سرد، چه چیزی پنهان کردی؟»*
او ناگهان سرش را چرخاند. نفس در سینهام حبس شد. انگار میخواست به سمتِ سایهای که من در آن پنهان شده بودم نگاه کند. تمامِ وجودم یخ زد.
به نظرت جونگ کوک اگه بفهمه که لیها در حال نگاه کردن اوست چه اتفاقی میفته؟
- ۶.۷k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط