𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
لیــلــیوم وحــشی¹⁴
تقریبا همه اتاق هارو تمیز کرده بودم که یهو یادم افتاد اتاق تهیونگ مونده...
قلبم مثل آوار فروریخت.
هی... آروم باش سوآ، سریع گردگیری میکنی و میای بیرون، هیچ اتفاق دیگهای قرار نیست بیوفته.
نفس عمیقی کشیدم و به طرف اتاق تهیونگ رفتم.
با تردید دستمو به سمت در دراز کردم و در زدم.
اما صدایی از اون طرف نیومد.
ممکنه خوابیده باشه؟
میخواستم دوباره در بزنم که با صدای یکی برگشتم.
_تهیونگ یه ساعت پیش از عمارت رفت بیرون
خدمتکار شخصی خانم بزرگ بود.
سرمو اروم آوردم پایین و تشکر کردم.
رفته بیرون؟
حتما دوباره رفته موتور سواری.
توی یه چشمبه هم زدن ساعت هشت و نیم شب شد.
بعد از گردگیری اتاق تهیونگ، وقت چیدن میز شام رسیده بود.
و هنوز هم از تهیونگ خبری نبود.
بعد از چیدن میز، تا آخرین لحظهای که همه اعضای خانواده دور میز جمع بشن منتظر اومدن تهیونگ بودم اما... نیومد.
جناب کیم گلوش رو صاف کرد و با جدیت گفت:اون پسر کجاست؟
خانم یون سرشو آروم آورد پایین و تعظیم کوتاهی کرد.
_فکر میکنم تهیونگ برای موتور سواری بیرون رفته...
جناب کیم سرشو آهسته تکون داد و گفت:اون باید وقت شناسی رو یاد بگیره، ما دور میز فقط برای شام خوردن جمع نمیشیم، این نشونه متحد بودن و یکی بودن خانوادهست و نیومدن اون... یعنی بی احترامی
خانم یون و آقای تههیون با شنیدن کلمه «بی احترامی» سرشون رو پایین انداختن.
خانم چوی که تمام مدت داشت جام شراب رو توی دستش میچرخوند، لبخند ملیحی زد و گفت:پدر جان، تهیونگ تقصیری نداره، به هر حال چندین سال از خانواده دور بوده، مشخصه که قوانین رو فراموش کرده
جام رو گذاشت روی میز و ادامه داد:اگه یکم وقتشو با مینجون بگذرونه میتونه هم شرکتداری رو یاد بگیره هم قوانین بهش یادآوری بشن
خانم یون چندین سال زخم زبون های خانم چوی رو تحمل کرده بود اما... امشب دیدم که با شنیدن این حرف از زبون اون چقدر شکست.
خانم بزرگ لبخند مهربانانه ای زد و گفت:مجبوریم شام رو بدون تهیونگ شروع کنیم، مطمئناً حواسش نبوده
همه مشغول خوردن شام شدن.
ولی من... همچنان فکرم پیش تهیونگ بود.
نکنه اتفاقی براش افتاده باشه؟...
ساعت از یازده شب هم گذشته بود.
من جلوی در عمارت روی پله های سنگی نشسته بودم و لرزون از سرمای شب منتظر تهیونگ بودم.
خمیازهای کشیدم و لباسم رو به تنم فشردم.
حتما خانم یون تا الان چندباری بهش زنگ زده.
یعنی کجاست؟
هوفی کشیدم و بلند شدم.
نگاهمو روبه آسمون کردم و به ماه چشم دوختم.
+حواست به تهیونگِ من باشه...
یهو با صدای موتوری که توی حیاط پیچید سرمو سریع آوردم پایین.
موهامو مرتب کردم و از پله ها رفتم پایین.
موتور رو توی پارکینگ حیاط پارک کرد و آروم ازش پیاده شد.
کلید موتور رو درآورد و لنگون لنگون به طرف عمارت قدم برداشت.
صورتش...
صورتش زخمی و کبود شده بود.
بدون اینکه به کاری که دارم میکنم فکر کنم سریع به سمتش دویدم...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
لیــلــیوم وحــشی¹⁴
تقریبا همه اتاق هارو تمیز کرده بودم که یهو یادم افتاد اتاق تهیونگ مونده...
قلبم مثل آوار فروریخت.
هی... آروم باش سوآ، سریع گردگیری میکنی و میای بیرون، هیچ اتفاق دیگهای قرار نیست بیوفته.
نفس عمیقی کشیدم و به طرف اتاق تهیونگ رفتم.
با تردید دستمو به سمت در دراز کردم و در زدم.
اما صدایی از اون طرف نیومد.
ممکنه خوابیده باشه؟
میخواستم دوباره در بزنم که با صدای یکی برگشتم.
_تهیونگ یه ساعت پیش از عمارت رفت بیرون
خدمتکار شخصی خانم بزرگ بود.
سرمو اروم آوردم پایین و تشکر کردم.
رفته بیرون؟
حتما دوباره رفته موتور سواری.
توی یه چشمبه هم زدن ساعت هشت و نیم شب شد.
بعد از گردگیری اتاق تهیونگ، وقت چیدن میز شام رسیده بود.
و هنوز هم از تهیونگ خبری نبود.
بعد از چیدن میز، تا آخرین لحظهای که همه اعضای خانواده دور میز جمع بشن منتظر اومدن تهیونگ بودم اما... نیومد.
جناب کیم گلوش رو صاف کرد و با جدیت گفت:اون پسر کجاست؟
خانم یون سرشو آروم آورد پایین و تعظیم کوتاهی کرد.
_فکر میکنم تهیونگ برای موتور سواری بیرون رفته...
جناب کیم سرشو آهسته تکون داد و گفت:اون باید وقت شناسی رو یاد بگیره، ما دور میز فقط برای شام خوردن جمع نمیشیم، این نشونه متحد بودن و یکی بودن خانوادهست و نیومدن اون... یعنی بی احترامی
خانم یون و آقای تههیون با شنیدن کلمه «بی احترامی» سرشون رو پایین انداختن.
خانم چوی که تمام مدت داشت جام شراب رو توی دستش میچرخوند، لبخند ملیحی زد و گفت:پدر جان، تهیونگ تقصیری نداره، به هر حال چندین سال از خانواده دور بوده، مشخصه که قوانین رو فراموش کرده
جام رو گذاشت روی میز و ادامه داد:اگه یکم وقتشو با مینجون بگذرونه میتونه هم شرکتداری رو یاد بگیره هم قوانین بهش یادآوری بشن
خانم یون چندین سال زخم زبون های خانم چوی رو تحمل کرده بود اما... امشب دیدم که با شنیدن این حرف از زبون اون چقدر شکست.
خانم بزرگ لبخند مهربانانه ای زد و گفت:مجبوریم شام رو بدون تهیونگ شروع کنیم، مطمئناً حواسش نبوده
همه مشغول خوردن شام شدن.
ولی من... همچنان فکرم پیش تهیونگ بود.
نکنه اتفاقی براش افتاده باشه؟...
ساعت از یازده شب هم گذشته بود.
من جلوی در عمارت روی پله های سنگی نشسته بودم و لرزون از سرمای شب منتظر تهیونگ بودم.
خمیازهای کشیدم و لباسم رو به تنم فشردم.
حتما خانم یون تا الان چندباری بهش زنگ زده.
یعنی کجاست؟
هوفی کشیدم و بلند شدم.
نگاهمو روبه آسمون کردم و به ماه چشم دوختم.
+حواست به تهیونگِ من باشه...
یهو با صدای موتوری که توی حیاط پیچید سرمو سریع آوردم پایین.
موهامو مرتب کردم و از پله ها رفتم پایین.
موتور رو توی پارکینگ حیاط پارک کرد و آروم ازش پیاده شد.
کلید موتور رو درآورد و لنگون لنگون به طرف عمارت قدم برداشت.
صورتش...
صورتش زخمی و کبود شده بود.
بدون اینکه به کاری که دارم میکنم فکر کنم سریع به سمتش دویدم...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
- ۲۵۵
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط