نت های خنده و اشک های دلتنگی
صبح روز بعد، خورشید تازه داشت خودش رو از پشت کوهها بیرون میکشید. یونگی با چشمهای نیمهباز، سعی میکرد از تخت بیرون بیاد. قرار بود امروز یه جلسهی کاری خیلی مهم داشته باشه که نیاز به تمرکز کامل داشت. ا/ت کنارش آروم خوابیده بود. با احتیاط بلند شد تا بیدارش نکنه.
لباسهایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و آمادهی رفتن شد. همیشه قبل از بیرون رفتن از خونه، یه نگاه به مینی میکرد. مینی هنوز تو تختش آروم خوابیده بود. یونگی خم شد و یه بوسهی نرم روی پیشونی کوچیک مینی گذاشت. صدای باز و بسته شدن در اتاق خواب، مینی رو بیدار کرد.
مینی با چشمهای خوابآلود و پفکرده، یونگی رو دید که آمادهی رفتنه. صورت کوچولوش مچاله شد. "بابا...؟" صداش پر از بیقراری بود.
یونگی برگشت. "جانم مینی؟ بابا باید بره سر کار، ولی زود برمیگرده."
مینی به سختی نشست. چشمهایش از اشک پر شد. "نه... بابا..."
اشکهاش مثل مرواریدهای ریز روی گونههای تپلش سرازیر شد. صدای گریهاش بلند و بلندتر شد. گریهای که از ته دل بود و انگار تمام دلتنگی دنیا رو تو خودش جا داده بود.
ا/ت با صدای گریهی مینی بیدار شد و سریع نشست. "چی شده؟"
وقتی مینی رو دید که با اشک و ناله به یونگی التماس میکنه، لبخند تلخی زد. "فکر کنم بازم وقت رفتن باباشه."
یونگی قلبش فشرده شد. هیچ چیز براش سختتر از دیدن اشکهای مینی نبود. خم شد و مینی رو بغل کرد. مینی خودش رو به سینهی یونگی چسبوند و هقهق کرد. دستای کوچیکش رو دور گردن یونگی حلقه کرده بود و لباسش رو چنگ میزد.
"بابا... نرو..."
یونگی با صدای آروم گفت: "عزیزدلم، بابا باید بره سر کار. ولی وقتی برگشتم، باهات بازی میکنم. قول میدم."
مینی با سر تکون داد، اما گریهاش قطع نمیشد. ا/ت از تخت پایین اومد. "عزیزم، بیا پیش مامان. بابا باید بره."
یونگی با اکراه مینی رو به ا/ت داد. مینی با التماس دستاش رو به سمت یونگی دراز کرد و با صدایی که از گریه میلرزید، دوباره گفت: "بابا..."
یونگی دیگه نمیتونست تحمل کنه. با عجله از اتاق بیرون رفت. صدای گریهی مینی پشت سرش، مثل یه چاقو توی قلبش فرو میرفت. با سرعت در رو بست و سعی کرد به خودش بقبولونه که باید بره.
در راه، یونگی تمام مدت به صدای گریهی مینی فکر میکرد. به خندهی شیرین دیشبش، به اشکهای صبحش. چقدر سریع این احساسات متضاد میتونستن ظاهر بشن. با خودش فکر میکرد که چقدر سخته این حس دلتنگی برای یه پدر، اون هم پدری که شغلش جوریه که همیشه باید در رفت و آمد باشه.
ادامه در کامنتا
لباسهایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و آمادهی رفتن شد. همیشه قبل از بیرون رفتن از خونه، یه نگاه به مینی میکرد. مینی هنوز تو تختش آروم خوابیده بود. یونگی خم شد و یه بوسهی نرم روی پیشونی کوچیک مینی گذاشت. صدای باز و بسته شدن در اتاق خواب، مینی رو بیدار کرد.
مینی با چشمهای خوابآلود و پفکرده، یونگی رو دید که آمادهی رفتنه. صورت کوچولوش مچاله شد. "بابا...؟" صداش پر از بیقراری بود.
یونگی برگشت. "جانم مینی؟ بابا باید بره سر کار، ولی زود برمیگرده."
مینی به سختی نشست. چشمهایش از اشک پر شد. "نه... بابا..."
اشکهاش مثل مرواریدهای ریز روی گونههای تپلش سرازیر شد. صدای گریهاش بلند و بلندتر شد. گریهای که از ته دل بود و انگار تمام دلتنگی دنیا رو تو خودش جا داده بود.
ا/ت با صدای گریهی مینی بیدار شد و سریع نشست. "چی شده؟"
وقتی مینی رو دید که با اشک و ناله به یونگی التماس میکنه، لبخند تلخی زد. "فکر کنم بازم وقت رفتن باباشه."
یونگی قلبش فشرده شد. هیچ چیز براش سختتر از دیدن اشکهای مینی نبود. خم شد و مینی رو بغل کرد. مینی خودش رو به سینهی یونگی چسبوند و هقهق کرد. دستای کوچیکش رو دور گردن یونگی حلقه کرده بود و لباسش رو چنگ میزد.
"بابا... نرو..."
یونگی با صدای آروم گفت: "عزیزدلم، بابا باید بره سر کار. ولی وقتی برگشتم، باهات بازی میکنم. قول میدم."
مینی با سر تکون داد، اما گریهاش قطع نمیشد. ا/ت از تخت پایین اومد. "عزیزم، بیا پیش مامان. بابا باید بره."
یونگی با اکراه مینی رو به ا/ت داد. مینی با التماس دستاش رو به سمت یونگی دراز کرد و با صدایی که از گریه میلرزید، دوباره گفت: "بابا..."
یونگی دیگه نمیتونست تحمل کنه. با عجله از اتاق بیرون رفت. صدای گریهی مینی پشت سرش، مثل یه چاقو توی قلبش فرو میرفت. با سرعت در رو بست و سعی کرد به خودش بقبولونه که باید بره.
در راه، یونگی تمام مدت به صدای گریهی مینی فکر میکرد. به خندهی شیرین دیشبش، به اشکهای صبحش. چقدر سریع این احساسات متضاد میتونستن ظاهر بشن. با خودش فکر میکرد که چقدر سخته این حس دلتنگی برای یه پدر، اون هم پدری که شغلش جوریه که همیشه باید در رفت و آمد باشه.
ادامه در کامنتا
- ۱۵.۸k
- ۰۱ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط