چند پارتی(وقتی خیلی روی سلامتت حساس بود و...)

P2


فلیکس: که اینطور‌.‌.. این همه مدت داشتی نقش بازی میکردی که دوستم داری و فقط داشتی تحملم میکردی..‌. خیلی خب باشه...
اینو گفت و بعد از خونه رفت بیرون، در رو محکم کوبید و چند ثانیه بعد صدای قدماش دیگه شنیده نمیشد.
تو موندی با بغض دردناکی که داشت گلوت رو پاره میکرد، خواستی بهش زنگ بزنی، اما چیزی جلوت رو گرفت. بیخیال شدی.
ا.ت: ولش کن دیگه ا.ت، تموم شد، از دستش دادی، اما واقعا ای کاش اشتباه حرفمو برداشت نمیکرد... کاش...

توی سکوت وحشتناک و ترسناکی گیر افتادی، فکر ها مثل یه عالمه سنگ به سرت حمله ور شدن... شاید اونی که تراپی لازم داره تویی، تویی که نتونستی یه موضوع ساده رو به خوبی بگی و سریع عصبانی شدی، باید واقع گرا میبودی، شاید واقعا مشکل از تو بود و الکی دنبال بهونه بودی... و فلیکس نقش این بهونه رو بازی میکرد.

به آشپزخونه رفتی، لیوانتو برداشتی و قهوتو درست کردی و خواستی از آشپزخونه خارج بشی که یهو لیوان از دستت افتاد، نمیدونستی چرا، انگار دیگه قدرتی نداشتی و با رفتنش تسلیم شده بودی..‌‌. همون لحظه با سوزش دستت به خودت اومدی، دیدی که کف و قسمتی از مچ دستت خیلی عمیق زخمی شده بود و خونریزی شدید و درد وحشتناکی داشت، گریه‌ت گرفته بود خسته شده بودی، از اینکه بلا های بدی داره پشت سر هم سرت میاد.
رفتی دستتو شستی و ضدعفونی کردی و بعد پانسمانش کردی. اما انرژی و قدرتی برای تمیز کردن کف آشپزخونه نداشتی

بعد از اون ماجرا ها رفتی تو اتاق روی تخت دراز کشیدی، خودتو اینجور قانع کردی که اگه دنبال توضیح باشه، اگه واقعا حتی ۱ درصد هم دوستت داشته باشه برمیگرده... برمیگرده...
هی همینو با خودت تکرار کردی تا اینکه خوابت برد...
ساعت ۲ و نیم صبح بود، فلیکس اومده بود، وارد اتاق شد، اومد کنارت روی تخت دراز کشید که یهو چشمش به دست باند پیچی شده‌ت افتاد...
فکر کرد اقدام به خودکشی کردی و شاید وسطش پشیمون شدی، رفت حموم و دستشویی رو نگاه کرد ولی اثری از تیغ ندید... بعدش کل خونه رو گشت و یهو با کف آشپزخونه که خونی بود مواجه شد...




منتظر پارت بعد باشید...