مرد سایه ها 19
با گونههایی که از شدت شرم و هیجان به رنگ انار درآمده بود، از زیر دستش سر خوردی و با تمام توان به سمت پلهها دویدی. صدای کوبش قلب و نفسهای تندت فضای خانه را پر کرده بود. به محض رسیدن به اتاق، خواستی در را ببندی و قفل کنی، اما قبل از اینکه دستت به دستگیره برسد، فشار سنگین شانه او به در، مانع شد.
جونگکوک با همان نگاه تاریک و نافذ، در را کاملاً باز کرد و وارد اتاق شد. او با آرامشی ترسناک در را پشت سرش بست و قفل کرد. صدای تیک قفل، مثل تیر خلاصی بود که در فضای ساکت اتاق پیچید.
جونگکوک با صدایی بم و آرام گفت:
«فکر کردی اتاق خوابت پناهگاهه؟ یا فکر کردی اگه فرار کنی، یادم میره اون پایین چی گفتی؟»
او قدمبهقدم به ا/ت نزدیک شد. بازوی باندپیچیشدهاش کمی خونریزی کرده بود، اما انگار اصلاً دردی حس نمیکرد؛ تمام تمرکزش روی ا/ت بود که حالا گوشه اتاق گیر افتاده بود.
جونگکوک گفت:
«ببین چطوری داری میلرزی... ببین چطوری گونههات رنگ گرفته. اینا نشونه ترسه یا چیزی دیگه؟»
او درست مقابل ا/ت ایستاد و دستش را روی دیوار، کنار سر ا/ت قرار داد تا راه فراری نداشته باشد.
جونگکوک گفت:
«فرار کردن فایدهای نداره. من بهت گفتم که امشب باید جواب پس بدی. حالا که تا اینجا اومدیم، بگو ببینم... هنوز هم اون پسره برات "عزیزه"؟ یا میخوای اعتراف کنی که فقط داشتی برای حرص دادن من اون حرفها رو میزدی؟»
ا/ت:« اههههه باشه تسلیم اعتراف میکنم برای حرص دادن تو بود »
با شنیدن این اعتراف، ناگهان تمام آن تنش و خشمی که در چهره جونگکوک موج میزد، فروکش کرد و جای خود را به یک لبخند پیروزمندانه و البته آرام داد. او نفس عمیقی کشید، انگار که بعد از ساعتها حبس کردن نفسش، بالاخره توانسته بود هوا را به ریههایش برساند.
او سرش را کمی کج کرد و با نگاهی که حالا دیگر ترسناک نبود، بلکه لبریز از یک جور محبتِ مالکانه بود، به چشمهای ا/ت خیره شد.
جونگکوک (با صدایی نرم و خشدار):
«دیدی؟... دیدی بالاخره خودت اعتراف کردی؟ میدونستم داری بازی میکردی، ولی اونقدر خوب نقش بازی کردی که داشتی دیوانهام میکردی.»
او دستش را از روی دیوار برداشت و با احتیاط، انگشت شستش را روی گونهی سرخشدهی ا/ت کشید. نوازشش برخلاف چند لحظه پیش، کاملاً آرام و با ملاحظه بود.
جونگکوک:
«میدونی چقدر خطرناکه که با احساسات من بازی کنی؟ من روی تو هیچ کنترلی ندارم... وقتی پای تو وسط باشه، منطقم از کار میافته. پس دیگه هیچوقت، حتی برای شوخی یا حرص دادن من، اسم کس دیگهای رو نیار.»
او پیشانیاش را به پیشانی ا/ت تکیه داد و چشمانش را برای لحظهای بست.
جونگکوک:
«حالا که تسلیم شدی... بیا بریم پایین تا این زخم لعنتی رو پانسمان کنی. چون اگه یه کم دیگه اینجا بمونیم و تو با این گونههای سرخ به من نگاه کنی، ممکنه یادم بره که زخمیام و کار دیگهای دست هردومون بدم.»
جونگکوک با همان نگاه تاریک و نافذ، در را کاملاً باز کرد و وارد اتاق شد. او با آرامشی ترسناک در را پشت سرش بست و قفل کرد. صدای تیک قفل، مثل تیر خلاصی بود که در فضای ساکت اتاق پیچید.
جونگکوک با صدایی بم و آرام گفت:
«فکر کردی اتاق خوابت پناهگاهه؟ یا فکر کردی اگه فرار کنی، یادم میره اون پایین چی گفتی؟»
او قدمبهقدم به ا/ت نزدیک شد. بازوی باندپیچیشدهاش کمی خونریزی کرده بود، اما انگار اصلاً دردی حس نمیکرد؛ تمام تمرکزش روی ا/ت بود که حالا گوشه اتاق گیر افتاده بود.
جونگکوک گفت:
«ببین چطوری داری میلرزی... ببین چطوری گونههات رنگ گرفته. اینا نشونه ترسه یا چیزی دیگه؟»
او درست مقابل ا/ت ایستاد و دستش را روی دیوار، کنار سر ا/ت قرار داد تا راه فراری نداشته باشد.
جونگکوک گفت:
«فرار کردن فایدهای نداره. من بهت گفتم که امشب باید جواب پس بدی. حالا که تا اینجا اومدیم، بگو ببینم... هنوز هم اون پسره برات "عزیزه"؟ یا میخوای اعتراف کنی که فقط داشتی برای حرص دادن من اون حرفها رو میزدی؟»
ا/ت:« اههههه باشه تسلیم اعتراف میکنم برای حرص دادن تو بود »
با شنیدن این اعتراف، ناگهان تمام آن تنش و خشمی که در چهره جونگکوک موج میزد، فروکش کرد و جای خود را به یک لبخند پیروزمندانه و البته آرام داد. او نفس عمیقی کشید، انگار که بعد از ساعتها حبس کردن نفسش، بالاخره توانسته بود هوا را به ریههایش برساند.
او سرش را کمی کج کرد و با نگاهی که حالا دیگر ترسناک نبود، بلکه لبریز از یک جور محبتِ مالکانه بود، به چشمهای ا/ت خیره شد.
جونگکوک (با صدایی نرم و خشدار):
«دیدی؟... دیدی بالاخره خودت اعتراف کردی؟ میدونستم داری بازی میکردی، ولی اونقدر خوب نقش بازی کردی که داشتی دیوانهام میکردی.»
او دستش را از روی دیوار برداشت و با احتیاط، انگشت شستش را روی گونهی سرخشدهی ا/ت کشید. نوازشش برخلاف چند لحظه پیش، کاملاً آرام و با ملاحظه بود.
جونگکوک:
«میدونی چقدر خطرناکه که با احساسات من بازی کنی؟ من روی تو هیچ کنترلی ندارم... وقتی پای تو وسط باشه، منطقم از کار میافته. پس دیگه هیچوقت، حتی برای شوخی یا حرص دادن من، اسم کس دیگهای رو نیار.»
او پیشانیاش را به پیشانی ا/ت تکیه داد و چشمانش را برای لحظهای بست.
جونگکوک:
«حالا که تسلیم شدی... بیا بریم پایین تا این زخم لعنتی رو پانسمان کنی. چون اگه یه کم دیگه اینجا بمونیم و تو با این گونههای سرخ به من نگاه کنی، ممکنه یادم بره که زخمیام و کار دیگهای دست هردومون بدم.»
- ۱۳.۴k
- ۱۲ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط