پارت ۶
در گوشهی آشپزخانه، صدای قاشقهای نقرهای و فنجونهای چای قطع نمیشد.
اما توی اون فضا، یه گفتوگوی کاملاً جدی، زیر لب، بین دو زن در جریان بود.
زنعموی ات، با دستمال سفره توی دستش، گفت:
«ببین، راستش رو بخوای، من دیگه خستهم از این همه غرغر ات… دختره بیست و چند سالشه، هنوز هیچ چیزی مشخص نیست براش.»
مادر جونگکوک سری تکون داد و پوزخند زد.
«جونگکوک هم دستکمی نداره. از وقتی برگشته خونه، یا توی فکره، یا در حال جنگ با همهچی. وقتشه که یکی سرش رو گرم کنه.»
زنعمو خندید. «یکی مثل ات؟»
مادر جونگکوک:
«چرا که نه؟ بالاخره از یه خانوادهی آبرومنده. ساکت و بیسروصدا هم هست. یه زن بیدردسر. تازه، اگه این دوتا باهم برن سر خونه زندگیشون…»
خم شد، صداش رو پایین آورد:
«دوتا نونخور کمتر میشه.»
زنعمو چشمکی زد. «خودت میدونی که پدراشونم راضین. اونهمه نقشه که تو اتاق کشیدن الکی نبود. فقط باید کاری کنیم این دوتا قبول کنن.»
مادر جونگکوک با حالتی مصنوعی آه کشید:
«اگه خودشون میفهمیدن به صلاحشونه… ولی خب، اگه نمیفهمن، باید براشون تصمیم گرفت.»
زنعمو گفت:
«من با ات حرف میزنم. جوری که نفهمه داریم هلش میدیم. تو هم با جونگکوک.»
مادر جونگکوک لبخند زد. «خوبه… باید این وصلت رو قطعی کنیم. واسه خودشونم بهتره. آیندهشون رو نمیفهمن، ما که میفهمیم.»
هر دو بلند شدن، طوری که انگار فقط در حال صحبت دربارهی چای بودن.
اما پشت اون لبخندهای بیضرر، تصمیمی گرفته شده بود… تصمیمی که زندگی ات و جونگکوک رو بدون رضایتشون شکل میداد.
اما توی اون فضا، یه گفتوگوی کاملاً جدی، زیر لب، بین دو زن در جریان بود.
زنعموی ات، با دستمال سفره توی دستش، گفت:
«ببین، راستش رو بخوای، من دیگه خستهم از این همه غرغر ات… دختره بیست و چند سالشه، هنوز هیچ چیزی مشخص نیست براش.»
مادر جونگکوک سری تکون داد و پوزخند زد.
«جونگکوک هم دستکمی نداره. از وقتی برگشته خونه، یا توی فکره، یا در حال جنگ با همهچی. وقتشه که یکی سرش رو گرم کنه.»
زنعمو خندید. «یکی مثل ات؟»
مادر جونگکوک:
«چرا که نه؟ بالاخره از یه خانوادهی آبرومنده. ساکت و بیسروصدا هم هست. یه زن بیدردسر. تازه، اگه این دوتا باهم برن سر خونه زندگیشون…»
خم شد، صداش رو پایین آورد:
«دوتا نونخور کمتر میشه.»
زنعمو چشمکی زد. «خودت میدونی که پدراشونم راضین. اونهمه نقشه که تو اتاق کشیدن الکی نبود. فقط باید کاری کنیم این دوتا قبول کنن.»
مادر جونگکوک با حالتی مصنوعی آه کشید:
«اگه خودشون میفهمیدن به صلاحشونه… ولی خب، اگه نمیفهمن، باید براشون تصمیم گرفت.»
زنعمو گفت:
«من با ات حرف میزنم. جوری که نفهمه داریم هلش میدیم. تو هم با جونگکوک.»
مادر جونگکوک لبخند زد. «خوبه… باید این وصلت رو قطعی کنیم. واسه خودشونم بهتره. آیندهشون رو نمیفهمن، ما که میفهمیم.»
هر دو بلند شدن، طوری که انگار فقط در حال صحبت دربارهی چای بودن.
اما پشت اون لبخندهای بیضرر، تصمیمی گرفته شده بود… تصمیمی که زندگی ات و جونگکوک رو بدون رضایتشون شکل میداد.
- ۱۰.۶k
- ۰۱ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط