شروعی دوباره پارت ۴.

❆ویو تهیونگ❆

یونگی عوض شده بود.
نه از اون تغییرای واضح که بشه بهش گیر داد.
از اون تغییرای ریز خطرناک...
اونایی که فقط کسی میفهمه که سالها کنارت زندگی کرده.

از اتاق جلسه اومد بیرون نگاهش دیگه اون نگاه همیشگی نبود.

تمرکزش لق میزد، فکش سفت شده بود فرمونش...
فرمونش زیادی بالا بود.

کنارش راه میرفتم، دستم تو جیب شلوار، وانمود میکردم حواسم به گوشیه.
ولی داشتم تک تک نفس هاشو می شمردم.

ته: جلسه خوب پیشرفت

یونگی: هوم

همین
نه غر، نه تحلیل، نه شوخی خشک همیشگیش

ایستادم
اونم ایستاد.

سرمو کج کردم

ته: از کی تاحالا تو بعد جلسه ساکت میشی؟

نگاهم نکرد
یونگی: خستم

پوزخند زدم
ته: دروغ بدی میگی مین یونگی

بالاخره نگاهم کرد
چشماش تیره تر از همیشه بود

یونگی: تو زیادی حساس شدی تهیونگ

یه قدم نزدیکتر شدم.
بوها قاطی شدن.
بوی آلفا... و یه رد خیلی خیلی کم از آمگا.

اخم کردم
ته: این بو چیه؟

چند ثانیه سکوت
خیلی طولانی

یونگی: شرکت پر از آمگاست تازه فهمیدی؟

ته: نه این فرق داره
جلسه تر شدم، ولی خطرناک تر
ته: داری چیزی رو ازم قایم میکنی؟

خندید
ولی خندش واقعی نبود
یونگی: از کی تاحالا بهت گزارش میدم؟

دستمو گذاشتم روی شونش
ته: از وقتی باهم زیر یه سقف زندگی میکنیم

فضا سنگین شد
یونگی شونشو از زیر دستم کشید عقب

یونگی: زیادی فکر میکنی

خواستم جواب بدم ولی،تصویر تو ذهنم افتاد:
نحوه ای که تو جلسه نگاهش میرفت سمت جیمین و نزدیکی بیش از حد.

اسمشو نیاوردم ولی تو ذهنم بود
ته: اون پسره... پارک جیمین

یونگی به لحظه کوتاه مکث کرد
خیلی کوتاه
ولی من دیدمش
یونگی:چی؟

ته: زیادی دوروبر ته

چشماش باریک شد
یونگی: حسادت میکنی؟

پوزخند زدم
ته: به تو؟ نه

ته: به دردسر؟ آره

یونگی نفسشو داد بیرون

یونگی:نگران نباش کنترل دارم

این جمله...
بدترین جمله ای بود که میتونست بگه

چون آلفایی که بگه«کنترل دارم»
معمولا دیگه نداره

چرخید رفت سمت آسانسور
من پشت سرش ایستادم

تو دلم گفتم«اگه این بازی یه آمگا وسطش باشه... و داری پنهانش میکنی... این خونه دیگه جای امنی نیست»