پارت ۱۰
---
پارت دهم: روزهای آرام، سایههای تهدید
یک ماه از عملیات نجات مادر جانگ کوک گذشته بود. زندگی در عمارت، به روال عادی برگشته بود. مادر جانگ کوک هر روز صبحانهی خوشمزهای برای یونا و پسرش درست میکرد و یونا کمکم داشت به نقش جدیدش به عنوان عضو خانواده عادت میکرد.
جانگ کوک اما، هنوز یک تصمیم بزرگ نگرفته بود.
امروز، یونا در کافیشاپ کوچکشان در هونگده نشسته بود و پشت لپتاپش تایپ میکرد. جانگ کوک پشت پیشخوان، با لبخندی که از گوش تا گوشش میرسید، برای مشتریها قهوه درست میکرد. این تصویر، آنقدر عادی و شیرین بود که یونا گاهی باورش نمیشد که همین مرد، یک سال پیش، بیرحمترین رئیس مافیا بود.
ناگهان، تلفن یونا زنگ خورد. یک شماره ناشناس. با تردید جواب داد.
صدای سرد و آشنايی از پشت خط پیچید: «سلام، عروس کوچولوی جانگ کوک. خوش میگذره؟»
یونا نفسش را حبس کرد. «جین-هو؟! تو زندانی نیستی؟!»
صدای خندهی سردی پیچید: «قاضی دوستمه، عزیزم. دیشب آزاد شدم. و راستی... یه خبر خوب برات دارم. برادرت، مینجون، رو دوباره پیدا کردم. اینبار، دیگه بهش اجازه نمیدم فرار کنه.»
یونا با وحشت فریاد زد: «اگه یک مو از سرش کم بشه...»
جین-هو حرفش را قطع کرد: «تا سه روز دیگه فرصت داری. یا جانگ کوک میاد پیش من، تنها، و تسلیم میشه، یا برادرت رو تیکهتیکه برات میفرستم. انتخاب با خودته، عزیزم.»
خط قطع شد. یونا با چشمانی پر از اشک، به سمت جانگ کوک دوید و ماجرا را تعریف کرد. جانگ کوک در حالی که مشتهایش را گره کرده بود، گفت: «اینبار دیگه تمومش میکنم. ولی با برنامه. بدون اینکه تو و مادرم توی خطر بیفتید.»
آن شب، جانگ کوک تمام نیروهای وفادارش را جمع کرد و نقشهای دقیق کشید. یونا اما، با چشمانی که از عزم آهنین میدرخشید، گفت: «من با تو میام. دیگه قرار نیست پشت خط بمونم. من شکارچی توام، یادت رفت؟»
جانگ کوک با لبخندی که آمیزهای از نگرانی و غرور بود، دستش را دور کمرش حلقه کرد و گفت: «همیشه لجوجی، نه؟ باشه. ولی قول بده که به حرفام گوش بدی.»
یونا بوسهای روی لبهایش گذاشت و زمزمه کرد: «قول میدم. فقط تو هم قول بده که زنده بمونی.»
جانگ کوک در آغوشش گرفت و با چشمانی که از عشق میدرخشید، گفت: «با تو که هستی، تا ابد زندهام.»
شب عملیات فرا رسید. جین-هو در یک انبار قدیمی در جنوب سئول، برادر یونا را گروگان گرفته بود. جانگ کوک و یونا با بیست نفر از نیروهای وفادار، انبار را محاصره کردند. اما جین-هو، اینبار، چیز دیگری در آستین داشت...
---
ادامه دارد...
پارت دهم: روزهای آرام، سایههای تهدید
یک ماه از عملیات نجات مادر جانگ کوک گذشته بود. زندگی در عمارت، به روال عادی برگشته بود. مادر جانگ کوک هر روز صبحانهی خوشمزهای برای یونا و پسرش درست میکرد و یونا کمکم داشت به نقش جدیدش به عنوان عضو خانواده عادت میکرد.
جانگ کوک اما، هنوز یک تصمیم بزرگ نگرفته بود.
امروز، یونا در کافیشاپ کوچکشان در هونگده نشسته بود و پشت لپتاپش تایپ میکرد. جانگ کوک پشت پیشخوان، با لبخندی که از گوش تا گوشش میرسید، برای مشتریها قهوه درست میکرد. این تصویر، آنقدر عادی و شیرین بود که یونا گاهی باورش نمیشد که همین مرد، یک سال پیش، بیرحمترین رئیس مافیا بود.
ناگهان، تلفن یونا زنگ خورد. یک شماره ناشناس. با تردید جواب داد.
صدای سرد و آشنايی از پشت خط پیچید: «سلام، عروس کوچولوی جانگ کوک. خوش میگذره؟»
یونا نفسش را حبس کرد. «جین-هو؟! تو زندانی نیستی؟!»
صدای خندهی سردی پیچید: «قاضی دوستمه، عزیزم. دیشب آزاد شدم. و راستی... یه خبر خوب برات دارم. برادرت، مینجون، رو دوباره پیدا کردم. اینبار، دیگه بهش اجازه نمیدم فرار کنه.»
یونا با وحشت فریاد زد: «اگه یک مو از سرش کم بشه...»
جین-هو حرفش را قطع کرد: «تا سه روز دیگه فرصت داری. یا جانگ کوک میاد پیش من، تنها، و تسلیم میشه، یا برادرت رو تیکهتیکه برات میفرستم. انتخاب با خودته، عزیزم.»
خط قطع شد. یونا با چشمانی پر از اشک، به سمت جانگ کوک دوید و ماجرا را تعریف کرد. جانگ کوک در حالی که مشتهایش را گره کرده بود، گفت: «اینبار دیگه تمومش میکنم. ولی با برنامه. بدون اینکه تو و مادرم توی خطر بیفتید.»
آن شب، جانگ کوک تمام نیروهای وفادارش را جمع کرد و نقشهای دقیق کشید. یونا اما، با چشمانی که از عزم آهنین میدرخشید، گفت: «من با تو میام. دیگه قرار نیست پشت خط بمونم. من شکارچی توام، یادت رفت؟»
جانگ کوک با لبخندی که آمیزهای از نگرانی و غرور بود، دستش را دور کمرش حلقه کرد و گفت: «همیشه لجوجی، نه؟ باشه. ولی قول بده که به حرفام گوش بدی.»
یونا بوسهای روی لبهایش گذاشت و زمزمه کرد: «قول میدم. فقط تو هم قول بده که زنده بمونی.»
جانگ کوک در آغوشش گرفت و با چشمانی که از عشق میدرخشید، گفت: «با تو که هستی، تا ابد زندهام.»
شب عملیات فرا رسید. جین-هو در یک انبار قدیمی در جنوب سئول، برادر یونا را گروگان گرفته بود. جانگ کوک و یونا با بیست نفر از نیروهای وفادار، انبار را محاصره کردند. اما جین-هو، اینبار، چیز دیگری در آستین داشت...
---
ادامه دارد...
- ۵.۷k
- ۲۰ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
