꧁عمارت عشق꧂

꧁عمارت عشق꧂
Part number 35
(پارت اخر-)
"خب، ناکاهارا سان، شما...باردارید..."
+«چـ...چی؟»
_«دکتر ، شما حالتون خوبه؟»
"بله، چطور؟"
_«چطور زن من تو یه ماه حامله شده؟»
"مشکل من نیست رابطتتون عمیق بوده، بچه هاتونم..."
_«بچه...هامون؟»
"بله، پارتنرتون یا به اصطلاح همسرتون دوقلو بارداره..."
_«جلل خالق...خب ممنون!»
براید استایل بلندش کرد و از مطب بیرون رفت.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
+«تف تو روحت...»
کفشاشو برداشت و انداخت!
_«ای...ننداز! گوه خوردم!! اقا ننداز!!!»
چویا بالش برداشت و انداخت.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
[پنج ماه بعد]
شکم چویا کاملا جلو اومده بود.
با یه لباس راحتی نشسته بود و سرش تو گوشی بود.
دازای هم با چنتا پرونده سرش گرم بود.
+«اوسامو؟»
_«جانم ؟»
+«لواشک میخوام..»
_«پاشو خودت بردار...»
+«مردک عیاش!!! پاشو بینم!!!»
کاور گوشیشو انداخت و محکم خورد به سر دازای
_«خدایا!! این دوتا بچه ی اولمون، بعدیارو میخوای چیکار کنم!!!»
+«بچه ی بعدی ای وجود نداره!»
بلند شد و رفت و با دست پر  برگشت
بدون نگاه کردن به چویا لواشک هارو داد یهش و رفت سر پرونده ها...
چویا دلخور شد.
+«ازم ناراحت شدی؟»
_«نه عزیزم، فقط سرم شلوغه، یه نیم ساعت دیگه کار اینا تموم میشه ...»
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
[چهار ماه بعد]
با چشمای گود افتاده منتظر بود.
پرستار اومد.
"دازای ساما، دوقلوهاتون به سلامت بدنیا اومدن..."
دازای با قدمای تند سمت اتاق عمل رفت.
چویا رو دید که بچه هارو بغل کرده ، عرق کرده و خسته...
_«تو تونستی...»
سمتش رفت...خیلی اروم...یکی از بچه هارو گرفت تا راحت باشه
_«چویا...بابت این دوتا فرشته، ازت ممنونم...»
گاهی اوقات سختی بر ما غلبه میکند و مارا زمین میزند ولی باید پایدار باشیم تا به هدف خود برسیم، حتی اکر ان هدف؛ عشق باشد.
"پایان"