بازی تلخ تکرار)p26
#part_26
کاترین
نمیدونم کی خوابیدم و کی بیدار شدمو چند ساعت شد
مثل اینکه ظهر شده بود و کالین منو هنوز بیدار نکرده بود
دره اتاق باز شد و کالین اومد داخل
–بیدار شدی بالاخره؟
–اوهوم
–خواب دیگه بسه پاشو یه دوش بگیر چند دست لباس برات گذاشتم
–باشه ممنون
به زور کشون کشون رفتم حموم
اومدم بیرون و لباسا رو تنم کردم
باید دیگه برگردم عمارت
معدم بدجوری اعلام گشنگی میکرد ولی از یه طرف اشتها نداشتم
سریع از اتاق خارج شدم
–بیا غذا آماده کردم
–باید برم کار دارم
–چه عجله داری؟ فکر نکن یادم رفته صبح با چه سر و وضعی اومدی
–داداشی الان نمیتونم توضیح بدم باید برم
سریع سمت در رفتم تا بهم برسه زدم بیرون و دور شدم
قدم زنان تو این هوای پاییزی راه خونه رو در پیش گرفتم
دیگه پاهام داشتن از جاشون کنده میشدن بعد از اومدن این همه راه .
وارده باغ شدم با باز شدن دره عمارت و دیدنش سره جام وایستادم
انگار اون متعجب شده بود از دیدنم
سعی کردم خودمو بزنم به یه راهه دیگه و با بی اهمیتی از کنارش رد بشم
اما همین که رسیدم بهش اسممو صدا زد
–کاترین
نیم نگاهی بهش کردم دستاش تو جیب پالتوش بود و به صورتم نگاه میکرد
–حالت بهتره؟
با همون لحن جدی،طلبکار.
تنها جملهای که از دهنم در اومد این بود
–معذرت میخوام…ممنونم
–نیازی به معذرت خواهی و تشکر نیست هرکسی بجای من بود این کارو میکرد
–نمیکرد
یه قدم سمتم اومد و با گردش نگاهش بین لبامو چشمام گفت : شاید
بعد با بالا رفتن گوشه لبش رفت سمت ماشینش
کاترین
نمیدونم کی خوابیدم و کی بیدار شدمو چند ساعت شد
مثل اینکه ظهر شده بود و کالین منو هنوز بیدار نکرده بود
دره اتاق باز شد و کالین اومد داخل
–بیدار شدی بالاخره؟
–اوهوم
–خواب دیگه بسه پاشو یه دوش بگیر چند دست لباس برات گذاشتم
–باشه ممنون
به زور کشون کشون رفتم حموم
اومدم بیرون و لباسا رو تنم کردم
باید دیگه برگردم عمارت
معدم بدجوری اعلام گشنگی میکرد ولی از یه طرف اشتها نداشتم
سریع از اتاق خارج شدم
–بیا غذا آماده کردم
–باید برم کار دارم
–چه عجله داری؟ فکر نکن یادم رفته صبح با چه سر و وضعی اومدی
–داداشی الان نمیتونم توضیح بدم باید برم
سریع سمت در رفتم تا بهم برسه زدم بیرون و دور شدم
قدم زنان تو این هوای پاییزی راه خونه رو در پیش گرفتم
دیگه پاهام داشتن از جاشون کنده میشدن بعد از اومدن این همه راه .
وارده باغ شدم با باز شدن دره عمارت و دیدنش سره جام وایستادم
انگار اون متعجب شده بود از دیدنم
سعی کردم خودمو بزنم به یه راهه دیگه و با بی اهمیتی از کنارش رد بشم
اما همین که رسیدم بهش اسممو صدا زد
–کاترین
نیم نگاهی بهش کردم دستاش تو جیب پالتوش بود و به صورتم نگاه میکرد
–حالت بهتره؟
با همون لحن جدی،طلبکار.
تنها جملهای که از دهنم در اومد این بود
–معذرت میخوام…ممنونم
–نیازی به معذرت خواهی و تشکر نیست هرکسی بجای من بود این کارو میکرد
–نمیکرد
یه قدم سمتم اومد و با گردش نگاهش بین لبامو چشمام گفت : شاید
بعد با بالا رفتن گوشه لبش رفت سمت ماشینش
- ۱۵.۹k
- ۰۲ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط