تک پارتی بنگچان:)
وقتی عضو نهمی و فوبیا رعد و برق داری و خوابگاه تنها میمونی
نیمه های شب بود و مثل همیشه بنگچان توی استودیوی کار خودش توی کمپانی بود و داشت روی اهنگاش کار میکرد. بقیه اعضا رفته بودن بیرون و فقط تو برگشته بودی خوابگاه. بنگ چان نگاهی به ساعت انداخت.عقربه ساعت شمار به عدد یک نزدیک میشد و نشون میداد چقدر زمان زودتر از چیزی که فکرشو میکرد گذشت.اما به کارهاش ادامه داد.همه میدونستن آدم کم خوابیه و خیلی توی تنظیم و ساخت آهنگاش جدیه.
بعد از چند دقیقه که در حال تنظیم بخش وکال آهنگ جدیدش بود صدایی اون رو از رشته افکارش جدا کرد.صدای رعد و برق بود. چند لحظه بعد دوباره نوری به پنجره اتاق برخورد کرد و چند ثانیه بعد دوباره صدای بلند رعد و برق به گوش رسید
خواست دوباره بی اهمیت به کارهاش ادامه بده اما چیزی اون رو به خودش آورد. یادش اومد که تو توی خوابگاه تنهایی و از اون بدتر...تو فوبیای رعد و برق داشتی!
لعنتی زیر لب گفت و سریع موبایل شو برداشت تا بهت زنگ بزنه.چندین و چند بار زنگ زد اما تو اصلا جوابشو ندادی. وقتی برای چندمین بار زنگ زد اما جوابی به جز بوق های متعدد نشنید گفت: گندش بزنن و با سرعت موبایل و ژاکتشو برداشت و از اتاق بیرون زد. پله های کمپانی رو با عجله طی میکرد و فرصت نمیکرد به خسته نباشید هایی که میشنوه چیزی بگه.
به سرعت وارد پارکینگ شد و بعد از سوار شدن تو ماشینش سریع فرمون گرفت و از پارکینگ بیرون رفت.بارون هم شروع به باریدن کرده بود .با سرعت توی جاده رانندگی میکرد و گاهی از بین ماشین ها با سرعت عبور میکرد و در همون حین هم دوباره چند بار بهت زنگ زد اما بی فایده بود.وقتی به خوابگاه رسید متوجه خاموشی خوابگاه شد و متوجه شد دوباره احتمالا به خاطر رعد و برق برقای خونه خاموش شده و این یعنی فاجعه.
بدون اینکه ماشین رو قفل کنه ازش پیاده شد و با تمام سرعت خودشو به در رسوند. کلید رو توی قفل انداخت و در با تقه ای بازشد.
با قدم های سریع وارد خونه شد و به سرعت وارد پذیرایی شد که جسمی رو وسط حال توی تاریکی دید که توی خودش جمع شده. سریع برق های اضطراری رو روشن کرد و تونست اینبار تورو کامل ببینه.
روی زمین وسط پذیرایی نشسته بودی و سرت رو بین دستات گذاشته بودی و گریه میکردی و فقط قطره های اشک از بین انگشتات چکه میکرد و صدای هق هق هات به گوش میرسید. چان حتی از اون فاصله هم متوجه لرزش بدنت شد. به سمتت سریع قدم برداشت و بدون هیچ مکثی دست هاش رو دو طرفت قرار داد و محکم بغلت کرد. تو با حس بدن بنگ چان که تو رو توی بغلش جا داده دست های ظریفتو روی کتفش قرار دادی و گریه میکردی.بنگ چان با صدای آروم دم گوشت سعی میکرد آرومت کنه و میگفت: من اینجام .هیچی نیست عزیزم. چیزی برای ترسیدن وجود نداره
اما با شنیدن صدای دوباره رعد و برق دوباره بدنت شروع به لرزیدن کرد و لباس بنگ چان رو چنگ زدی و هق هق هات شدید تر شد.بنگ چان با حس دستای کوچیکت که داشتن لباسشو چنگ میزن و محکم گرفته بودن محکم تر بغلت کرد و در حالیکه که شونه هاتو نوازش میکرد گفت: چیزی برای ترسیدن نیست من اینجام.الان تموم میشه
بعد از چند دقیقه که دیگه صدایی از رعد و برق و نورش به چشم و گوش نرسید متوجه شد که لرزش بدنت و هق هقات کمتر شده.
بعد از گذشت چند دقیقه دیگه که بارون هم قطع شده بود خودت به آرومی از بغل بنگ چان بیرون اومدی.بنگ چان با نگرانی نگاهی بهت کرد و گفت: خوبی؟ اتفاقی نیوفتاده برات؟
با صدای آرومی که هنوز کمی لرز داشت گفتی: خوبم ممنون
بنگچان با چشم های نگرانش که همچنان در حال بررسیت بودن ادامه داد: متأسفم باید زودتر میاومدم
نگاه کوتاهی کردی و با صدای آرومی گفتی: همینکه اومدی ممنونم
به آرومی گفتی: ببخشید که مزاحم کارت شدم
چان که کمی از این حرف جا خورد گفت: تو خیلی مهم تر از چند تا آهنگی.پس اصلا همچین فکری نکن.
بنگ چان لبخند کوتاهی زد و در حالیکه که موهاتو نوازش میکرد گفت: مطمئن باشم خوبی؟
با سرت آروم تأیید کردی.
بنگ چان که تاییدتو دید به آرومی بلند شد و کمکت کرد بلند بشی. و بعد از اینکه کمکت کرد تا روی مبل راحتی پذیرایی بشینی گفت: میرم برای هردومون نوشیدنی گرم بریزم. شب عجیبی رو گذروندیم. و با لبخند به سمت آشپزخونه رفت.
نیمه های شب بود و مثل همیشه بنگچان توی استودیوی کار خودش توی کمپانی بود و داشت روی اهنگاش کار میکرد. بقیه اعضا رفته بودن بیرون و فقط تو برگشته بودی خوابگاه. بنگ چان نگاهی به ساعت انداخت.عقربه ساعت شمار به عدد یک نزدیک میشد و نشون میداد چقدر زمان زودتر از چیزی که فکرشو میکرد گذشت.اما به کارهاش ادامه داد.همه میدونستن آدم کم خوابیه و خیلی توی تنظیم و ساخت آهنگاش جدیه.
بعد از چند دقیقه که در حال تنظیم بخش وکال آهنگ جدیدش بود صدایی اون رو از رشته افکارش جدا کرد.صدای رعد و برق بود. چند لحظه بعد دوباره نوری به پنجره اتاق برخورد کرد و چند ثانیه بعد دوباره صدای بلند رعد و برق به گوش رسید
خواست دوباره بی اهمیت به کارهاش ادامه بده اما چیزی اون رو به خودش آورد. یادش اومد که تو توی خوابگاه تنهایی و از اون بدتر...تو فوبیای رعد و برق داشتی!
لعنتی زیر لب گفت و سریع موبایل شو برداشت تا بهت زنگ بزنه.چندین و چند بار زنگ زد اما تو اصلا جوابشو ندادی. وقتی برای چندمین بار زنگ زد اما جوابی به جز بوق های متعدد نشنید گفت: گندش بزنن و با سرعت موبایل و ژاکتشو برداشت و از اتاق بیرون زد. پله های کمپانی رو با عجله طی میکرد و فرصت نمیکرد به خسته نباشید هایی که میشنوه چیزی بگه.
به سرعت وارد پارکینگ شد و بعد از سوار شدن تو ماشینش سریع فرمون گرفت و از پارکینگ بیرون رفت.بارون هم شروع به باریدن کرده بود .با سرعت توی جاده رانندگی میکرد و گاهی از بین ماشین ها با سرعت عبور میکرد و در همون حین هم دوباره چند بار بهت زنگ زد اما بی فایده بود.وقتی به خوابگاه رسید متوجه خاموشی خوابگاه شد و متوجه شد دوباره احتمالا به خاطر رعد و برق برقای خونه خاموش شده و این یعنی فاجعه.
بدون اینکه ماشین رو قفل کنه ازش پیاده شد و با تمام سرعت خودشو به در رسوند. کلید رو توی قفل انداخت و در با تقه ای بازشد.
با قدم های سریع وارد خونه شد و به سرعت وارد پذیرایی شد که جسمی رو وسط حال توی تاریکی دید که توی خودش جمع شده. سریع برق های اضطراری رو روشن کرد و تونست اینبار تورو کامل ببینه.
روی زمین وسط پذیرایی نشسته بودی و سرت رو بین دستات گذاشته بودی و گریه میکردی و فقط قطره های اشک از بین انگشتات چکه میکرد و صدای هق هق هات به گوش میرسید. چان حتی از اون فاصله هم متوجه لرزش بدنت شد. به سمتت سریع قدم برداشت و بدون هیچ مکثی دست هاش رو دو طرفت قرار داد و محکم بغلت کرد. تو با حس بدن بنگ چان که تو رو توی بغلش جا داده دست های ظریفتو روی کتفش قرار دادی و گریه میکردی.بنگ چان با صدای آروم دم گوشت سعی میکرد آرومت کنه و میگفت: من اینجام .هیچی نیست عزیزم. چیزی برای ترسیدن وجود نداره
اما با شنیدن صدای دوباره رعد و برق دوباره بدنت شروع به لرزیدن کرد و لباس بنگ چان رو چنگ زدی و هق هق هات شدید تر شد.بنگ چان با حس دستای کوچیکت که داشتن لباسشو چنگ میزن و محکم گرفته بودن محکم تر بغلت کرد و در حالیکه که شونه هاتو نوازش میکرد گفت: چیزی برای ترسیدن نیست من اینجام.الان تموم میشه
بعد از چند دقیقه که دیگه صدایی از رعد و برق و نورش به چشم و گوش نرسید متوجه شد که لرزش بدنت و هق هقات کمتر شده.
بعد از گذشت چند دقیقه دیگه که بارون هم قطع شده بود خودت به آرومی از بغل بنگ چان بیرون اومدی.بنگ چان با نگرانی نگاهی بهت کرد و گفت: خوبی؟ اتفاقی نیوفتاده برات؟
با صدای آرومی که هنوز کمی لرز داشت گفتی: خوبم ممنون
بنگچان با چشم های نگرانش که همچنان در حال بررسیت بودن ادامه داد: متأسفم باید زودتر میاومدم
نگاه کوتاهی کردی و با صدای آرومی گفتی: همینکه اومدی ممنونم
به آرومی گفتی: ببخشید که مزاحم کارت شدم
چان که کمی از این حرف جا خورد گفت: تو خیلی مهم تر از چند تا آهنگی.پس اصلا همچین فکری نکن.
بنگ چان لبخند کوتاهی زد و در حالیکه که موهاتو نوازش میکرد گفت: مطمئن باشم خوبی؟
با سرت آروم تأیید کردی.
بنگ چان که تاییدتو دید به آرومی بلند شد و کمکت کرد بلند بشی. و بعد از اینکه کمکت کرد تا روی مبل راحتی پذیرایی بشینی گفت: میرم برای هردومون نوشیدنی گرم بریزم. شب عجیبی رو گذروندیم. و با لبخند به سمت آشپزخونه رفت.
- ۲.۹k
- ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط